Στα πρώτα της βήματα ανέτρεξε η Πίτσα Παπαδοπούλου, δηλώνοντας ότι ποτέ δεν σκέφτηκε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Όπως εξήγησε, ο αδερφός της ήταν αυτός που την ώθησε να γίνει τραγουδίστρια, απευθυνόμενος στον Ζαμπέτα. Τελικά, οι δύο μέρες για τις οποίες είχε βρεθεί μαζί του στην Αθήνα, έγιναν μια ζωή.
«Μου αρέσει το τραγούδι, αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ να γίνω τραγουδίστρια. Ο αδερφός μου με πήγε στον Ζαμπέτα και ήρθα δύο μέρες στην Αθήνα και έμεινα όλη μου τη ζωή. Την ίδια μέρα έγινα τραγουδίστρια», είπε η Πίτσα Παπαδοπούλου στην εκπομπή «Νωρίς-Νωρίς», την Τετάρτη 8 Ιουλίου, θυμούμενη το ξεκίνημά της στο τραγούδι.
Κατά τη διάρκεια της ίδιας συνέντευξης, περιέγραψε την πρώτη φορά που τραγούδησε μπροστά σε κόσμο. Εκείνη τη μέρα στο πλευρό της βρίσκονταν ο Ζαμπέτας και η Βίκυ Μοσχολιού. «Ο Ζαμπέτας με έβγαλε. Το πρώτο βράδυ που τραγούδησα ήμουν με τη Μοσχολιού και τον Ζαμπέτα… Η πρώτη ακρόαση που έκανα ήταν το τραγούδι ''Ξένα χέρια''. Ήταν το μόνο γυναικείο τραγούδι που ήξερα, γι’ αυτό μ’ άρεσε. Όλο Καζαντζίδη τραγούδαγα μικρή. Αυτό το τραγούδι μου άρεσε, ίσως γιατί δεν είχα τον πατέρα μου, δεν ξέρω. Ήταν ωραίο κομμάτι, το αγαπώ πολύ», σημείωσε.
Δείτε το βίντεο με τη συνέντευξή της
Μεταξύ άλλων, μίλησε και για τη συνεργασία της με τον Στέλιο Καζαντζίδη, δηλώνοντας τυχερή για τη γνωριμία της με τον αείμνηστο τραγουδιστή και την καλλιτεχνική της συνύπαρξη. «Άκουγα τη μητέρα μου και τον Καζαντζίδη. Τον άκουγα από τα καφενεία και τα μεγάφωνα. Αξιώθηκα να τον γνωρίσω και να μπω στους δίσκους του. Να με αγαπήσει ως τραγουδίστρια και ως άνθρωπο. Και την οικογένειά μου. Την μητέρα μου την αγαπούσε, έκανε πολύ ωραίους αμανέδες η μάνα μου. Ερχόταν ο Καζαντζίδης και της έλεγε ''κυρία Ιουλία, κάνε μου έναν αμανέ και έναν τραχανά''. Ήταν οικογενειακός φίλος», πρόσθεσε.
Χιλιάδες φίλαθλοι θα έχουν την ευκαιρία να δουν το μονοθέσιο που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών της Formula 1 το 2025 και τη θρυλική McLaren MP4/6 του Ayrton Senna να «βρυχώνται» σε μια ειδικά διαμορφωμένη πίστα στο ΟΑΚΑ.
Οι μεγαλύτερες αλλαγές στην ιστορία σπάνια ανακοινώνουν την άφιξή τους. Δεν ξεκινούν με μια ανακάλυψη ούτε με μια εφεύρεση. Ξεκινούν τη στιγμή που μια ιδέα, τόσο βαθιά ριζωμένη που μοιάζει αυτονόητη, παύει ξαφνικά να ισχύει. Μία από αυτές τις ιδέες ήταν ότι υπάρχει ένας σωστός τρόπος να τρώμε.