Η Laura Dern είναι μία wonder woman του Χόλιγουντ

Η Λόρα Ντερν γεννήθηκε ως παιδί-θαύμα. Κυριολεκτικά. Οι γονείς της Μπρους Ντερν και Ντάιαν Λαντ, αμφότεροι ηθοποιοί με περγαμηνές, είχαν χάσει κάθε ελπίδα ότι θα αποκτούσαν παιδί μετά την πρόωρη απώλεια του πρώτου τους. Τους το είχαν αποκλείσει επιστημονικά. Η επιστήμη έκανε μέγα λάθος. Η σύλληψη της Λόρα έγινε απρόσμενα -και θαυματουργά- σε ένα διάλειμμα από τα γυρίσματα της ταινίας «The Wild Angels», το 1966, στην οποία συμπρωταγωνιστούσαν οι γονείς της. Ακολουθεί μικρή παρεμβολή: ίσως να είναι και καρμικό, αλλά η λέξη «wild» θα επανεμφανιζόταν χρόνια αργότερα και στους τίτλους δύο σημαντικών ταινιών της. Ητοι, του επικού «Wild at Heart» σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιντς, το 1990, που την ανέδειξε σε σταρ και του «Wild» το 2014, που της χάρισε μία υποψηφιότητα στα Οσκαρ.

Πίσω στο 1967, όταν γεννήθηκε η Λόρα, κάποιος από τους γιατρούς που είχαν αποκλείσει κάθε πιθανότητα μελλοντικής της ύπαρξης είχε επισκεφτεί το μαιευτήριο για να δει με τα ίδια του τα μάτια το «παιδί-θαύμα». Αυτός ο χαρακτηρισμός θα την ακολουθούσε και αργότερα, με τη μεταφορική του έννοια, όπως χρησιμοποιείται ευρέως για τους ηθοποιούς που ξεκινούν την καριέρα τους σε παιδική ηλικία: στην περίπτωσή της ήταν μόλις έξι ετών όταν έκανε την παρθενική της εμφάνιση στην ταινία «Ορκίστηκα εκδίκηση», στην οποία έπαιζε η μητέρα της, το 1973.

Εναν χρόνο αργότερα, θα έκανε άλλη μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία «Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ» σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε, στην οποία -περιττό να μαντέψετε- συμμετείχε και η Λαντ. Ο ρόλος της Ντερν ήταν το κορίτσι που τρώει ένα παγωτό χωνάκι. Η σκηνή γυρίστηκε 19 φορές λόγω σκηνοθετικής τελειομανίας και η 7χρονη πιτσιρίκα χρειάστηκε να φάει ισάριθμα παγωτά αδιαμαρτύρητα. Χωρίς να παρουσιάσει στομαχικές διαταραχές (θαύμα-θαύμα!). Εκεί ήταν που ο Σκορσέζε τής δήλωσε ότι ήταν ξεκάθαρα γεννημένη για να γίνει ηθοποιός.

Ετσι και έγινε. Η Λόρα Ντερν, 59 ετών σήμερα, είναι μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της, άξια συνεχίστρια της κληρονομιάς που άφησαν πίσω τους ο Ντερν και η Λαντ, για να μην αναφέρουμε και τη νονά της Σέλεϊ Γουίντερς - αυτά για όσους αναρωτιούνται αν τελικά το ταλέντο μπορεί να μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά. Στην τροπαιοθήκη της στοιβάζονται πέντε Χρυσές Σφαίρες, ένα Emmy, ένα BAFTA και ένα Οσκαρ (τα τελευταία δύο στην κατηγορία Καλύτερου Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Ιστορία γάμου» το 2020). Λίγα βραβεία τελικά μπροστά στον όγκο της φιλμογραφίας της, στην οποία καταμετρώνται μέχρι στιγμής 106 projects και στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη, τα περισσότερα από τα οποία κάτι παραπάνω από άξια θέασης.

Η Ντερν όμως είναι και παραγωγός, σεναριογράφος (ήταν συνδημιουργός της σειράς «Enlighted» από το 2011 έως το 2013, στην οποία συμπρωταγωνιστούσε με τη μητέρα της) και έχει πειραματιστεί και με τη σκηνοθεσία, όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί της εδώ που τα λέμε. Είναι όμως και κοινωνικά υπερδραστήρια για πολλαπλούς σκοπούς - από την αφύπνιση για το σύνδρομο Down, την κλιματική αλλαγή και την ένοπλη βία μέχρι τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά και των προσφύγων.
Με λίγα λόγια, η ατζέντα της είναι ξέχειλα γεμάτη και ως χολιγουντιανή σταρ και ως ενεργή ακτιβίστρια: μια γυναίκα που αξίζει να θαυμάζει κανείς για πολλούς λόγους. Ή, για να παραμείνουμε πιστοί στο concept μας, μια γυναίκα-θαύμα.

Στην πολύχρονη καριέρα της, που επίσημα ξεκίνησε το 1980 με την ταινία «Αλεπουδίτσες», πήρε τα πάνω της το 1985 με τη «Μάσκα», όπου υποδυόταν μια τυφλή έφηβη, και μπήκε σε τροχιά διασημότητας και καταξίωσης με τα αριστουργήματα του Ντέιβιντ Λιντς «Μπλε Βελούδο» το 1986 και το προαναφερόμενο «Wild at Heart» (Ατίθαση Καρδιά) το 1990, η Ντερν έχει ερμηνεύσει δεκάδες ηρωίδες και έχει αποδείξει ότι διαθέτει τις ιδιότητες του κρασιού: όσο παλιώνει (ή μάλλον μεγαλώνει) τόσο καλύτερη γίνεται - και ως ηθοποιός και ως γυναίκα. Προς τεράστια τιμήν της, είναι μία από τις ελάχιστες σταρ που δεν υπέκυψαν ποτέ στον πειρασμό των αισθητικών επεμβάσεων και ακόμα και σήμερα, στο κατώφλι των 60, επιμένει να γερνάει φυσικά εντός και εκτός οθόνης. «Θέλω να παραμείνω άνθρωπος στην υποκριτική μου και πιστεύω ότι με την ωριμότητα και την αυτοπεποίθηση ακτινοβολείς ένα διαφορετικό είδος ομορφιάς. Δείχνεις εξωτερικά αυτό που είσαι εσωτερικά», είναι το επί του θέματος μότο της. Αλλο ένα «ζήτω» για την Ντερν.

Ολοι οι παραπάνω λόγοι θα αρκούσαν για ένα μίνι αφιέρωμα, αλλά με δεδομένο ότι η ηθοποιός είναι ακαταπόνητη και υπερπαραγωγική, παραμένει πάντα στην επικαιρότητα -αν μη τι άλλο- μέσω της δουλειάς της. Πιο πρόσφατο δείγμα υποκριτικής γραφής, η ταινία «Παίζει ακόμα;» σε σκηνοθεσία Μπράντλεϊ Κούπερ, που πρόσφατα ξεκίνησε την πορεία της στις ελληνικές αίθουσες.

Το έργο είναι βασισμένο στην πραγματική ιστορία του Τζον Μπίσοπ, που έγινε stand-up κωμικός για να αντισταθμίσει την απογοήτευση από την κατάρρευση του γάμου του. Και κάπου εκεί συντελέστηκε ένα ακόμα θαύμα. Η απροσδόκητη επιτυχία που γνώρισε μοιράζοντας το γέλιο από σκηνής τον βοήθησε να επανακτήσει τον έλεγχο της ζωής του και να σώσει τον γάμο του. Οι Μπίσοπ δεν χώρισαν ποτέ. Στην ταινία, τον ρόλο του ήρωα -που μετονομάστηκε σε Αλεξ Νόβακ για λόγους μυθοπλασίας- υποδύεται ο Γουίλ Αρνετ, ενώ αυτόν της συζύγου του η Ντερν. «Είναι μια σέξι ταινία, ιδανική για ένα βραδινό ραντεβού», είναι η συνοπτική περιγραφή της πρωταγωνίστριας στην πρόσφατη συνέντευξή της στο γαλλικό «Gala».

Η Ντερν γνωρίζει από πρώτο χέρι τις συνέπειες ενός χωρισμού. Οι γονείς της πήραν διαζύγιο όταν εκείνη ήταν 2 ετών και η ίδια πέρασε τα παιδικά της χρόνια ακολουθώντας τους εναλλάξ στα κινηματογραφικά σετ και στις κοκκινοχαλικές εμφανίσεις τους. Δεκαετίες αργότερα, το 2013, θα έπαιρνε και εκείνη διαζύγιο από τον συνθέτη Μπεν Χάρπερ.

Και σαν να μην έφταναν οι εμπειρίες της ζωής, η ηθοποιός έχει υποδυθεί τη διαζευγμένη ή την στα πρόθυρα του χωρισμού σύζυγο τουλάχιστον τέσσερις φορές: στο «We don’t live here anymore» το 2004, στο «The Son» το 2022, στο «Jay Kelly» το 2025 και φυσικά τώρα στο «Παίζει ακόμα;», όπου όμως τελικά το τέλος είναι αίσιο και ελπιδοφόρο. «Ας ελπίσουμε ότι θα αναζωπυρώσει τα πάθη των μακροχρόνιων ζευγαριών», είναι η δική της ευχή. Και αν όχι, αυτή η ταινία θα μας δώσει άλλη μια ευκαιρία να απολαύσουμε το θαυμαστό ταλέντο της. Ως ιδανικό επίλογο θα παραθέσουμε ένα παλαιότερο σχόλιο του «The New Yorker» αναφορικά με την Ντερν: «Το βλέμμα της είναι ένα από τα μεγάλα θαύματα του αμερικανικού κινηματογράφου». Ναι, γυναίκα-θαύμα, το κατοχυρώνουμε.