Δημήτρης Παγαδάκης

Για να μην δημιουργηθεί σύγχυση για την αξία των τίτλων σπουδών, αυτοί είναι εξαιρετικά σημαντικοί. Δεν συγκροτούν, όμως, προαπαιτούμενα σπουδαίας καριέρας. Ούτε αποτελούν εχέγγυο καλών επαγγελματικών επιδόσεων. Γεγονός που ισχύει και στη πολιτική.

Ειδικότερα για την ενασχόληση με τη τελευταία δεν απαιτείται δίπλωμα επιστημονικής κατάρτισης. ¨Όπως, ας πούμε χρειάζεται, για την άσκηση της ειδικότητας του γιατρού, του μηχανικού ή του νομικού. Κανένα, άλλωστε, πανεπιστήμιο στο κόσμο δεν απονέμει πτυχίο σπουδών βουλευτού ή υπουργού.

Οι νόμοι, επίσης, των περισσότερων δημοκρατικών χωρών δεν απαιτούν πιστοποιητικό πανεπιστημιακής εκπαίδευσης για να εκλεγεί κανείς αντιπρόσωπος του λαού . Αν το αξίωναν θα παραβίαζαν το θεμελιώδες πολιτικό δικαίωμα των πολιτών να θέτουν ισότιμα υποψηφιότητα για δημόσιο αξίωμα.

Υπό αυτή τη στρεβλή συλλογιστική αντί για ένα αντιπροσωπευτικό κοινοβούλιο θα προέκυπτε μια περίπου προνομιούχα Βουλή των παρατρίχα ντόπιων Λόρδων. Οι οποίοι αντί για θυρεό και αριστοκρατικό οικογενειακό οικόσημο θα επιδείκνυαν περήφανα το αναρτημένο στο τοίχο του γραφείου τους κορνιζαρισμένο αποδεικτικό ανώτατων σπουδών. Με τη σφραγίδα ενός ΑΕΙ. Ή, τέλος πάντων, με τη βούλα κάποιου «κόλλετζ» ελευθέρων σπουδών.

Ως εκ τούτου, λοιπόν, η πολιτική δεν ζητά κατοχυρωμένα πιστοποιητικά επιστημονικών γνώσεων. Δεν είναι διαγωνισμός μαθησιακών προσόντων. Δεν τη νοιάζει ο χρόνος σπουδών, η παρουσία σε αμφιθέατρα, εργαστήρια, εξετάσεις και ο βαθμός του διπλώματος. Είτε αυτό το κατέχει είτε όχι επειδή απέτυχε σε αλλεπάλληλες πανελλαδικές.

Δεν πανάνε όποιος παίρνει μέρος στις διεργασίες της «τέρας» μόρφωσης ή νοητικά ακατοίκητος. Η όρεξη εθελοντικής συμμετοχής τους σε αυτές μετράει. Αρκεί, βέβαια, να διαθέτει κοινωνική δραστηριοποίηση, ένστικτο προσαρμοστικότητας, αξιόπιστο αφήγημα. Πάνω απ’ όλα ικανότητα.

Το πολιτικό του κεφάλαιο κτίζεται στα θεμέλια της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων. Δεν του χαρίζει το οποιοδήποτε πτυχίο τη ρεκλάμα της «αριστείας». Έτσι κι αλλιώς αυτή δεν δηλώνεται. Αποδεικνύεται. Η ισχύς και η ουσία της εδράζεται στα πρακτικά αποτελέσματα της καθημερινότητας. Όχι στις κούφιες υποσχέσεις και την μάταιη αυτοπροβολή.

Και για να φτάσουμε επιτέλους στο ψητό, σωστά η αντιπολίτευση ήγειρε ενστάσεις στους παραβάτες του «νόμου Πεπονή». Ο όποιος από το 1994 διέπει τον διορισμό στελεχών σε κυβερνητικές θέσεις υπό τη προϋπόθεση ότι αυτά διαθέτουν τυπικά πανεπιστημιακά προσόντα.

Από την άσκηση, όμως, κριτικής ως την ασημαντολογία που λαμβάνει χαρακτήρα αντιπολιτευτικής στρατηγικής υπάρχει τεράστια απόσταση. Πόσο μάλλον που αυτή εκδηλώθηκε δίχως ψήγματα αλληλεγγύης προς τους χιλιάδες ανέργους ή ψευτοαπασχολούμενους απόφοιτους των εγχώριων δημοσίων πανεπιστήμιων.

Στη πλειονότητα τους, δυστυχώς, κάνουν χαμηλόμισθες παρακατιανές δουλειές. Αναντιστοιχίες των τίτλων σπουδών και των προσόντων τους. Αν δεν έχουν πάρει κιόλας το δρόμο της μετανάστευσης.

Τελικά, όσο αποκαρδιωτικό ήταν να ψεύδεται με αλαζονικούς ισχυρισμούς ένας παραιτημένος ήδη υφυπουργός για το μούφα πτυχίο που υποτίθεται διέθετε, άλλο τόσο φαιδρό ήταν μια αμήχανη αντιπολίτευση να ζητά να το επιδείξει φόρα παρτίδα. Προφανώς, για να τον διαπομπεύσει ως χαραμοφάη για μια πρόσληψη του ως κυβερνητικού συμβούλου πριν 13 χρόνια.

Το χειρότερο είναι ότι σε μια χώρα που έχει φετιχοποιήσει το κάθε πτυχίο ως κυρίαρχο μέσο κοινωνικής και πολιτικής ανέλιξης, και λοιπά κυβερνητικά στελέχη κινητοποιήθηκαν με πρεμούρα για να φανερώσουν το σχετικά αναξιόλογο δικό τους.

Λες και η μόστρα του σαν καλοραμμένο κοστούμι θα απάλυνε το πιθανό σύμπλεγμα κατωτερότητας που ενδόμυχα νοιώθουν απέναντι σε συναδέλφους τους, κατόχους διπλωματών από κορυφαία πανεπιστήμια. Μόνο που ότι φαντάζει ως διακοσμητικά χρήσιμο δεν είναι απαραίτητα και πολιτικά ωφέλιμο.