LIVE

Κορωνοϊός

Τα τοπωνύμια της Ελλάδας και η προέλευσή τους

athens2

Τι είναι τα τοπωνύμια; - Πόσα από αυτά είναι ξενικά; - Η περίφημη μελέτη του Max Vasmer για τα σλαβικά τοπωνύμια στην Ελλάδα - Οι απόψεις των Ελλήνων επιστημόνων

Με ένα άκρως ενδιαφέρον θέμα, που έχει προκαλέσει τεράστιες συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων και ξένων επιστημόνων, θα ασχοληθούμε στο σημερινό μας άρθρο. Θα εξετάσουμε τα ελληνικά τοπωνύμια και την προέλευσή τους. Για τα τοπωνύμια της χώρας μας έχουν γραφτεί πολλά και υπήρξαν έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ Ελλήνων και ξένων επιστημόνων. Υπάρχουν χιλιάδες τοπωνύμια στη χώρα μας και είναι πολύ πιθανό μερικές ετυμολογίες που έχουν δοθεί μέχρι σήμερα να είναι λανθασμένες.

Στο σπουδαίο έργο του «ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΙΚΩΝΥΜΙΩΝ», ο αείμνηστος πανεπιστημιακός Χαράλαμπος Π. Συμεωνίδης καταγράφει τις ετυμολογίες 18.445 ελληνικών τοπωνυμίων. Λογικό είναι στα αμέτρητα στοιχεία που παρουσιάζει να υπάρχουν και κάποια λάθη. Το ίδιο συμβαίνει και με το κλασικό έργο του Μαξ Φάσμερ (Max Vasmer) «Die Slaven in Griechenland»(Βερολίνο 1941). Θα παραθέσουμε εδώ μερικά στοιχεία για το ποια από τα τοπωνύμια της χώρας μας είναι ξενόφερτα με βάση κάποιους κανόνες και θα επανέλθουμε αν χρειαστεί με νέα στοιχεία.
7626_5072_regular_2250fdf95070bd687de948e85609e726


Τι είναι τα τοπωνύμια;
Με τον όρο τοπωνύμια (αγγλ. place-names, γαλλ. Noms de lieu, γερμ. Ortsnamen κλπ) ονομάζονται όλοι οι κατοικημένοι και ακατοίκητοι τόποι: πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά, βουνά, ποτάμια, θάλασσες, λίμνες, ακόμα και συνοικίες πόλεων. Οι ονοματολόγοι χρησιμοποιούν τον πιο εξειδικευμένο όρο οικωνύμια για τα ονόματα κατοικημένων τόπων (πόλεων, κωμοπόλεων, οικισμών) ,σε αντίθεση με τα ονόματα των απλών τοποθεσιών που ονομάζονται εδαφωνύμια. Τα ονόματα ποταμών, λιμνών κλπ ονομάζονται υδρωνύμια, τα ονόματα βουνών, λόφων κλπ ορεωνύμια, τα ονόματα που προέρχονται από κάποιον άγιο ή ναό λέγονται ναωνύμια κλπ.

Πώς όμως παίρνει το όνομά του ένας τόπος, πώς δίνεται ένα τοπωνύμιο;
α) από ένα κατεξοχήν γνώρισμά του (Μαυροβούνι, Ξεριάς, Δερβένι κλπ)
β) από τη γεωργική χρήση του (Αμπελόκηποι, Καρυές κλπ)

γ) από ένα ιστορικό ή μυθολογικό πρόσωπο ή γεγονός (Θεσσαλονίκη, Φίλιπποι, Ελλήσποντος κλπ)
δ) από τεχνικά έργα (Γέφυρα, Νταμάρια, Καμίνια κλπ)

ε) από οποιαδήποτε άλλη θέση, γνώρισμα (Βίγλα= παρατηρητήριο σε δεσπόζουσα θέση, Κάστρο, Επισκοπή κλπ)
στ) από ονόματα θεών, αγίων και ηρώων(Άγιος Γεώργιος, Ποσειδωνία, Ηράκλεια κλπ)
ζ) από ονόματα φυτών (φυτωνύμια) και ζώων (ζωωνύμια)(Δάφνη, Γαϊδουρονήσι, Μελίσσια κλπ) και
θ) από λαϊκές αντιλήψεις και δοξασίες (Δρακοβούνι, Νεράιδα κλπ).

Στα ελληνικά τοπωνύμια αποτυπώθηκε το πέρασμα διάφορων αρχαίων και μεσαιωνικών λαών: Πέρσες, Ρωμαίοι, Γαλάτες ,Ούννοι, Γότθοι, Άβαροι, Σλάβοι, Άραβες, Αλβανοί, Τούρκοι κ. ά.
Ετυμολογικές αναζητήσεις για τοπωνύμια υπάρχουν ήδη από την αρχαιότητα. Στους νεότερους χρόνους τα θεμέλια για τις ονοματολογικές έρευνες στη χώρα μας βάζει η «Γεωγραφία Παλαιά και Νέα» του μητροπολίτη Αθηνών Μελέτιου(Βενετία 1728). Ακολουθεί η «Νεωτερική Γεωγραφία» των Γ. Κωνσταντά και Δ. Φιλιππίδη (Βιέννη 1791) και το περιοδικό «Ελληνομνήμων» που εξέδιδε από το 1843 ως το 1853 ο Α. Μουστοξύδης. Σημαντική είναι η συνεισφορά στην ονοματολογία των πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών Γ. Ν. Χατζηδάκι, Μ.Πολίτη, Σ. Λάμπρου και κυρίως του Κ.Άμαντου.
Νεότεροι σημαντικοί ονοματολόγοι είναι οι: Α. Μηλιαράκης, Η. Τσιτσέλης, Δ. Γεωργακάς, Δ. Βαγιακάκος και Ι. Θωμόπουλος.

Προελληνικά τοπωνύμια
Τα παλαιότερα τοπωνύμια στον ελλαδικό χώρο είναι τα λεγόμενα προελληνικά. Προέρχονται από τη γλώσσα ενός ή περισσοτέρων λαών που κατοίκησαν στην ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά πριν την εγκατάσταση των ινδοευρωπαϊκής καταγωγής Ελλήνων. Ο προελληνικός αυτός λαός αναφέρεται από τους Έλληνες συγγραφείς με διάφορα ονόματα: Πελασγοί, Λέλεγες, Κάρες κ. α.
Πρώτος ο P. Kretschmer παρατήρησε και έφερε στην επιφάνεια το γεγονός της καταπληκτικής ομοιότητας ονομάτων πόλεων, ποταμών και βουνών που απαντούν στην ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου από τη μία πλευρά και τη Μ. Ασία από την άλλη.

Έτσι προελληνικά τοπωνύμια θεωρούνται μεταξύ άλλων τα: Κνω(σ)σός, Υμηττός, Λυκαβηττός, Κηφισός, Ιλισός, Φαλάσαρνα, Παρνασσός, Τέλενδος, Κόρινθος, Κάρυστος, Ρίθυμνα, Λάρισα, Δήλος, Σάμη, Θήβαι κ. ά.
Διατυπώθηκαν κάποιες ενστάσεις από πελασγιστές (V. Georgiev, A. Van Windekens κ. α.), οι οποίες όμως δεν φαίνεται ότι ευσταθούν.

Αρχαία ελληνικά τοπωνύμια
Πάρα πολλά αρχαία ελληνικά τοπωνύμια σώζονται ως τις μέρες μας: Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Θάσος, Δελφοί, Ολυμπία, Σπάρτη, Πολίχνη, Ναύπακτος κλπ. Σημαντικές συγκεντρωτικές πηγές τους είναι τα «Γεωγραφικά» του Στράβωνα (1ος π. Χ.-1ος μ. Χ. αι.) και τα «Εθνικά» του Στέφανου Βυζάντιου (7ος αι. μ. Χ.). Σήμερα βρίσκονται συγκεντρωμένα στο μοναδικό στο είδος του λεξικό των κυρίων ονομάτων των Pape-Benseller.

Fallmerayer
mv_karte


Βυζαντινά τοπωνύμια
Στα βυζαντινά χρόνια εκτός από τα αρχαία ελληνικά τοπωνύμια που επιβιώνουν προστίθενται νέα, καθώς συντελούνται μεγάλες αλλαγές και δημιουργούνται νέοι όροι στην κρατική, οικονομική και θρησκευτική ζωή του τόπου. Κατά την βυζαντινή περίοδο εμφανίζονται πάρα πολλά ναωνύμια, τα οποία ο περιβόητος Fallmerayer θέλησε να αξιοποιήσει για να στηρίξει τη θεωρία του για δήθεν εκσλαβισμό της Ελλάδας. Ισχυριζόταν ότι τα ναωνύμια του ελληνικού και γενικότερα του βαλκανικού χώρου οφείλονται στους εκχριστιανισμένους Σλάβους που τα διέδωσαν παντού. Όμως οι πρώτες συστηματικές μελέτες των ναωνυμίων και άλλων χριστιανικών τοπωνυμίων (από τον C. Jirecek) απέδειξαν ότι τα τοπωνύμια της κατηγορίας αυτής δεν συνδέονται κατά κανένα τρόπο με τους Σλάβους, εφόσον εμφανίζονται με την ίδια συχνότητα και σε άλλα ελληνικά μέρη, όπου ποτέ δεν πάτησαν το πόδι τους Σλάβοι, αλλά ανήκουν στην περίοδο των πρώτων χριστιανικών αιώνων και στον ζήλο των πρώτων Χριστιανών.

Στα βυζαντινά χρόνια αρχίζουν εμφανίζονται και τα πρώτα ξένα τοπωνύμια, με τα οποία θα ασχοληθούμε εκτενέστερα στη συνέχεια: αραβικά (Ατσιπόπουλο, Σαρακήνικοκ. ά.), σλαβικά(Σκλαβοχώρι, Αλαμάνα κ. ά.), αρβανίτικα, αρμένικα κ. α. Δυστυχώς, υπάρχει τεράστιο κενό και στον χώρο των βυζαντινών ανθρωπωνυμίων και τοπωνυμίων. Από το 1892 ο Σ. Λάμπρος και από το 1930 ο Κ.Άμαντος τόνισαν την ανάγκη σύνταξης ενός μεσαιωνικού τοπωνυμικού λεξικού. Υλικό υπάρχει ιδίως στα πρακτικά των μονών του Αγίου Όρους και της Πάτμου, προεργασία έχει γίνει, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει πολιτική βούληση για την έκδοση ενός τέτοιου λεξικού.

Νεοελληνικά τοπωνύμια
Με τον όρο νεοελληνικά τοπωνύμια, εννοούμε τόσο εκείνα που δημιουργήθηκαν κατά τη νεοελληνική περίοδο, όσο εκείνα που προέρχονται από το παρελθόν (προελληνικά, αρχαιοελληνικά, βυζαντινά). Αρκετά προελληνικά τοπωνύμια, επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Στο εξαιρετικό έργο του «Μελέτη τοπωνυμική της νήσου Κέω» (Σύρος 1963), ο Ι. Θωμόπουλος αποδεικνύει ότι πολλά τοπωνύμια της Κέας, είναι προελληνικά: Λάρνα (πβ. προελλ. Λάρ-υμνα, Λαρίνη), Άρταλος (πβ. αρχ. Αρτάνη, Άρδαλος, Άρδαλα κλπ.), Καύκασος, Ορκός (πβ. Όρκος, Όρκιστος). Η περίπτωση της Τζιας, μας δείχνει ότι υπάρχουν στον ελλαδικό χώρο πολύ περισσότερα προελληνικά, αρχαία και βυζαντινά απ’ ότι νομίζουμε και προφανώς κάποια από αυτά έχουν «χρεωθεί» ως ξενόφερτα. Σίγουρα, όμως, τα περισσότερα σύγχρονα ελληνικά τοπωνύμια, είναι δημιουργήματα του μεσαιωνικού και του νέου ελληνισμού.

Για τα επιθήματα (προσφύματα που προσκολλώνται στο τέλος μιας λέξης) των νεοελληνικών τοπωνυμίων, υπάρχει μία εξαιρετική, αν και παλιά μελέτη του Κ. Άμαντου: «Die Suffixe der neugriechischen Ortsnamen», Μόναχο 1903.

Από τα νεοελληνικά τοπωνύμια, έχουν μελετηθεί περισσότερο τα ναωνύμια, που προέρχονται δηλαδή από το όνομα κάποιου αγίου ή αγίας. Βέβαια, εκτός από τους ευρέως γνωστούς αγίους και αγίες, υπάρχουν και λιγότερο γνωστοί και γνωστές: Άγιος Κάρπων, Άγιος Ελισαίος, Αγία Θέκλα, Αγία Ματρώνα, Αγία Φωτίδα, κ.ά. Οι Άγιοι Δέκα, είναι γνωστοί στην Κρήτη όπου και μαρτύρησαν, ενώ υπάρχουν διάφοροι τύποι των ναωνυμίων: π.χ. Αϊγιάννης < Άγιος Ιωάννης, Αϊλιάς < Άγιος Ηλίας κ.ά. Χρησιμοποιούνται επίσης υποκοριστικά ως τοπωνύμια (Παναγίτσα, Προδρόμι < Άγιος Πρόδρομος), ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις παραλείπεται το προσωπωνύμιο του αγίου ή της αγίας και το τοπωνύμιο εκφέρεται μόνο με τον τοπικό ή κτητορικό προσδιορισμό: Σπηλιώτισσα (=Παναγιά η Σπηλιώτισσα), Ρωμανού (παλιά μονή ιδιοκτησίας σήμερα της οικογένειας Ρωμανού) κ.ά. Συγχώνευση των λέξεων άγιος/αγία με το όνομα τους, έχουμε σε αρκετές περιπτώσεις (Σαντριάς = Άγιος Ανδρέας, Ασοφιά = Αγία Σοφία κλπ). Τέλος, υπάρχουν πολλά τοπωνύμια περιληπτικά (Άγιος Σαράντος, Άγιος Πάντος) ή άλλα που δεν προσδιορίζουν κάποιον άγιο (Αγία Σωτήρα, Αγία Καπέλα, προερχόμενο από την εποχή των Φράγκων , cappella=ξωκλήσι).

mv_karte
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ_ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ


Ας δούμε τώρα και τα πιο συνηθισμένα επιθήματα των νεοελληνικών τοπωνυμίων.
ούσσα (αρχ.-όεσσα/-ούσσα, π.χ. Ερεικούσσα)

ού (πιθανότατα προέρχεται από την –ούσσα με συντόμευση και προσαρμογή της στα θηλυκά κύρια ονόματα σε – ού, π.χ. Αχινού, Κολοκυνθού, που όπως έχουμε αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο μας, προέρχεται από τα κτήματα της οικογένειας Κολοκύνθη στην περιοχή κλπ).
ούντα (αρχ. –ούς, π.χ. Ελούντα < ελαία).

ώντας/-ώντα (από σύμφυρση των αρχαίων επιθημάτων
ούς, -ούντος και –ών, -ώνος, π.χ. Παγώντας, της Σάμου < αρχ. πάγος = λόφος)
ώνας (αρχ. –ών, -ώνος, π.χ. Δαφνώνας < δάφνη)
ωνιά (αρχ. –ωνιά < -ών),
-ιάς, π.χ. Πευκιάς < πεύκο

άς, το οποίο κατά τον Κ. Άμαντο προέρχεται από το προηγούμενο επίθημα –ιάς, ενώ ο Χ. Συμεωνίδης, θεωρεί ότι «πρόκειται για νέα τοπωνυμική λειτουργία που ανέλαβε κάποτε το αρχαίο επίθημα –άς, που σχημάτιζε επαγγελματικά και παρωνύμια: π.χ. Αρμακάς = αρμάκι = χώρισμα των αγρών με πέτρες ή ανυψωμένο χώμα.
άδα (από το αρχ. –άς, -άδα, π.χ. Λευκάδα)
ερός, -ερή, -ερό, (αρχ. –ρός, π.χ. Αχλαδερή < αχλάδι)
ωπός (αρχ. –ωπός), -ός, -ό (από τα αρχ. χρυσούς, αργυρούς κλπ, δημιουργήθηκαν τα χρυσός, αργυρός, που προσδιόρισαν αργότερα και τα τοπωνύμια)
ίλας (αρχ. –ίας), -ιανά (αρχ. –ιανός, π.χ. Θεοδωριανά < Άγιος Θεόδωρος)
ιάνικα < - ιανά + -ικα, π.χ. Σωτηριάνικα < Σωτήρης
αίικα < επίθημα οικογενειακών ονομάτων - αίοι(π.χ. Σπαθαραίοι < επών. Σπαθάρης)

Σλαβικά τοπωνύμια στην Ελλάδα
Ο πρώτος που έθεσε το θέμα των σλαβικών τοπωνυμίων στην Ελλάδα, ήταν ο Ιάκωβος Φίλιππος Φαλμεράιερ, στον οποίο έχουμε αναφερθεί σε άρθρα μας παλαιότερα.
Με την εξασθένηση των βορείων συνόρων της βυζαντινής αυτοκρατορίας στα χρόνια του αυτοκράτορα Φωκά (602-610), βρήκαν ευκαιρία οι Σλάβοι να διεισδύσουν στα βυζαντινά εδάφη και σταδιακά να εγκατασταθούν σε ορισμένα από αυτά, αφήνοντας πίσω τους και τα σλαβικά τοπωνύμια που υπάρχουν ως σήμερα στην Ελλάδα.

Ο Φαλμεράιερ έγραφε: «Επειδή ούτε σταγών γνησίου και ακράτου ελληνικού αίματος ρέει εις τας φλέβας των χριστιανικών κατοίκων της Ελλάδας… Είναι σκυθικοί Σλάβοι, ιλλυρικοί Αρναούται (= Αλβανοί), απόγονοι βορείων λαών, ομόφυλοι των Σέρβων, των Βουλγάρων, των Δαλματών και των Μοσχοβιτών…».
Στις ατεκμηρίωτες αναφορές του Φαλμεράιερ, αντέδρασαν πολλοί, με πρώτο τον Βιεννέζο σλαβιστή B. Kopitar (1830).

Ακολούθησαν οι: J. Zinkeisen (1832), Gervinus, Κ. Παπαρρηγόπουλος (1843), K. Hopf (1867), G. Hertzberg (1906), A. Thumb (1915) κ.ά., που ανασκεύασαν τις έωλες θεωρίες του Φαλμεράιερ. Κορυφαίο έργο για τα σλαβικά τοπωνύμια στην Ελλάδα, είναι το «Die Slaven in Griechenland του M. Vasmer (1941), με το οποίο θα ασχοληθούμε εκτενέστερα στη συνέχεια.
Πώς όμως ξεχωρίζουμε ένα σλαβικό τοπωνύμιο;

Κατά τον Max Vasmer, οι καταλήξεις των σλαβικών τοπωνυμίων στην Ελλάδα, είναι 27. Κυριότερες, είναι οι εξής τέσσερις:
α) – ίτσα: προέρχεται από την αρχική σλαβική κατάληξη – ic (-ιτς), π.χ. Πέτροβιτς = ο γιος του Πέτροβιτς. Στα θηλυκά, η κατάληξη έγινε –ica (=ίτσα), απέκτησε αρχικά υποκοριστική σημασία, αλλά τελικά έγινε τοπωνυμική κατάληξη. Προσοχή όμως! Όλα τα τοπωνύμια σε –ίτσα, δεν είναι σλαβικά! Ιδιαίτερα, πολλά σύνθετα, όπως π.χ. η Παλαιοκαστρίτσα (της Κέρκυρας), είναι ελληνικότατα τοπωνύμια (<παλαιός+καστρίτσα<κάστρο).

β) –ιστα: προέρχεται από το αρχικό σλαβικό επίρρημα –isce το οποίο έμπαινε σ’ ένα όνομα για να δηλώσει τον τόπο όπου βρισκόταν ένα πράγμα ή πρόσωπο.
γ) –οβα, -οβο: προέρχεται από την αρχική σλαβική κατάληξη –οv, -ονα, -ονο, που σήμαινε τον κτήτορα, αυτόν δηλαδή στον οποίο ανήκει κάτι. Σαν τοπωνυμική κατάληξη, σήμαινε τον τόπο που ανήκε σε κάποιον.
δ) –ανη, -ιανη: προέρχεται από τη σλαβική κατάληξη –ani (-jani) ή –ane, που είναι πληθυντικού αριθμού και φανερώνει εθνικά ονόματα ή ενδείξεις κοινωνικών τάξεων.

Φραγκικά τοπωνύμια στην Ελλάδα
Τα φραγκικά τοπωνύμια στην Ελλάδα, είναι απομεινάρια της φραγκοκρατίας (1204-1566), κατά τη διάρκεια της οποίας Φράγκοι ηγεμόνες είχαν εγκατασταθεί σε νησιωτικά ή και ηπειρωτικά μέρη. Η έρευνά τους, αν και ξεκίνησε σε ικανοποιητικό βαθμό στις αρχές του 20ου αιώνα, από τους Α. Αδαμαντίου, Σ. Λάμπρο και Σ. Δραγούμη, δεν προχώρησε σημαντικά από τότε. Οι Φράγκοι, είτε άλλαζαν τελείως τα τοπωνύμια (π.χ. η Ναύπακτος, ονομαζόταν Lepanto) είτε, άλλοτε τα μετέφραζαν στη γλώσσα τους π.χ. η Μονεμβασιά λεγόταν Malevesie κλπ.

Βενετσιάνικα/Ιταλικά τοπωνύμια
Πρόκειται για τοπωνύμια που εμφανίστηκαν επίσης μετά το 1204 και οφείλονται όχι μόνο στην κατάκτηση ελληνικών εδαφών από τους Βενετούς, αλλά και στις εμπορικές-πολιτιστικές σχέσεις Ανατολής-Δύσης, αυτή την εποχή. Τα ελληνικά τοπωνύμια αυτής της κατηγορίας, βασίζονται σε:
Ελληνικά προσηγορικά βενετσιάνικης/ιταλικής προέλευσης
Κύρια ονόματα:
α) ελληνικά προσωνύμια από αντίστοιχα βενετσιάνικα/ιταλικά
β) ελληνικά βαφτιστικά από αντίστοιχα βενετσιάνικα/ιταλικά
γ) ελληνικά επώνυμα από αντίστοιχα βενετσιάνικα/ιταλικά
δ) αγιωνύμια

Αλβανικά τοπωνύμια στην Ελλάδα
Ένα θέμα που προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις όταν αναφερόμαστε σ’ αυτό, είναι η παρουσία των Αλβανών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή, Αλβανοί βοήθησαν τους Βυζαντινούς, όταν οι Νορμανδοί επέδραμαν στα παράλια της Αδριατικής (1081-1085). Η πρώτη ασφαλής μνεία για Αλβανούς εγκατεστημένους στην Ελλάδα είναι του 1315: «Οι τα ορεινά της Θετταλίας νεμόμενοι Αλβανοί προσαγορευόμενοι περί δισχιλίους και μυρίους όντες, προσεκύνησαν» (Ιωάννη Καντακουζηνού, Ιστοριών II, τόμος Α’, σελ. 474). Στη συνέχεια οι Αλβανοί εγκαταστάθηκαν στην Αιτωλοακαρνανία και τη (νότια) Ήπειρο (1358), στην Πελοπόννησο (1405 και 1418), στην Αττική (1418), στη Βοιωτία, την Εύβοια, τη Σαλαμίνα, την Αίγινα, την Ύδρα, τον Πόρο, τις Σπέτσες, την Άνδρο, την Κύθνο και αλλού.

Τα αλβανικά τοπωνύμια της Ελλάδας, ανήκουν στις εξής κατηγορίες:
α) Κυριωνυμικά (π.χ. Σπάτα, Λιόσια, Μαλακάσα κλπ, από τα επώνυμα Αλβανών φυλάρχων)
β) Τοπωνύμια από προσηγορικά (π.χ. Φιλιάτες < Filati, «οι απόγονοι του Φίλη/Φίλιου (Fil=ελλ. επών. Φίλης, Φίλιος), Μαζαράκι < Mazerak, επίθετο από τον πληθυντικό mazer του mazi, χωράφι έτοιμο για σπορά κλπ).

γ) Τοπωνύμια από ελληνικά δάνεια στη γλώσσα των αλβανοφώνων Ελλήνων (π.χ. Βάρκιζα <αλβ. varke-za: varke-a (βάρκα), Αμυγδαλέζα < αλβ. midhale – za: midhale-a < αμυγδαλέα κλπ).
δ) Σλαβικής αρχής τοπωνύμια με αλβανική μεσολάβηση
Πρώτος ο Κ. Σάθας (1842-1914), υποστήριξε ότι τα σλαβικά τοπωνύμια στην Ελλάδα, μεταφέρθηκαν από τους Αλβανούς κατά την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα Μεταγενέστεροι ερευνητές όπως ο M. Vasmer, θεωρούν την άποψη αυτή υπερβολική.

Κουτσοβλάχικα (Αρωμούνικα) τοπωνύμια
Για τους Βλάχους, έχουμε επίσης αναφερθεί σε αρκετά άρθρα μας. Πρώτη αναφορά στη λ. Βλάχοι, γίνεται από τον Κεδρηνό το 976. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ολοκληρωμένη μελέτη για τα κουτσοβλάχικα τοπωνύμια στην Ελλάδα.
Αρκετά στοιχεία, υπάρχουν στο έργο του G. Weigand «Die Aromunen, Ethnographisch-philologisch – historische Untersuchnugen», τόμοι 1-2, Λειψία 1895.
Ο Weigand, μελέτησε και τα αρωμουνικά τοπωνύμια της Πίνδου, καταλήγοντας στο συμπέρασμα, ότι από τα 65 χωριά που εξέτασε, 15 έχουν ελληνικά ονόματα, 21 αρωμουνικά (π.χ. Σαμαρίνα < λατ. Sanctus Marinus) και 29 σλαβικά.

Τουρκικά τοπωνύμια στην Ελλάδα
Κλείνουμε το θέμα ξενικά τοπωνύμια στην Ελλάδα, με τα τουρκικά τοπωνύμια. Στον Κουμανικό κώδικα (13ος αιώνας), βρίσκουμε ελληνικές λέξεις που «πέρασαν» στα τουρκικά. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453), οι Τούρκοι διατήρησαν τις ελληνικές ονομασίες των μεγάλων πόλεων, προσαρμοσμένες στη φωνητική και μορφολογία της γλώσσας τους: Istanbul < εις την Πόλιν, Izmir < Σμύρνη, Izmit < Νικομήδεια κλπ.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει εκτενής μελέτη για τα τουρκικά τοπωνύμια στη χώρα μας, τα οποία μαζί με τα σλαβικά, ήταν τα πρώτα που άλλαξαν μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Μετονομασία των τοπωνυμίων
Αμέσως μετά την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, άρχισε η μετονομασία των τοπωνυμίων (ΒΔ 3/4/1833, «Περί της διαιρέσεως του Βασιλείου και της διοικήσεως αυτού»). Υπήρξαν απλές μετονομασίες πχ. Διακοφτό (από Διακοπτόν, Φτέρη από Πτέρη κλπ.), αλλά και άλλες, ατυχείς η λανθασμένες! Οι Σπέτσες, έγιναν Τιπάρηνον, κάτι που δεν δέχονταν οι κάτοικοί τους. Το ίδιο και τα Κρέσταινα, που έγιναν Σελινούς, το Καρπενήσι, Καλλιδρόμι, ο Πύργος, Πύλος Τριφυλιακή κλπ. Υπήρξαν όμως και μετονομασίες που έμειναν: Βοστίτσα-Αίγιο, Ζητούνι-Λαμία, Βραχώρι-Αγρίνιο, Νέαι Πάτραι-Υπάτη κλπ. Η Αλόννησος, Λιαδρόμια ή Χιλιοδρόμια (1838), ενώ στην αρχαιότητα, ονομαζόταν Ίκος, πήρε το όνομα με το οποίο είναι γνωστή ως σήμερα. Αλόννησος ονομαζόταν κατά τον Πλίνιο νησίδα μεταξύ Σαμοθράκης και Καλλίπολης, που πιθανότατα καταποντίστηκε μετά από σεισμό, ενώ κατά τον Ηρόδοτο, νησί των Β. Σποράδων (η Κυρά Παναγιά ή η Περιστέρα;). Το 1909, συγκροτήθηκε επιτροπή μετονομασίας από τον τότε υπουργό Ν. Λεβίδη. Από τα 5.069 χωριά που είχε τότε η Ελλάδα, τα 1.500 ήταν, όπως γράφτηκε, «βαρβαρόφωνα». Μετά την ενσωμάτωση Ηπείρου, Μακεδονίας, Θράκης, νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και Κρήτης, η επιτροπή εργάστηκε σε επιστημονική και ιστορική βάση και για τα χιλιάδες νέα χωριά. Και πάλι όμως, δεν έλειψαν τα λάθη. Η Χασιά της Αττικής, έγινε Φυλή, χωρίς λόγο, καθώς το Χασιά είναι ελληνικό όνομα.

Η Γαλάτιστα Χαλκιδικής, έγινε Ανθεμούς. Όμως το Γαλάτιστα, είναι επίσης ελληνικό (απαντά ως Γαλάτισσα σε έγγραφο της Μονής Μεγίστης Λαύρας του 1300)! Γι’ αυτό, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την προέλευση των τοπωνυμίων και να μην θεωρούμε άκριτα, ότι κάποια τοπωνύμια είναι ξενικά, καθώς είναι ελληνικότατα...

Ο Max Vasmer
Για τα σλαβικά τοπωνύμια στην Ελλάδα, κορυφαίο είναι το έργο του Ρωσογερμανού γλωσσολόγου Max Vasmer (1886-1962), «Die Slaven in Griecheland» (Βερολίνο 1941) («Οι Σλάβοι στην Ελλάδα»). Αν και δεν αποκλείεται να εξυπηρετούσε και κάποιους πολιτικούς σκοπούς, ο Vasmer, χαρακτηρίζει τον Fallmerayer ως σλαβιστή μέτριου επιπέδου, δέχεται ότι οι Σλάβοι αφομοιώθηκαν «από τη δραστηριότητα και τη δεξιοτεχνία» των Βυζαντινών και θεωρεί ότι ο Ταΰγετος και η Ήπειρος, είναι οι τελευταίες περιοχές που αφομοιώθηκαν. Παρά τα λάθη του, ο Vasmer, το έργο του οποίου αντέκρουσαν οι Κ. Άμαντος, Δ. Ζακυθηνός, Σ. Κυριακίδης, Δ. Γεωργακάς, Α. Χατζής κ.ά., παρουσιάζει μια πολύ αξιόλογη μελέτη.

Στα Γιάννενα και τη Θεσπρωτία, θεωρεί ότι σλαβικά ονόματα, έχουν 334 χωριά, στην Άρτα 50, στην Πρέβεζα 34, στην Αιτωλοακαρνανία 98, στα Επτάνησα 18, στην Ευρυτανία 48, στη Θεσσαλία 230, στην Εύβοια 19, στη Φωκίδα 45, στην Αττική 18, στη Βοιωτία 22, στην Κορινθία 24, σε Αργολίδα-Ύδρα 18, στην υπόλοιπη Πελοπόννησο 387, στην Κρήτη 17, στην Κοζάνη 116, στη Φλώρινα 165, στην Πέλλα 94, σε Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική 152, στις Σέρρες 111, σε Δράμα και Καβάλα 92 και στη Θράκη (στην οποία ο Vasmer, άγνωστο γιατί περιλαμβάνει και τις Σαράντα Εκκλησίες, την Αδριανούπολη, τη Ραιδεστό και τον Αίνο, που δεν ανήκαν στην Ελλάδα το 1941), υπήρχαν 50 χωριά με σλαβικά ονόματα.

Πηγές: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Π. ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ, «ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΙΚΩΝΥΜΙΩΝ», ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΕΤΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΥΚΚΟΥ, 2010.
Max Vasmer, «Die Slaven in Griechenland», Βερολίνο 1941
Κ.Δ. Παπανικολάου, «Η ΛΑΚΚΑ ΠΩΓΩΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΨΗΛΟΚΑΣΤΡΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ», Εκδόσεις «Δωδώνη» 2004.
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

ΣΧΟΛΙΑ (28)

@@exzaios χθες 18:11

Μάλλον δεν κατάλαβες τίποτε από τι έγραψα, έτσι; 1) Οί αρχαίοι έλληνες είναι ινδοευρωπαίοι. Όλοι οι ινδοευρωπαίοι έχουν κοινή κοιτίδα. Επομένως είναι απολύτως φυσικό όλες οι ινδοευρωπαικές γλώσσες να έχουν κοινές γλωσσικές ρίζες. Ή ρίζα για την στροφή, στρίβω ήταν trn (τα φωνήεντα δεν παίζουν ρόλο στις ρίζες) σε ορισμένες γλώσσες, όπως αρχαία ελληνικά, ιταλικά αλλά και γερμανικά (turn).Ο Οδυσσέας δεν άκουσε από κανέναν ιταλό για τον τόρνο. Ίσως να έχουμε παράλληλη εξέλιξη στην λέξη, ίσως την πήραν οί λατίνοι από τους αρχαίους έλληνες. Αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, γιατί η λέξη μπήκε στην νεοελληνική σαν επαναδανεισμός από την λατινική. Σου το απέδειξα με το ότι η λέξη στα νεοελληνικά πού δείχνει τον χειριστή του τόρνου είναι ιταλική (tornadoro-s).2) Αναφέρεις ιδρύσεις Ρώμης κλπ. Τί θέλεις ακριβώς να πεις;Ότι οι άνθρωποι εκεί προτού να ιδρυθεί η Ρώμη δεν μιλούσαν, αλλά γρύλιζαν και έμαθαν να μιλάνε διαβάζοντας Ιλιάδα και Οδύσεια;Εξάλλου δεν υπάρχει μεγάλη χρονική διαφορά μεταξύ αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης. 3)Οί αρχαίοι λατίνοι πήραν πάρα πολλές λέξεις από την αρχαία ελληνική, όμως όλες αυτές οί λέξεις πέρασαν στις υπόλοιπες ευρωπαικές γλώσσες σαν εκλατινισμένες πλέον. Από τις λατινικες γλώσσες πέρασαν και στα νεοελληνικά (γραικικά σωστότερο).4)Είναι επιστημονικά αποδεκτό ότι ένα τοπωνύμιο προσέρχεται από χαρακτηριστικά του εδάφους κυρίως. Όλες οί πόλεις και τα χωριά πού ονομάζονται Τύρνα και Τύρνοβο στην Ανατολική Ευρώπη βρίσκονται σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές με πολλούς θάμνους γύρο από αυτές. (βατσουνιές)Φυσικό είναι να ονομάστηκαν αγκαθότοποι στην γλώσσα πού μιλιόταν εκεί.Πολύ σπάνιο είναι ένα τοπωνύμιο να προέλθει από κάποια τέχνη για την οποία χαρακτηρίζονται οι κάτοικοι και αν γίνει αυτό θα είναι μεμονωμένη περίπτωση. Πχ η Krpenitsa (νεοελληνιστί Καρπενήσι),πόλη πού χαρακτηρίζονταν για τα υφαντά της. 5)Η λέξη vino είναι κοινή σε όλες τις ινδοευρωπαικές γλώσσες. Вино, wine(το w προσφερόταν παντού v),vino και ο αρχαιοελληνικός οίνος, λέξη για την προφορά της οποίας δεν έχουμε ιδέα (ξέρεις, οι αρχαίοι τους διφθόγγους, τα πνεύματα, τους τόνους και τα πολλά ι και ο δεν τα είχαν έτσι για πλάκα όπως εμείς για να αποδείξουμε αρχαιοελληνικότητα και συνέχεια). Αλήθεια, η λέξη κρασί από πού προέρχεται;

exzaios

ΦΙΛΕ ΜΟΥ 1) Ενώ ο κύριος Στούκας έγραψε ένα άριστο άρθρο για τοπωνύμια, εσύ αντέδρασες μην τυχόν ξεστρατίσουμε και γίνουμε αρχαίοι έλληνες. (SIC)----------2) Έτσι μου έδωσες την ευκαιρία να επισημάνω την προτεραιότητα της Ελληνικής γλώσσας έναντι της Λατινικής και της Σλαβικής από την οποία επηρεάστηκαν.----------3) Η ινδοευρωπαϊκή θεωρία ξεκίνησε ως φυλή, έμεινε ως γλώσσα μέχρι να πεταχτεί στα σκουπίδια μετά τις πρόσφατες ανακαλύψεις στις Κυκλάδες.----------4) Χρειάζεται θράσος να πιθανολογείς την Τύρνα ως σλαβική λέξη, ενώ εκεί δεν μιλήθηκε ποτέ άλλη γλώσσα πλην της Ελληνικής. Ούτε καν βλάχικα.----------5) Όσο για τον Τύρναβο τι να πω. Φαίνεται ότι το ''Ελληνομουσείο'' το ίδρυσαν το 1702 σλάβοι και αλβανοί που ήθελαν να μάθουν ξένες γλώσσες.----------6) Για περισσότερες λεπτομέρειες διάβασε την διδακτορική διατριβή του κ Θεόδωρου Νημά. ''Δυτ. Θεσσαλία Εκπαίδευση στην Τουρκοκρατία''----------7) Επειδή το κρασί είναι συνένωση οίνου και νερού σε κρατήρα, δηλαδή Ελληνική συνήθεια, θεωρώ απίθανο να έχει αποτυπωθεί στο λεξιλόγιο άλλων γλωσσών.----------8) Αφού με αποκάλεσες ηλίθιο και μη κατέχοντα, διατύπωσες ως επιστημονικά αποδεκτό ότι τα τοπωνύμια προέρχονται από χαρακτηριστικά του εδάφους, (για να σώσεις το Γουμαράγκαθο) κι ας έγραψε ο κ. Στούκας τόσeς άλλες περιπτώσεις. Πες μας λοιπόν από ποιο χαρακτηριστικό του εδάφους ονομάστηκε η Τρίκκη και η Λάρισσα επιστήμονά μου ;

@@exzaios

1)Στα νεολατινικά η λέξη είναι torno, ritorno κλπ. (στροφή, επιστροφή κλπ)Όπως ξέρετε και η αρχαία ελληνική και η λατινική (και οι σλαβικές γλώσσες)είναι ινδοευρωπαικες γλώσσες, πράγμα πού σημαίνει ότι έχουν κοινές ρίζες. Όμως στα νεοελληνικά η λέξη τόρνος μπήκε από την λατινική και όχι από την αρχαία ελληνική. Απόδειξη; Ό χειριστής τού τόρνου λέγεται τορναδόρος (καθαρά ιταλική λέξη-κατάληξη doro) 2) Η πλειοψηφία των ελλήνων φιλολόγων ακολουθεί την αντιεπιστημονική μέθοδο να συνδέει νεοελληνικές λέξεις και τοπωνύμια με αρχαιοελληνικές λέξεις με βάση ηχητική ομοιότητα. Φυσιολογικό, αφού μέχρι πρότεινος ζούσαν απομονωμένοι στην γυάλα τους και δεν ήξεραν καμία ξένη γλώσσα. 3)Ακόμα και η λέξη γομάρι (γουμαράγκαθο)πού αναφέρετε δεν είναι ελληνική, αλλά αραβική 4)Πόλεις και τοποθεσίες Τύρνα και Τύρνοβο υπάρχουν σε όλη την βαλκανική. Ρε τι έκανε λοιπόν αυτός ο τόρνος 5) Οί δάσκαλοι σας δεν σας δίδαξαν σωστά και εσείς θέλετε να κοροιδεύετε τον εαυτό σας. 6) Ένας αραβας φιλόσοφος κάποτε είπε "είναι αδύνατο να νικήσεις τον ηλίθιο".

exzaios

1) ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑΙ 4 36 2 ''πέριξ τὴν γῆν, ἐοῦσαν κυκλοτερέα ὡς ἀπὸ τόρνου''---------2) ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΒΑΚΧΑΙ 1067 ''κυκλοῦτο δ᾽ ὥστε τόξον ἢ κυρτὸς τροχὸς τόρνῳ γραφόμενος περιφορὰν ἕλκει δρόμον''----------3) Ο τόρνος δηλαδή χρησιμοποιήθηκε σε όλη την αρχαιότητα---------4) Μήπως ο Οδυσσέας την άκουσε από κάποιον Ρωμαίο ;----------5) Η Ρώμη χτίστηκε την 21 Απριλίου 753 π.Χ---------6) Οι Ολυμπιακοί Αγώνες καταγράφονται από το 776 π.Χ---------7) Βρήκα πόλη Tyrna στην Ινδία τι παίζει εδώ :---------8) Ελληνικές λέξεις με βάση ηχητική έχουν τα Λατινικά πχ Filosofo----------9) Αυτοί δεν κατανοούν ούτε την λέξη Φίλος ούτε την λέξη Σοφός---------10) Το ίδιο όμως συμβαίνει και στα Σλάβικα πχ είδωλο - идол, οίνος - вино, αίρεση - ересь ---------11) Τι συμβαίνει εδώ ; Για ψάξε το.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

ΚΑΛΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. ΟΜΩΣ ΑΝΗΣΥΧΩ ΜΕ ΤΟ ΠΟΣΕΣ ΞΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΜΠΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΙΔΙΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ. ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΑ ΓΛΩΣΣΑ ΠΙΘΑΝΟΝ Η ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΑΝΕΙΖΟΜΑΣΤΕ ΞΕΝΟΦΕΡΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΕΝΩ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΟΥΜΕ ΠΛΗΡΩΣ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ. ΙΔΙΩΣ ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΟΙΩΘΟΥΝ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΟΤΑΝ ,ΠΕΤΑΝΕ,, ΚΑΙ ΜΙΑ ΞΕΝΗ ΛΕΞΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΤΟΥΣ. ΣΑΣ ΑΝΑΦΕΡΩ ΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΑ ΖΟΛΩΤΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ. «Kyrie, I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas. With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous Organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and synthesized. Our critical problems such as the numismatic plethora generate some agony and melancholy. This phenomenon is charateristic of our epoch. But, to my thesis we have the dynamism to program therapeutic practices as a prophylaxis from chaos and catastrophe. In parallel a panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic. I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my eucharistia to your Kyrie to the eugenic and generous American Ethnos and to the organizers and protagonists of this Ampitctyony and the gastronomic symposia»....

@exzaios 00:16

1)Ή λέξη τόρνος δεν είναι ελληνική αλλά λατινική 2)turn είναι η στροφή στα αγγλικά και όχι στα ρωσικά (поворот) 3)Τα τοπωνύμια Τύρνα και Τύρναβος προέρχονται από το σλαβικό trn-trnove η trnovi (αγκάθι-αγκάθια).4) Καλύτερα να μην εκφράζεις άποψη όταν δεν κατέχεις το αντικείμενο.

exzaios

1) ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ ΡΑΨΩΔΙΑ Ψ 255 ''τορνώσατο δε σήμα θεμείλιά τε προβάλοντο αμφί πυρήν'' ----------2) ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΡΑΨΩΔΙΑ Ε 249 ''όσσον τις τ' έδαφος νηός τορνώσεται ανήρ φορτίδος ευρείης'' ----------3) LIDDELL-SCOT ''τόρνος, ο (ίδε τείρω) εργαλείον του ξυλουργού δι' ού εσχηματίζετο κύκλος'' ---------- 4) Λατινικά tornus (Πλίνιος 7 37) γεννήθηκε το 23 μΧ και πέθανε το 79 μΧ --------- 5) Πόλη Ελληνική που να λέγεται Γουμαράγκαθο εγώ δεν ξέρω --------- 6) Εμείς έχουμε Πύλη, Τρίκκη, Λάρισσα, Φάλαννα ---------- 7) Οι καθοδηγητές σου σε κοροϊδεύουν ---------- 8) Κύριε Στούκα συγχαρητήρια για το άρθρο σας.

Επίκουρος

Ελλάς Ελλήνων Τουρκοσλαβοαλβανών! Για αυτο τους μισούν οι χρυσαυγίτες γιατί είμαστε ίδια ράτσα🤣. Όσο και να σβήσουν την Νεοελληνική ιστορία η αλήθεια δε θα χαθεί ποτέ. Οι δήθεν αρχαιοέλληνες ξεφτιλίζουν το Νεοελληνικό οικοδόμημα.

Ενα ακομα στοιχειο για την γενετικη

Μπορει να δειξει μεχρι ενος σημειου την διαφορα μεταξυ εκπροσωπων της λευκης, της μαυρης η της κιτρινης φυλης.Αν πχ εχουμε σκελετο καποιου εκπροσωπου της μαυρης φυλης, οι γενετιστες θα το καταλαβουν.Αν ομως συγκρινουν το DNA σλαβων, γερμανων, κελτων, λατινων, ινδων, αιθιοπων και.....νεοελληνων η και αρχαιοελληνων ακομα, τα τεστ DNA δεν θα δειξουν καμια διαφορα.Καλυτερα οι αρχαιολαγνοι μας να σταματησουν να το αναφερουν σαν επιχειρημα της αρχαιοελληνικοτητας τους.

Αρκας

Φαινεται απο το μιτοχονδριο και τις διατροφικες συνηθειες

Το προβλημα με την νεοελληνικη γλωσσα

Αποτελειται απο στην ουσια 21 γραμματα.(φθογγους) Κατι που δειχνει, οτι αυτη η γλωσσα κατασκευαστηκε τεχνητα. Ειναι διεθνως αποδεκτο στην γλωσσολογια οτι ανθρωπινη γλωσσα με κατω απο 30 γραμματα (φθογγους) ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ, ΟΥΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ (εκτος παραδοξως της νεοελληνικης) Υπαρχουν καποιοι βασικοι ανθρωπινοι φθογγοι, οι οποιοι απουσιαζουν απο την νεοελληνικη γλωσσα. Αυτοι ειναι οι z και j, s και sh, ts και ch. (Τα γραφω στα αγγλικα, τα οποια νομιζω οι περισσοτεροι εχουν διδαχθει και εχουν μια ιδεα).Eπισης απουσιαζουν οι φθογγοι b και d. Ο φθογκος g αποδιδεται σωστα με τα γγ και γκ, ομως οι συνδυασμοι μπ και ντ δεν μπορουν να αποδωσουν τον σωστο ηχο.Πχ, το αβοκαντο, δεν ειναι αβοκαν-το, αλλα avokado.Παλιοτερα, εβαλαν δυο σ εκει οπου ο ηχος sh ηταν τοσο εντονος που ξεχωριζε. Παραδειγμα , το επωνυμο του Παπαφλεσσα, απο το αλβανικο Flesha.H νεοελληνικη γλωσσα κατασκευαστηκε απο τον Κοραη με βαση την σχεδον νεκρη ελληνιστικη της εκκλησιας και το αρχαιο ελληνικο αλφαβητο. Η αρχαια ελληνικη φυσικα ειχε ολους τους λειποντες απο την νεοελληνικη φθογγους, μονο που σχηματιζονταν και προφερονταν με βαση το προηγουμενο η το επομενο φωνηεν συν τους τονους και τα πνευματα.Στην εκτος Μακεδονιας Ελλαδα, δεν μπορουμε να ξερουμε, μεχρι ποτε μιλουσαν τα σλαβικα (ο σχολιαστης Αρθουρος αναφερει καμια δεκαρια σλαβικες φυλλες που κατοικησαν στην νοτια και κεντρικη Ελλαδα), αφου δεν εχουμε γραπτες πηγες εκτος αυτες των λογιων που εγραψαν στην ελληνιστικη της εκκλησιας. Μετα απο το 1830 το νεοελληνικο κρατος χρηματοδοτησε παμπολλα μειονοτικα σχολεια στη Θεσσαλια κυριως και στην Ηπειρο κατα δευτερο λογο.Σε αυτα οι ανθρωποι μαθαιναν τη γλωσσα των "προγονων" τους.Παντως οι πηγες αναφερουν οτι εκτος απο τα αλβανικα, στην Πελοποννησο ομιλουνταν και τα σλαβικα μεχρι το 1780-1810.

Το παραμύθι της γενετικής

Ή γενετική δεν μπορεί να προσδιορίσει τίποτα αναφορικά με τα φυλετικά γονίδια, εκτός ενός απειροελάχιστου ποσοστού. Το DNA του ανθρώπου είναι κατά 90% ίδιο με αυτό τού χιμπατζή. Εθνικιστές εντολοδόχοι βιολόγοι σαν τον ελληνοαμερικανό (για φαντάσου) Τριανταφυλλίδη, τώρα πού κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος οι υποτιθέμενες γλωσσολογικές και ιστορικές αποδείξεις για την αρχαιοελληνικότητα κατ αποκλειστικότητα των ελλαδιτών νεοελλήνων βγαίνουν και με δύο λέξεις το ξεκοβουν "συμφωνα με το DNA μας είμαστε αρχαίοι έλληνες" με μόνο σκοπό τον εφησυχασμό των μουρλών εθνικιστών. Λες και αν αποδειχθεί ότι δεν είναι τόσο πολύ αρχαίοι έλληνες θα πάνε να αυτοκτονήσουν.

@qen shqiptar Μιχάλη Στούκα

Προπαγανδιστή Αλβανέ Αλβανέ Στούκα, το ελληνικό DNA πανομοιότυπο με εκείνο Μυκηναίων και Μινωιτών. Ερευνητές σε Χάρβαρντ και Ουάσιγκτον εξέτασαν το DNA ατόμων του μυκηναϊκού και του μινωικού πολιτισμού και κατέληξαν στο συμπέρασμα πως εκείνο παραμένει σε μεγάλο βαθμό όμοιο με εκείνο των σύγχρονων Ελλήνων. Οι ερευνητές πήραν αρχαίο DNA από τα δόντια δέκα Μινωϊτών από την περιοχή της Κρήτης (από το 2.900 π.Χ. ως το 1700π.Χ.), τεσσάρων Μυκηναίων από διάφορες αρχαιολογικές ανασκαφές και κοιμητήρια στις Μυκήνες και αλλού (μεταξύ 1700 μ.Χ. ως το 1200 μ.Χ.) και πέντε ατόμων από την πρώιμη γεωργική εποχή του Χαλκού σε περιοχές της Ελλάδας και της Τουρκίας. Στη συνέχεια συνέκριναν τον γενετικό τους κώδικα με εκείνον 334 ανθρώπων από την αρχαία εποχή, από διάφορες περιοχές του κόσμου και με εκείνα 30 σύγχρονων Ελλήνων. Η μελέτη δείχνει πως Μινωΐτες και Μυκηναίοι είχαν ιδιαίτερα συγγενική σχέση μεταξύ τους, με το DNA τους να δανείζεται κατά 3/4 στοιχεία από εκείνο των γεωργικών πληθυσμών που ζούσαν στην ευρύτερη περιοχή της Ελλάδας και της Μικράς Ασίας. Και οι δύο πολιτισμοί κληρονόμησαν στοιχεία DNA από ανθρώπους του ανατολικού Καυκάσου, όπου σήμερα βρίσκεται το σημερινό Ιράν. Ωστόσο, οι Μυκηναίοι διέθεταν ένα 4% με 16% από βορειότερους πληθυσμούς που κατέβηκαν στην ευρύτερη περιοχή από την Ανατολική Ευρώπη και τη Σιβηρία. Ένα στοιχείο, το οποίο δεν εντοπίζεται στους πληθυσμούς του Μινωικού πολιτισμού. Μυκηναίοι και Μινωίτες έμοιαζαν εκπληκτικά, με βασικό χαρακτηριστικό τα σκουρόχρωμα μαλλιά και μάτια, όπως ακριβώς απεικονίζονταν στα αγγεία που σώζονται από εκείνη την εποχή. Επιπλέον, εικασίες ερευνητών του παρελθόντος πως οι Μινωίτες σχετίζονται γενετικά με τους Αιγυπτίους δεν φαίνεται να επιβεβαιώνονται. Οι Έλληνες ερευνητές σχολιάζουν όμως και την εντυπωσιακή συνέχεια στο DNA των αρχαίων εκείνων πολιτισμών με τους σύγχρονους Έλληνες τονίζοντας πως αποτελεί "ιδιαίτερα αξιοθαύμαστο(γεγονός), δεδομένης της θέσης του Αιγαίου που αποτέλεσε σταυροδρόμι πολιτισμών για χιλιετίες". Το ίδιο αυτό γεγονός αποδεικνύει πως τα βασικά στοιχεία του ελληνικού DNA υπήρχαν στους πληθυσμούς που ζούσαν στην περιοχή από την εποχή ακόμη του Χαλκού. "Η εξάπλωση των γεωργικών πληθυσμών ήταν το αποφασιστικό στοιχείο, που καθόρισε τα βασικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων" σημειώνει ο Αρχαιολόγος Κόλιν Ρένφριου από το πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.

Αρθούρος

Προφανώς και δεν είναι Αλβανός και μάλιστα προπαγανδιστής ο κος Στούκας. Αυτά που λέτε κύριε είναι το ίδιο ακραία όπως εκείνα της άλλης πλευράς που μιλά γιά εξαφάνιση της ελληνικής φυλής τον 6ο αιώνα μ.Χ. Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες δεν πρότασσαν ποτέ την εθνικότητα, αλλά τη θρησκεία και μάλιστα την ορθόδοξη και ίσως αυτό να ήταν το λάθος τους, αλλά αυτό είναι αντικείμενο άλλης ενότητας. Υπάρχουν πολλά επιχειρήματα γιά να στήσουν στον τοίχο Αλβανοφάγους σαν κι εσένα. Όπως γιά παράδειγμα ο Αλβανός Μπούας Σκλέπας ο οποίος συνένωσε τους Πελοποννήσιους στο πρόσωπο του Δημήτριου Καντακουζηνού ενάντια στη χαμένη από χέρι διαμάχη των δύο τυχοδιωκτών αδελφών του τελευταίου αυτοκράτορα το 1453. Απ' αυτούς, ο Δημήτριος ήταν δυτικόφιλος και έγινε ρωμαιοκαθολικός, πεθαίνοντας στην Ιταλία ενώ ο Θωμάς ήταν τουρκόφιλος και υπέρ αυτού επέμβηκε ο Μωάμεθ. Οι Αλβανοί λοιπόν της Πελοποννήσου έθεσαν στην υπηρεσία του χιλιοπροδομένου βυζαντινού λαού της Πελοποννήσου τις επαγγελματικές τους ικανότητες στα άρματα που γι' αυτό τους έφεραν οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες πριν από 4 αιώνες. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν εναντίον τους. Ο Μπούας έφυγε ν' αγωνιστεί παρέα με τους Βενετούς όπως και ο εξίσου Αρβανίτης Κροκόδειλος Κλαδάς πιό αργά. Οι δεσμοί με τους Αλβανούς τονώθηκαν στα χρόνια της σκλαβιάς, κι αυτό το βλέπουμε από τη λυσσώδη άμυνα που προέταξαν οι Αρβανίτες Σουλιώτες ενάντια στους Οθωμανούς, λίγο πριν την επανάσταση, όμως το παιχνίδι γιά μας χάθηκε όταν οι περισσότεροι από δαύτους ασπάστηκαν τον ισλαμισμό γύρω στο 1650. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη διαφορά μας μ' αυτούς, η οποία μέτρησε στην Επανάσταση, όταν η πλειονοψηφία των ένοπλων αξιωματικών ήταν Αρβανίτες μουσουλμάνοι και ορθόδοξοι. Μετά λοιπόν το πρώτο έτος, ακόμα κι ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης που τους ευνόησε στην πολιορκία της Τριπολιτζάς, όλοι οι χριστιανοί Αρβανίτες κι Έλληνες, αποφάσισαν να καθαρίσουν μία γιά πάντα μ' αυτούς και τους έκαναν σχεδόν γενοκτονία ειδικά στου Λάλα της Ηλείας. Από τότε και μέχρι το τέλος της Επανάστασης οι χριστιανοί πολεμούσαν καθαρά τουρκαλβανικά, μουσουλμανικά στρατεύματα. Οπωσδήποτε, τα αρβανίτικα(αλβανικά) όχι μόνο ομιλούνταν σε συγκεκριμένα μέρη της Νότιας Ελλάδας μέχρι τον 20ό αιώνα, αλλά και τα τοπωνύμια των περιοχών που ζούσαν, διατηρήθηκαν μέχρι πολύ αργά. Αλλά όλοι τους είχαν ελληνική εθνική συνείδηση και ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι.

Μιχάλης Στούκας

Καλησπέρα,ευχαριστώ πολύ για το ανέκδοτο "Προπαγανδιστή Αλβανέ Αλβανέ Στούκα".Ξέρετε κι άλλα εξίσου ξεκαρδιστικά;Θα χαρώ πολύ,και οι αναγνώστες του protothema.gr φαντάζομαι,να τα διαβάσουμε.Μ.Σ.

ΑΛΒΑΝΟΣ ΑΡΝΑΟΥΤΗΣ

Ακόμα και ο Ναπολέων ήταν Αλβανός, και ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, το ίδιο και ο Τσόρτσιλ

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης