Δημήτρης Παγαδάκης

Αδιάφορο για τον 47ο Πρόεδρο των ΗΠΑ. Στο πολιτικό μικροσύμπαν του δεν υπάρχουν ηθικά διλλήματα και ερμηνευτικές αμφιταλαντεύσεις. Ήταν απλώς ένα ακόμη ξέφρενο Σαββατοκύριακο του, το οποίο συνέπεσε χρονικά με το Πάσχα των ορθοδόξων.

Κατάφερε, ωστόσο, ο αθεόφοβος με την απλοϊκή θεαματικοποίηση της «αποκαλυπτικής» υπερπραγματικότητας που βιώνει να εξοργίσει καθολικούς, ορθόδοξους και προτεστάντες. Ανάρτησε στο Truth Social μια γκροτέσκο, εικονογραφημένη, μέσω ΤΝ, αυτοπροσωπογραφία του η οποία τον παρουσιάζει περίπου ως Ιησού Χριστό.

Η αλληγορική καρικατούρα του ως μεσσιανικού λυτρωτή και θεραπευτή ψυχών και σωμάτων, σαν από τις εικονίτσες που μοίραζαν κάποτε στα κατηχητικά, προκάλεσε ακαριαία κατακραυγή στου απανταχού πιστούς. Η απεικόνιση του υπερέβαινε την πιο γραφική παρωδία του πνεύματος της χριστιανικής εκκλησίας.

Με ένα «ιαματικό» Ντόναλντ Τραμπ με λευκό χιτώνα να θεραπεύει δήθεν με κοσμική ακτινοβολία στα χέρια, κάτι σαν τον ΕΤ του Σπίλμπεργκ, ένα τάχα ασθενή. Η αλλόκοτη αυτή φάρσα ολοκληρωνόταν στο φόντο του κάδρου.

Τον περιτριγύριζαν, υπό ένα φαιδρό αναπαραστατικό παραλογισμό, σύσσωμα τα «πατριωτικά» σύμβολα. Οι στρατιώτες, οι φαλακροί αετοί, η κυματίζουσα αμερικανική σημαία, τα μαχητικά αεροσκάφη, το άγαλμα της Ελευθερίας. Κανονική κωμωδία. Τύφλα να ΄χει το Χόλλυγουντ.

Αν ένας Ευρωπαίος ηγέτης, ας πουμε, επιχειρούσε κάτι παρόμοιο, θα του κρεμούσαν κουδούνια. Η κοινή γνώμη της χώρας του θα του έπαιρνε μετρά για ζουρλομανδύα. Στους ακραίους, όμως, αμερικανικούς μυστικιστικούς κύκλους του λαϊκίστικου ευαγγελικού φονταμενταλισμού μια τέτοια ανορθολογική ζωγραφιά δοξάζεται και εξυμνείται.

Η ταύτιση του αμερικανού Προέδρου ως ενσαρκωμένου Μεσσία συνιστά κοινή νευρωσική τους πεποίθηση. Αποτελεί το χωνευτήρι του χριστιανικού εθνικισμού με τον μιλιταρισμό που θεωρεί κάθε πατριωτικό πόλεμο ως «ιερό» καθήκον. Κατοπτρίζει τη «θεϊκή αποστολή» που προπαρασκευάζει τη «Τελική Κρίση».

Καθώς η συντριπτική τους πλειοψηφία συγκροτεί τον ακρογωνιαίο λίθο του συνασπισμού του Maga υπέρ του Τραμπ, αυτός δεν την αφήνει παραπονεμένη. Της παρέχει το σενάριο και τη ρητορική που νομιμοποιεί τη θρησκόληπτα φανατική της κουλτούρα. Επωφελείται από αυτή έστω και με αποτυχημένες υπερβατικές απομιμήσεις.

Αναγκαστικά, ο κάθε πόλεμος που εξαπολύει o ίδιος δεν περιορίζεται πλέον από το νομό, το Κογκρέσο, τη λογική ή τη δημοκρατική λογοδοσία. Ωθείται από την μεταφυσική πίστη, το συναίσθημα και το θέαμα. Σαν να υπερεπαρκεί το διογκωμένο κακέκτυπο πορτρέτο του ως επί γης Σωτήρα.

Παρόλα αυτά, δεν φτάνουν οι δεήσεις από τη πεντηκοστιανή τηλεευαγγελίστρια που διορίστηκε ως «πνευματική σύμβουλος» στον Λευκό Οίκο. Ούτε περισσεύουν οι προσευχές που επιβάλλει στους υφισταμένους τους ο πρώην συντηρητικός τηλεπαρουσιαστής, νυν επικεφαλής του Πενταγώνου, οι οποίες κηρύσσουν πόλεμο στα «δαιμονικά πνεύματα» των αντιπάλων του.

Κάπου, όμως, το αστείο τελειώνει. Οι «προφητικές επαγγελίες» βουλιάζουν στο ρημαδιό μιας αμειλικτα βιαιης συγκρουσης. Εγκαίρως ο Λευκός Οίκος, πριν γίνει τσίρκο, απέσυρε άρον άρον την αυτάρεσκη απεικόνιση του Τραμπ, μεταμφιεσμένου ως ευεργετικού Θεανθρώπου. Η αποδοκιμασία της κοινωνίας των κατανυχτικών στις παραδόσεις πιστών ήταν καθοριστική Η κριτική των αξιοσέβαστων κληρικών καταλυτική.

Δεν μπορεί, ωστόσο, η Ουάσιγκτον να καταγγέλλει το καθεστώς της Τεχεράνης ως αδιάλλακτα θεοκρατικό, που αναμφισβήτητα είναι, όταν και η ίδια παρακινείται από παρεμφερή πνευματικό δογματισμό. Σαφώς, ο Θεός είναι μεγάλος. Είτε σε εκκλησία είτε σε τζαμί. Μόνο που στη ολέθρια αντιπαράθεση τους ίσως χρειαστεί και Εκείνος να βάλει το χέρι του. Ειδάλλως και οι δυο πλευρές τον επικαλούνται προσχηματικά για τη πολιτική τους επιβίωση.