Φώφη Γιωτάκη

Τον καθρέφτη τους πρέπει να τον έχουν σπάσει- ούτε ματιά δεν ρίχνουν πια για να διορθώσουν ό,τι αρνητικό διακρίνουν και απλώς κοιτάζει ο ένας τον άλλο για να του επιρρίψει ευθύνες. Αποφεύγουν να μιλήσουν για το περιεχόμενο της «ταμπακιέρας» και όταν το επιχειρούν, μια στο τόσο, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι φταίει πάντα ο διπλανός στο τραπέζι. Αρκούνται σε δυο-τρεις καλές «οικογενειακές φωτογραφίες και στην επόμενη στροφή γυρίζουν στα συνήθη θαύματα.

Είναι αυτήν την ώρα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης- ασχέτως αν αυτό συνέβη λόγω των διαδοχικών διασπάσεων του ΣΥΡΙΖΑ αλλά κανένας κομματικός «αλγόριθμος» δεν πρόκειται να του εξασφαλίσει μια νέα περίοπτη θέση στις προσεχείς εθνικές εκλογές. Δηλώνουν –οι περισσότεροι- ότι δεν έχουν αυταπάτες αλλά όταν μαζεύονται πάλι, μετά από καιρό, γύρω από το ίδιο τραπέζι, θυμίζουν εκείνα τα τραπεζώματα στις ταινίες περασμένων δεκαετιών, όπου σχεδόν κανείς δεν γνώριζε ουσιαστικές λεπτομέρειες για τις ζωές των άλλων, ενώ ο θείος ή η θεία που μόλις είχαν επιστρέψει από τα ξένα, δεν ήθελαν να ταράξουν τις ισορροπίες, αλλά στο τέλος το έκαναν. Οι εποχές αλλάζουν, όπως στις ταινίες. Το άλλοτε κραταιό κόμμα, διατηρεί, όπως υποστηρίζει, τις θεσμικές του μνήμες, κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή στα πολύ δύσκολα χρόνια της κρίσης, έκανε τις επιλογές του σε πρόσωπα και πολιτικές και τώρα – δηλαδή τους τελευταίους αρκετούς μήνες- ακούει το επίμονο τικ-τακ της βελόνας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της «διαχρονικής» ψήφου από την έρευνα της Opinion Poll για το Action 24 η “βελόνα” των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο ήταν στο 13,8%, τον Νοέμβριο στο 13,7%, τον Δεκέμβριο στο 13,6% και τον Ιανουάριο βρέθηκε στο 13,4%. Τον περσινό Ιανουάριο ήταν περίπου έξι μονάδες παραπάνω και αν δεν το «θυμάται» το ίδιο, το θυμούνται ότι του έδιναν τότε ακόμη μία ευκαιρία, στηρίζοντας τη συλλογική του λειτουργία και την πολιτισμένη και ενδιαφέρουσα μάχη που είχαν δώσει οι «συμπληρωματικές» δυνάμεις στις εσωκομματικές κάλπες για την εκλογή ηγεσίας. Τι δεν έκαναν από τότε μέχρι σήμερα, με αποτέλεσμα να παρατηρούν την αμετακίνητη βελόνα;

Το πρώτο διακριτό σημείο της πορείας του τους τελευταίους 12 μήνες αφορά στην αδυναμία τους να συγκροτήσουν ένα ενιαίο και στιβαρό «αφήγημα» για το που θέλουν να πάνε τη χώρα, κι αν έχουν καταρχάς εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Ναι, έχουν πρόγραμμα και θέσεις. Πάντα το ΠΑΣΟΚ είχε ικανά στελέχη, τα οποία δούλευαν τις προτάσεις τους και έδιναν κατευθύνσεις για τις μάχες, εντός και εκτός βουλής. Και τώρα έχει Τομεάρχες στη βουλή και διάφορα στελέχη, αρκετά ή λιγότερο δημοφιλή που μπορούν θεωρητικά να περάσουν μαζί με την ηγεσία το μήνυμα. Τότε, τι φταίει και δεν μπορούν να αλλάξουν τα κακώς κείμενα; Το γεγονός ότι ένα σημαντικό κομμάτι των πολιτών απαντά στα γκάλοπ ότι δεν το ικανοποιεί η εικόνα της αντιπολίτευσης, πρέπει να τους προβληματίζει. Διότι πως θα πείσεις ότι θα τα καταφέρεις αύριο ως κυβέρνηση αν σήμερα δεν πείθεις ως αξιωματική αντιπολίτευση; Ένα το κρατούμενο. Το γεγονός ότι στελέχη εμφανίζονται να δυσφορούν για τη λειτουργία του κόμματος υποστηρίζοντας ότι καλούνται όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι να συνεδριάσουν, δεν το λες και επιτυχία. Τι κρατά την ηγεσία από το να ανοίξει το παιχνίδι στα άλλα στελέχη και να συναποφασίσουν, βάζοντας ο καθένας τα «κυβικά του» στο ίδιο τραπέζι για την επόμενη σκληρή αναμέτρηση με τους πολιτικούς τους αντιπάλους; Το πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν είναι αν ο ένας λοξοκοίταξε περίεργα την άλλη ή αν έγιναν διαρροές στα ΜΜΕ για τη θεματολογία της συζήτησης; Ας ξεκινήσουν να τα λένε πιο συχνά μεταξύ τους με ειλικρίνεια και στο τέλος θα νιώσουν την υποχρέωσή τους να προτείνουν και να ακολουθούν τους κανόνες λειτουργίας. Και όσοι δεν τους αρέσουν ας τους αλλάξουν.

Η αλήθεια είναι ότι στο ΠΑΣΟΚ, ηγεσία και στελέχη έχουν καθυστερήσει να κοιτάξουν κατάματα τα προβλήματα και ενώ οι προσεχείς εκλογές θα είναι ενδεχομένως «ο θάνατός σου η ζωή μου» για την εξασφάλιση της δεύτερης θέσης και της πρωτοκαθεδρίας στην κεντροαριστερά δεν ασχολούνται πως θα συγκρατήσουν αυτό το σταθερό ποσοστό (βρέξει-χιονίσει παραμένει ακλόνητο στις δημοσκοπήσεις) για να το μεγαλώσουν με τις κατάλληλες κινήσεις, αλλά στρέφονται πανικόβλητοι σε συνταγές αποσυσπείρωσης. Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ γυρίζει στην εκτίμηση ψήφο γύρω από ένα 13% και ο Νίκος Ανδρουλάκης στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός καταγράφει μονοψήφια ποσοστά, συχνά πίσω από την Κωνσταντοπούλου και τον Βελόπουλο. Όταν μπει δε, επισήμως στην εξίσωση η Καρυστιανού και ο Τσίπρας, θα είναι αργά για την «επικαιροποίηση» της πορείας του. Έχουν την ευκαιρία του Συνεδρίου, αρκεί να μην χαθούν σε «πρακτικές» που αδικούν την υπομονή των σταθερών ψηφοφόρων τους και αποθαρρύνουν όσους του δίνουν ακόμη τη μεγαλύτερη δυνητική ψήφο σε σχέση με τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, από τα υπάρχοντα ή τα νέα. Η κακοκαιρία έρχεται συχνά από το πουθενά, αλλά συνήθως προειδοποιεί, όπως στα γκάλοπ και στα μηνύματα των πολιτών.