Νίκος Μελέτης

Με το γνωστό σύνδρομο που θεωρούμε πως είμαστε το κέντρο του κόσμου, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία.

Στο εσωτερικό, μετά τα Μνημόνια και την πανδημία, και ενώ η χώρα έδειχνε να περνά σε μια νέα ωριμότητα, αρχίζουμε και πάλι να βουλιάζουμε στην εσωστρέφεια και την παρακμή.

Η κυβέρνηση, μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, κουρασμένη και χωρίς εμπνεύσεις· η αντιπολίτευση βουτηγμένη σε τέλμα, σε υπαρξιακά αδιέξοδα· τα δήθεν αντισυστημικά κινήματα και κόμματα να προσπαθούν να καλύψουν το κενό, επενδύοντας στην απογοήτευση των πολιτών.

Μια οικονομία που στηρίζεται στην «ανάπτυξη» του real estate, των καφέ και του τουρισμού, φτιάχνει ένα μοντέλο το οποίο δεν θα μπορεί να δώσει ούτε καλύτερες δουλειές ούτε καλύτερη ζωή σε μια νέα γενιά που συμπιέζεται, βλέποντας τα προσόντα που έχει να μην μπορούν να εξασφαλίσουν πέραν ενός μισθού 1.200 ευρώ. Δημιουργώντας γενιές των οποίων οι συνθήκες οικονομικής επιβίωσης είναι χειρότερες από αυτές των γονιών τους και ίσως και των παππούδων τους.

Έχουν γίνει πολλά τα τελευταία χρόνια· η ψηφιοποίηση του κράτους ίσως είναι το πιο σημαντικό. Όμως χρειάζονται πολύ περισσότερα για να αποκατασταθεί το βασικό: η εμπιστοσύνη των πολιτών στην Ελληνική Πολιτεία.
Όμως όλοι υπνοβατούν ή παριστάνουν πως υπνοβατούν, προκειμένου να μην θιγούν τα δικά τους συμφέροντα και κεκτημένα.

Η διαφθορά, η έλλειψη διαφάνειας, η αποδυνάμωση των θεσμών και της ίδιας της θεσμικής λειτουργίας του κράτους είναι εδώ.. Και οι πολιτικές δυνάμεις πλέον να μην μπορούν και να μη θέλουν να συμφωνήσουν ούτε στα ελάχιστα. Ακόμη και σε μια απλή ερώτηση για το αν είναι έξω μέρα ή νύχτα, θα υπάρχουν τουλάχιστον δύο απαντήσεις.

Ακόμη και ένα πραγματικά συγκλονιστικό γεγονός, όπως αυτό της εύρεσης των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή, που θα έπρεπε να ενώνει, τόσο με την ιστορική μνήμη όσο και με τη δύναμη ενός ντοκουμέντου το οποίο δικαιώνει και κρατάει ζωντανή την διεκδίκηση γερμανικών επανορθώσεων έγινε βορά στην κομματική αντιπαράθεση και επιχειρήθηκε να μετατραπεί σε εργαλείο πολιτικής εκμετάλλευσης και εκ των υστέρων δικαίωσης αποτυχημένων ιδεολογιών που επιχειρούν να επιβιώσουν με την «δημιουργία» ηρώων ,έστω και νεκρών..

Ξαφνικά, ένας διχασμός, τον οποίο πλήρωσε η χώρα όχι μόνο με τον Εμφύλιο αλλά και με ένα μετεμφυλιακό κράτος, του οποίου τα υπολείμματα επέζησαν μέχρι και μετά τη Μεταπολίτευση, επανέρχεται. Και ακόμη και μια συζήτηση για το εάν τα ντοκουμέντα αυτά, που είναι στοιχεία υπερηφάνειας για κάθε λαό, πρέπει να μπουν σε ένα Μνημείο Εθνικής Αντίστασης, θα οδηγήσει σε μια σύγκρουση και αντιπαράθεση από το παρελθόν. «Ο Ζέρβας ήταν αντιστασιακός; Η Δεξιά ταυτίζεται με τους ταγματασφαλίτες ;Η Αντίσταση του ελληνικού λαού είναι “ιδιοκτησίας” ΚΚΕ»;

Όμως και η κορυφαία, για μια δημοκρατία διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος ξεκίνησε στραβά, με ευθύνη αρχικά της κυβέρνησης, που δεν έπεισε ότι δεν εκκίνησε τη διαδικασία απλώς για να παρακάμψει τα δικά της πολιτικά και προεκλογικά αδιέξοδα. Με την αντιπολίτευση να αρνείται να ασκήσει τη βασική της υποχρέωση στη διαμόρφωση του συνταγματικού χάρτη της χώρας και στη διόρθωση των κακώς κειμένων που η ίδια διαπιστώνει και καταγγέλλει. Και συγχρόνως να παραδίδεται στην άγονη ματαιοδοξία και φιλαυτία ορισμένων συνταγματολόγων.

Με αποτέλεσμα ακριβώς αυτή η διαδικασία να κινδυνεύει να σπαταληθεί, αφήνοντας τη χώρα με θεσμική υστέρηση να περιμένει και παλι μια καλύτερη στιγμή. Συντηρώντας όλα τα κενά που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Ισχυρή Ελλάδα δεν είναι μόνο η Άμυνα και η Οικονομία. Ισχυρή Ελλάδα δεν υπάρχει χωρίς θεσμική θωράκιση, χωρίς εμπιστοσύνη των πολιτών, χωρίς συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων, χωρίς κοινωνική συνοχή. Και όσο συνεχίζεται η Υπνοβασία τόσο η χώρα θα συνεχίσει να αυτό-υπονομεύεται την ώρα που ο κόσμος γύρω μας αλλάζει.