Δημήτρης Δανίκας

Για τις ποικίλες αποκαλύψεις. Αραγε ποιος ποιον; Και για όλα αυτά που κατακλύζουν πρωτοσέλιδα και όλες τις πολιτικές τηλεοπτικές εκπομπές

Η πρώτη αντίδραση η γνωστή. Και δυστυχώς παθητική. Δηλαδή «όλοι το ίδιο έκαναν και όλοι το ίδιο θα κάνουν». Η δεύτερη ακόμα πιο παθητική «και εμένα τι με νοιάζει;». Η τρίτη ακόμα πιο ανησυχητική «δε πα να βγάλουν τα μάτια τους»

Με απλά λόγια η κοινωνία εθισμένη. Η κοινωνία παραδομένη. Η κοινωνία χωρίς ελπίδα. Η κοινωνία συμφιλιωμένη με το χειρότερο. Η κοινωνία «εκπαιδευμένη» να υποδεχθεί και να πορευτεί με τα πάντα

Γιατί, σου λέει, όλα μα όλα τα σκάνδαλα, όλες οι διαπλοκές, όλα τα «κακουργήματα» που έχουν διαπραχθεί, πέρασαν χωρίς σχεδόν ουδείς να πληρώσει και να τιμωρηθεί. Επομένως και τώρα τα ίδια θα συμβούν. Τα ίδια μηδενικά αποτελέσματα. Επομένως ο ένας καρφώνει τον άλλο και φτου από την αρχή. Τους Ελληνες πολιτικούς όσο και να τους πλένεις το σαπούνι σου χαλάς

Αυτή η αρχή, αυτό το εφαλτήριο, αυτή η παραδοχή και αυτή η κατρακύλα το μεγάλο, το ακατανίκητο εφαλτήριο κάθε ακροδεξιάς, κάθε ακραίας επιλογής. Τι χρειάζεται; Σε ρωτάνε. Μα φυσικά μια ηγεσία με πυγμή. Μια ηγεσία με μαστίγιο και ορμή. Να καθαρίσει την κόπρο να ξεβρομίσει ο τόπος

Δηλαδή οι επαναστάσεις, οι εξεγέρσεις και οι αριστερές επιλογές ήταν αποτελέσματα μιας άλλης εποχής. Η ιδεολογική αλλοτρίωση. Η χρεοκοπία της Αριστεράς. Ο μονόδρομος της Ευρωπαικής Ενωσης. Όλα αυτά καθώς και κάμποσα άλλα, άνοιξαν τον τάφο για την Αριστερά και ταυτόχρονα ανοίγουν την πόρτα στην ακροδεξιά

Οσο το τοπίο είναι θολό. Οσο οι αποκαλύψεις καταλήγουν σε έναν εσμό. Οσο η τιμωρία και η κάθαρση είναι λόγια παραπλανητικά και υποκριτικά. Και όσο τα ηθικά πλεονεκτήματα καταλήγουν στο πουθενά και μάλιστα στα χειρότερα, τόσο το πολιτικό σύστημα φτιάχνει και βάζει μια αόρατη θηλιά

Μια θηλιά στον ίδιο του το λαιμό. Μια θηλιά σε κάθε ελπίδα ανασυγκρότησης και αλλαγής. Μια θηλιά στην οποιαδήποτε αισιόδοξη προοπτική. Οποιος πιστεύει πως αυτή η κοινωνία, η οποιαδήποτε άλλη, θα είναι εσαεί συμφιλιωμένη με όλα αυτά και θα πορεύεται με το κεφάλι σκυμμένο, πλανάται πλάνη μεγάλη και επικίνδυνη

Και κάτι ακόμα. Οι εξαγγελίες του τύπου «όλα στο φως» και «να επιληφθεί η Δικαιοσύνη» δεν είναι αρκετές ούτε ικανοποιητικές. Κι αυτό επειδή τα ίδια και τα ίδια τα έχουμε ακούσει τόσες μα τόσες φορές. Γιατί πάντα αυτές οι εξαγγελίες ήταν, είναι και θα είναι, η πρόχειρη απάντηση κάθε κυβερνητικής εξουσίας. Δηλαδή τι να πει; Ζήτω το κουκούλωμα;

Από την εποχή που ο Κώστας Σημίτης, ως πρωθυπουργός, απαντούσε στις καταγγελίες περί εσμού και διαπλοκής των στενών του συνεργατών «όποιος έχει αποδείξεις να τις πάει στον εισαγγελέα» μέχρι σήμερα, έχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά η κατάσταση είναι ίδια ίσως και χειρότερη

Οποια κυβερνητική εξουσία επιθυμεί και είναι αποφασισμένη να κάνει ρήξη με όλα αυτά, δεν έχει παρά να πάρει σκούπα και να καθαρίσει. Όπως λέει και η νεοελληνική ατάκα: θέλεις κάθαρση; Απόδειξη!