Πόλεμος στην Ουκρανία: «2.000 ξένοι μισθοφόροι έχουν ήδη σκοτωθεί στην Ουκρανία» λέει ο ρωσικός στρατός
Το Κρεμλίνο αναφέρει πως περίπου 7.000 ξένοι μαχητές πήγαν στην Ουκρανία για να ενισχύσουν το Κίεβο - Η Πολωνία είναι ο "απόλυτος ηγέτης" μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών σε αριθμούς μαχητών που έχουν πάει στην Ουκρανία, τονίζει ο ρωσικός στρατός
Ο ρωσικός στρατός δήλωσε σήμερα ότι λίγοι λιγότεροι από 7.000 «ξένοι μισθοφόροι» από 64 χώρες έχουν φθάσει στην Ουκρανία από την έναρξη της σύγκρουσης και πως σχεδόν 2.000 από αυτούς έχουν σκοτωθεί.
«Οι κατάλογοί μας, στις 17 Ιουνίου, περιλαμβάνουν μισθοφόρους και ειδικούς στους εξοπλισμούς από 64 χώρες συνολικά. Από την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, 6.956 έχουν φθάσει στην Ουκρανία, 1.956 έχουν ήδη σκοτωθεί, 1.779 έχουν ξαναφύγει», ανέφερε σε μια ανακοίνωση το ρωσικό υπουργείο Άμυνας.
Το ρωσικό υπουργείο προσθέτει πως η Πολωνία είναι ο "απόλυτος ηγέτης" μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών σε αριθμούς μαχητών που έχουν πάει στην Ουκρανία και ακολουθούν η Ρουμανία και η Βρετανία.
Η ανακοίνωση συνοδεύεται από έναν πίνακα με τον αριθμό των ξένων μαχητών ανά εθνικότητα που έχουν πάει στην Ουκρανία και τις απώλειες που έχουν καταγραφεί, σύμφωνα με τον ρωσικό στρατό.
Αναφέρει, για παράδειγμα, πως 59 Γάλλοι "μισθοφόροι" από τους 183 που πήγαν στην Ουκρανία για να πολεμήσουν, σκοτώθηκαν αφότου ξεκίνησε η ρωσική επίθεση. Οι χώρες που σύμφωνα με τη Μόσχα έχουν καταγράψει τις περισσότερες απώλειες είναι η Πολωνία (378 θάνατοι), οι Ηνωμένες Πολιτείες (214), ο Καναδάς (162) και η Γεωργία (120).
Μια πρωτοβουλία του καφέ NESCAFÉ® φέρνει παιδιά της ΚΥΔΩΝ Special Team και παιδιά εργαζομένων της Nestlé στο ίδιο γήπεδο, δείχνοντας στην πράξη ότι ο αθλητισμός μπορεί να δημιουργεί χώρο για όλους.
Υπάρχουν μέρες που μοιάζουν μικρές στα μάτια των μεγάλων αλλά είναι τεράστιες για ένα παιδί. Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις διακοπές. Η σχολική εκδρομή που περιμένει εδώ και εβδομάδες. Η απαγγελία ενός ποιήματος μπροστά στην τάξη. Η πρώτη προπόνηση, ένας αγώνας, μια νέα γνωριμία.
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.