Βασίλης Στεφανακίδης

Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα; Πρωτάκουστο! Απαράδεκτο! Πώς είναι δυνατόν να γίνονται στις μέρες μας ρουσφέτια και παρεμβάσεις στο έργο δημοσίων λειτουργών; Και ποιοι είναι αυτοί που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους και απαιτούν εδώ και τώρα λαϊκά δικαστήρια και εκλογές για να επέλθει κάθαρση στον δημόσιο βίο και να σταματήσει αυτό το άθλιο αλισβερίσι με τα ρουσφέτια; Τους βλέπουμε καθημερινά να κραδαίνουν τη ρομφαία της κάθαρσης απ’ όλα τα κόμματα και κομματίδια της αντιπολίτευσης.

Αν έβγαιναν όμως στη φόρα τα άπλυτα των περισσότερων από αυτούς, οι πομπές τους και οι πρακτικές τους δεν θα είχαν μέρος να κρυφτούν. Ολοι αυτοί που, υποκριτικά, δεν θέλουν να αποδεχθούν, έστω και τώρα, πως το σκάνδαλο με τον τρόπο πληρωμής των επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ σε πραγματικούς δικαιούχους, αλλά και απατεώνες, δεν είναι τωρινό φαινόμενο, αλλά διαχρονικό - από συστάσεως του οργανισμού. Μάθαμε από τις παρακολουθήσεις των τηλεφώνων που διέταξε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ότι παρεμβάσεις έκαναν κυβερνητικοί βουλευτές και υπουργοί. Αυτοί άλλωστε είχαν μεγαλύτερη πρόσβαση. Αν οι παρακολουθήσεις γίνονταν πριν από 8-10 χρόνια, τότε οι βουλευτικές παρεμβάσεις θα είχαν άλλο χρώμα, κι άλλο χρώμα θα είχαν αν γίνονταν ακόμα παλιότερα. Αυτή δυστυχώς είναι μια πικρή αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε, αλλά δεν θέλουμε να παραδεχθούμε.

Και να ’ταν μόνο ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Αν μιλήσει κανείς με κάποιον βουλευτή, και κυρίως από την επαρχία, για τα αιτήματα και τις απαιτήσεις των ψηφοφόρων του, δεν θα πιστεύει στ’ αυτιά του. Από επίσπευση έκδοσης συντάξεων, αδειών οικοδομής, ρύθμιση δόσεων, μεταθέσεις υπαλλήλων, στρατιωτικών, θέση νοσηλείας στα νοσοκομεία μέχρι συνοικέσια για ανύπανδρες θυγατέρες! Δυστυχώς με αυτούς τους όρους παίζεται ακόμα το πολιτικό παίγνιο, μια και οι διορισμοί από την πίσω πόρτα στο Δημόσιο έχουν κοπεί μαχαίρι με την ίδρυση του ΑΣΕΠ.

Για να επανέλθουμε όμως στα του ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση αμέσως μετά την πρώτη δικογραφία, τον περασμένο Ιούνιο, αποφάσισε πως ο οργανισμός αυτός, όπως ήταν στημένος, δεν επιδεχόταν πλέον επιδιορθώσεις και μπαλώματα και γι’ αυτό τον κατάργησε, περνώντας τις αρμοδιότητες και το έργο του στην ΑΑΔΕ. Μια Ανεξάρτητη Αρχή για την οποία δεν έχουμε ακούσει -μέχρι τούδε τουλάχιστον- καταγγελίες για εξυπηρετήσεις ημετέρων.

Αυτή την αλλαγή όμως που βάζει φραγμό στις μελλοντικές παρεμβάσεις δεν την ψήφισε κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, παρά μόνο η κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία αν δεν υπήρχε και στη θέση της είχαμε ένα άθροισμα κομμάτων που θα συναποτελούσαν κάποιο άλλο κυβερνητικό σχήμα, μην έχετε καμία αμφιβολία, ο ΟΠΕΚΕΠΕ θα ζούσε ακόμα και σήμερα, θα βασίλευε και θα συντηρούσε το... χρωματοσωματικό μας ρουσφέτι!

Με αυτά δεν θέλω επ’ ουδενί να πω πως ό,τι έγινε, έγινε, πάμε παρακάτω. Το αντίθετο ακριβώς. Οσοι βουλευτές ή υπουργοί πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη ας πρόσεχαν πού και για λογαριασμό ποιου τηλεφωνούσαν και ζητούσαν χάρες και επίσπευση δίκαιων και πόσο μάλλον παράνομων αιτημάτων. Τώρα, ας πληρώσουν το τίμημα των ενεργειών τους - είτε αυτό είναι κακούργημα είτε πλημμέλημα.

Προς γνώση και συμμόρφωση και όλων των άλλων που «πλαταρίζουν» τους ψηφοφόρους τους, παρεμβαίνουν για λογαριασμό τους, για να στείλουν στο τέλος, όπως παλιά, την επιστολή που άρχιζε: «Αγαπητέ... Με ικανοποίηση και χαρά σε ενημερώνω πως κατόπιν ενεργειών μου...».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκλέχτηκε δις γιατί υποσχέθηκε, ως φιλελεύθερος πολιτικός, οικονομική ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό του κράτους. Στη θητεία του είχε αρκετές επιτυχίες στο οικονομικό πεδίο, αλλά και στον εκσυγχρονισμό του κράτους μέσω της ψηφιοποίησης υπηρεσιών. Αφησε όμως ανέγγιχτα σημαντικά κομμάτια του βαθέος κράτους και γι’ αυτό τώρα βρίσκεται απολογούμενος. Το ερώτημα όμως είναι: αν δεν προχωρήσει αυτός τις μεταρρυθμίσεις και τον εκσυγχρονισμό, τότε ποιος από το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό; Τους βλέπουμε και τους ακούμε κάθε μέρα να αγωνίζονται να τον ρίξουν με κάθε τρόπο, αλλά δεν ακούμε ουσιαστικές και συγκεκριμένες προτάσεις για το τι θα κάνουν αυτοί αν τους εμπιστευτεί το εκλογικό σώμα. Τα ωραία συνθήματα για διαφάνεια, αξιοκρατία, δικαιοσύνη, ισονομία, ίσες ευκαιρίες, πάταξη της διαφθοράς κ.λπ. αν δεν περιλαμβάνουν το πώς, απλώς παραμένουν συνθήματα άνευ περιεχομένου και αποτελεσματικότητας.