Παύλος Σιδηρόπουλος: O πρίγκιπας της ροκ που ακροβατούσε ανάμεσα στον διανοούμενο και τον αλήτη, η αγάπη του για τη μουσική και η μοιραία «γνωριμία» με την ηρωίνη

Ήταν πριν από 78 χρόνια, γεννήθηκε ένας από τους πιο αυθεντικούς και επιδραστικούς εκπροσώπους της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1948 και στο πέρασμα των 42 χρόνων που έζησε, κατάφερε να δημιουργήσει και να αφήσει πίσω του κληρονομιά, που μέχρι σήμερα θεωρείται σημαντική για τον ροκ ήχο.

«Έχω μέσα μου και τον διανοούμενο και τον αλήτη. Από τη σύγκρουση αυτών των δύο βγαίνει άλλοτε η καταστροφή και άλλοτε η δημιουργία» έλεγε ο ίδιος και εξηγούσε τις ρίζες του...

«Υπάρχει ένα παρελθόν σε μένα. Και το παρελθόν αυτό είναι το εξής. Είμαι δισέγγονος του Ζορμπά, και ως γνωστό ο Ζορμπάς ήταν rock and roll, όπως και να το κάνουμε. Και πολύ μάλιστα. Αυτό μας το λέει κι ο Καζαντζάκης. Απ’ την άλλη μεριά όμως, έχω και σπέρμα από την γενιά των Αλεξίου. Της Ελλης της Αλεξίου, η οποία είναι θεία μου» έλεγε ο «πρίγκιπας της ροκ».

Ο εύπορος που ακολούθησε μαθηματικές σπουδές αλλά τον κέρδισε η μουσική

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε, σαν σήμερα, 27 Ιουλίου, το 1948 σε μια εύπορη οικογένεια αλλά γεμάτη αντιθέσεις και ισχυρές προσωπικότητες που η κάθε μία, άφησε το δικό της αποτύπωμα πάνω του.

Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από οικογένεια καπνεμπόρων του Πόντου με βιοτεχνία χαρτιού, αλλά με σαφή αριστερή πολιτική τοποθέτηση.

Από την πλευρά της μητέρας του, ήταν δισέγγονος του θρυλικού Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της παιδαγωγού Έλλης Αλεξίου και της Γαλάτειας Καζαντζάκη.

Αν και πέρασε στο Μαθηματικό Τμήμα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1967, όπου υπήρξε συμφοιτητής και συγκάτοικος με τον Βαγγέλη Γερμανό, η μουσική τον κέρδισε οριστικά. Η επαφή του με τη ροκ κουλτούρα των '60s τον οδήγησε στο να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να αφοσιωθεί στη δημιουργία.

Από τους «Δάμων και Φιντίας» στην «νεκρή περίοδο» στο πλευρό του Γιάννη Μαρκόπουλου

Η καλλιτεχνική διαδρομή του Παύλου Σιδηρόπουλου υπήρξε μια συνεχής αναζήτηση. Το 1969, ο Παύλος Σιδηρόπουλος βρέθηκε σε μια συναυλία του συγκροτήματος Olympians και αυτό έμελλε να είναι καθοριστικό για την μετέπειτα πορεία του. Στην συγκεκριμένη συναυλία γνωρίστηκε με τον κιθαρίστα των Olympians, Παντελή Δεληγιαννίδη. Οι δυο τους «έδεσαν» αμέσως καθώς συνειδητοποίησαν πως έχουν κοινά μουσικά γούστα. Δεν άργησε η στιγμή που δημιούργησαν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας».

Το 1972, το ιστορικό συγκρότημα «Μπουρμπούλια» είχε έρθει σε ρήξη με τον Διονύση Σαββόπουλο και οι Παύλος Σιδηρόπουλος και Παντελή Δεληγιαννίδης, γίνονται τα δύο νέα μέλη του. Το συγκρότημα, με τη νέα του σύνθεση, έψαχνε ευκαιρίες για ζωντανές εμφανίσεις αλλά δεν ήταν εύκολο, ειδικά μετά την άρνηση του Διονύση Σαββόπουλου να συνεργαστεί μαζί τους.

Επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη όπου προσπάθησαν να κάνουν έναν νέο ξεκίνημα. Τα έσοδα ήταν χαμηλά και ο Παντελής Δεληγιαννίδης αποφάσισε να φύγει και να δοκιμάσει την τύχη του στην Αγγλία. Έτσι το συγκρότημα διαλύθηκε και ο Παύλος Σιδηρόπουλος επέστρεψε στην Αθήνα. Για ένα μικρό διάστημα, ύστερα και από παράκληση της οικογένειάς του, εργάστηκε για λίγο στην επιχείρησή του πατέρα του.

Του έλειπε όμως η μουσική και ειδικά ο ροκ ήχος...

Στη Μεταπολίτευση, το κοινό έχει στρέψει το ενδιαφέρον του στο πολιτικό τραγούδι και έχει αφήσει στο περιθώριο τη ροκ μουσική. Τότε ο Παύλος Σιδηρόπουλος συνεργάζεται με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο και ερμηνεύει κομμάτια σε εμβληματικούς δίσκους του συνθέτη όπως οι: «Θεσσαλικός Κύκλος», «Μετανάστες», «Οροπέδιο». Παρά την εμπορική επιτυχία και τις εμφανίσεις στο Ηρώδειο, ο Παύλος Σιδηρόπουλος ένιωθε καλλιτεχνικά εγκλωβισμένος, αναζητώντας ξανά τον ηλεκτρικό ήχο της ροκ ενώ σε μετέπειτα συνεντεύξεις του θα χαρακτήρισε την περίοδο της συνεργασίας τους «νεκρή περίοδο».

Η επαφή με την ηρωίνη

Λίγο μετά την απαλλαγή από την στρατιωτική του θητεία λόγω ψυχολογικών, το 1976, ο Παύλος Σιδηρόπουλος έκανε σχέση με μια κοπέλα, την Κάθυ. Μέσω εκείνης γνώριζε την ποιήτρια Γιόλα Αναγνωστοπούλου. Ο έρωτας τους, άνθισε με την πρώτη ματιά και διήρκησε από το 1977 μέχρι το 1980. Μέσα στα χρόνια του δεσμού τους βυθίστηκαν και οι δυο στην ηρωίνη. 



Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ενώ είχε στο πλευρό του την Γιόλα Αναγνωστοπούλου παρουσίασε τα δύο πιο σημαντικά έργα του, τον «Φλου» και το «Εν Λευκώ». Η ποιήτρια ήταν η μούσα του «πρίγκιπα της ροκ».

Στην αρχή της επαφής του με την ηρωίνη, ο Παύλος Σιδηρόπουλος πίστευε ότι δεν έχει να χάσει κάτι και πως θα μπορούσε να ξεμπλέξει εύκολα. Σύντομα αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο και κάνει προσπάθειες να μείνει «καθαρός». Αν και το κατορθώνει για κάποια χρονικά διαστήματα, τελικά δεν θα τα καταφέρει να απεξαρτηθεί.

Του έκανε φωνητικά η Δήμητρα Γαλάνη

Το τραγούδι «Η ώρα του Stuff», το πρώτο τραγούδι του Σιδηρόπουλου που αναφέρεται στα ναρκωτικά, έχει ακόμα μια σημαντική πληροφορία να το ακολουθεί... Σε αυτό το τραγούδι, φωνητικά κάνει η Δήμητρα Γαλάνη, χωρίς όμως να αναφέρεται το όνομά της στον δίσκο, καθώς είχε μόλις αλλάξει δισκογραφική εταιρεία.

Το «καλύτερο άλμπουμ στην ιστορία της ελληνικής ροκ σκηνής»

Τον Μάιο του 1979 κυκλοφόρησε ο «Φλου» με την υποδοχή του από τον τύπο να είναι καλή αλλά οι πωλήσεις ήταν απογοητευτικές. Η αποδοχή του αλλά και οι πωλήσεις αυξάνονταν θεαματικά τα επόμενα χρόνια, και ο δίσκος έκανε συνεχείς επανεκδόσεις. Μάλιστα, το 1992 ψηφίστηκε από τους συντάκτες του περιοδικού Ποπ & Ροκ ως το «καλύτερο άλμπουμ στην ιστορία της ελληνικής ροκ σκηνής».

Ο «Ασυμβίβαστος» και η Εποχή των «Απροσάρμοστων»

Καλλιτεχνική φύση και ασυμβίβαστο πνεύμα, παράλληλα με τη μουσική, ο Παύλος Σιδηρόπουλος δοκίμασε τις δυνάμεις του και στην υποκριτική. Πρωταγωνίστησε στην ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος» (1979), απ' όπου προέκυψε και το διαχρονικό τραγούδι «Να μ' αγαπάς». Μάλιστα, ο σκηνοθέτης ήταν τόσο εντυπωσιασμένος από την σκέψη και τη φωτογένεια του Παύλου Σιδηρόπουλου που προσάρμοσε το σενάριο της ταινίας πάνω του. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος τραγούδησε όλα τα τραγούδια της ταινίας ενώ την γενική επιμέλεια της μουσικής επένδυσης είχε ο συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής Γιώργος Θεοδωράκης, γιος του Μίκη.



Αυτή δεν ήταν η μοναδική εμφάνιση του Παύλου Σιδηρόπουλου ως ηθοποιός καθώς είχε στο βιογραφικό του και μια τηλεοπτική εμφάνιση στο σήριαλ του Κώστα Φέρρη για την ΕΡΤ, «Οικογένεια Ζαρντή», το 1982, όπου υποδύθηκε έναν οπιομανή γαλλοθρεμμένο αστό των αρχών του 20ού αιώνα.

Από το 1980 μέχρι το τέλος της ζωής του, βρήκε τη σταθερή του μουσική οικογένεια στους «Απροσάρμοστους». Μαζί κυκλοφόρησαν δίσκους-σταθμούς όπως:

- «Εν Λευκώ» (1982): Ένας βαρύς, βιώσιμος δίσκος που υπέστη άγρια λογοκρισία λόγω των αναφορών στα ναρκωτικά
- «Zorba the Freak» (1985): Σε παραγωγή Δημήτρη Πουλικάκου.
- «Χωρίς Μακιγιάζ» (1989): Ζωντανά ηχογραφημένος στον συναυλιακό χώρο Μετρό

Το τέλος
Το καλοκαίρι του 1990, η ήδη επιβαρυμένη υγεία του λόγω των ναρκωτικών, επιδεινώθηκε ραγδαία όταν υπέστη πάρεση στο αριστερό του χέρι. Η αδυναμία του να παίξει κιθάρα, σε συνδυασμό με τον πρόσφατο θάνατο της μητέρας του, τον καταρράκωσαν ψυχολογικά.

Το μεσημέρι της 6ης Δεκεμβρίου 1990, ο Παύλος Σιδηρόπουλος βρέθηκε σε κωματώδη κατάσταση στο σπίτι φίλης του στον Νέο Κόσμο από υπερβολική δόση και άφησε την τελευταία του πνοή στο ασθενοφόρο καθοδόν προς τον «Ευαγγελισμό».

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος δεν υπήρξε απλώς ένας τραγουδιστής. Ήταν ένας στιχουργός που ένωσε την Beat λογοτεχνία με τον Μανώλη Αναγνωστάκη και το ρεμπέτικο, αφήνοντας μια ανεξίτηλη παρακαταθήκη που συνεχίζει να εμπνέει κάθε νέα γενιά και του έδωσε τον χαρακτηρισμό «ο πρίγκιπας της ροκ».