Δημήτρης Παγαδάκης

Γιατί όχι και ένα πολιτικό αφήγημα; Ωστόσο, το βάρος εντυπωσιασμού σε αμφότερες τις εκδηλώσεις το φέρουν τα ξεχωριστά αβανταδόρικα νούμερα επί σκηνής.

Όταν πχ οι ομιλητές στα συνέδρια και οι φιγούρες της επιθεώρησης ερεθίζουν τα αντανακλαστικά κοινού. Τη στιγμή που με μια αιφνιδιαστική τους ατάκα, ένα σουρεαλιστικό παραλήρημα, ένα μεταφορικό τέχνασμα κερδίζουν αβίαστο το γέλιο. Ή, τέλος πάντως, γεννούν απέχθεια προς τη σωρευτική γελοιότητα.

Στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το χειροκρότημα του σώματος το κέρδισε, δίχως αντίπαλο, ο Νίκος Μανιός. Ο 75χρονος σύνεδρος στο ρητορικό του κρεσέντο εξίσωσε τον σημερινό εκλεγμένο πρωθυπουργό της χώρας με τον Ιμπραήμ! Εκείνον τον αλβανικής καταγωγής Αιγύπτιο πασά που αποβιβάστηκε το 1825 στη Πελοπόννησο για να καταστείλει την Ελληνική Επανάσταση.

Μόνο που κατά την ασυνάρτητη, σχεδόν ψυχεδελική, συσχέτιση του ο άλλοτε βουλευτής αμέλησε τα βασικά. Δεν αρκούσε να πετάξει, απλώς, μια μπαρούφα. Όφειλε να ολοκληρώσει τη διήγηση του. Να ορίσει λόγου χάρη και το αντίπαλο δέος από μεριάς των εξεγερμένων ραγιάδων απέναντι στον εφιαλτικό Μπραίμη.

Κανονικά θα έπρεπε να αναγορεύσει σε Γέρο του Μοριά ένα Τζανακόπουλο, σε Υψηλάντη ένα Τσακαλώτο, σε Μαυρομιχάλη ένα Πολάκη, σε μπροστάρη των Φιλικών ένα Φίλη, ας πούμε. Να αρματώσει με γιαταγάνι τον ανυπότακτο Γλέτσο, με καριοφίλι την ανυποχώρητη εκπρόσωπο της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, με μπροστόγιομα κουμπούρια το ακατάβλητο τσούρμο των Αυριανιστών. Όλοι αντάμα με το μπαρουτοκαπνισμένο Καρανίκα επικεφαλής να στήσουν καραούλι στα τουρκοαιγυπτιακά ασκέρια της δεξιάς.

Εν ανάγκη, να ανεβάσει, δεμένο μη τυχόν και κουτρουβαλήσει, καβαλάρη πάνω σε άτι με χρυσοποίκιλτη σέλα τον πρόεδρο του κόμματος να δίνει σαν το Κουντουριώτη ναυτικά παραγγέλματα στους στεριανούς μαχητές. Κι αν όλη αυτή η ομοψυχία δεν εξόντωνε τον αλλόθρησκο μακελάρη, να φωνάξει τους Αγγλογάλλους ναυάρχους και το Ρώσο ομόλογό τους με το καταδρομικό “Μόσκβα” να κατατροπώσουν τον μοχθηρό εισβολέα στο Ναβαρίνο.

Δεν το έκανε. Το ξέχασε, δε πρόφτασε, δεν το σκέφτηκε. Ιστορικά και πολιτικά αδιάφορο. Τσάμπα πήγε το παραλίγο δοξασμένο σόου του συνεδριακού ομιλητή στην αρένα του Τάε κβον ντο. Δεν λύγισε ,όμως. Βολεύτηκε αγέρωχα στο ταμπούρι της κλεφτουριάς, εκστομίζοντας το χειρότερο.

Κάλεσε σημερινούς καραβανάδες, στρατευμένους και πολιτικούς να ενωθούν. Ενάντια σε αυτούς που έχουν, λογικά άνευ χρονικού διαλείμματος, τη χώρα στο ίδιο καθεστώς από το 1824. Προφανώς σε ρετρό παροξυσμό, παρά σε νηφαλιότητα, ξεσάλωσε αδάμαστος ώστε να ρίξει τον Οθωμανό χεδίβη από το Μαξίμου!

Λίγο πολύ, στη κραυγαλέα έξαψη του διακήρυξε την βίαιη απόπειρα κατάλυσης του Συντάγματος. Ποιες εκλογικές αναμετρήσεις και εκλογικά συστήματα, τώρα; Μόνο ντου από παντού προς εκτροπή της χώρας από το κοινοβουλευτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα. Ευτυχώς, η φρενιτιώδης προτροπή του για εξέγερση καταλάγιασε μόλις κατέβηκε από το συνεδριακό βήμα. Αλλά δεν πέρασε ντούκου.

Όσο να 'ναι, αγωνιστής της αριστεράς από το παρελθόν ο Νίκος Μανιός δικαιούται ως οφθαλμίατρος να αλληθωρίζει κάπου κάπου σε παλιά κιτάπια. Ή, έστω, να ονειρεύεται γαλήνια ότι οι σημερινοί καραβανάδες δεν είναι σαν τους βάναυσους εκείνους που τον ταλαιπώρησαν, βασάνισαν, εκτόπισαν και φυλάκισαν επί χούντας. Σίγουρα δεν είναι. Αλλά κομμάτι δύσκολο οι τωρινοί δημοκρατικοί υπαξιωματικοί να συνταχτούν ως ομοϊδεάτες του στην ανατροπή του πολιτεύματος

Το ερώτημα, οπότε, που απομένει δεν εντοπίζεται στον ίδιο. Απευθύνεται στο κομματικό του απαράτ. Συμμερίζεται αυτό άραγε εν μέρει ή σε όλον τέτοιες ακραίες απόψεις που παρακινούν σε ένοπλη εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση; Διότι ναι μεν οι ανεύθυνες παραλάτες είναι διασκεδαστικές στις επιθεωρήσεις, αλλά ενίοτε ο ιδεολογικός στραβισμός είναι μεταδοτικός.