George Plimpton’s residence: Στο σαλόνι όπου η διανόηση της Νέας Υόρκης έκανε πάρτι
Το οίκημα του Αμερικανού συγγραφέα δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα σπίτι. Ήταν ο χώρος που λειτουργούσε σαν πνεύμονας μιας εποχής όπου ο κόσμος ανέπνεε με τέχνες, συζητήσεις και ατελείωτες νύχτες. Τώρα αναζητά νέο ιδιοκτήτη
Ο Τζορτζ Πλίμπτον ζούσε στην αριστοκρατική Upper East Side της Νέας Υόρκης, σε μια διώροφη κατοικία που αποτέλεσε τον πυρήνα της κοινωνικής ζωής και της πολιτιστικής δημιουργίας. Ο χώρος δεν ήταν διακοσμημένος για να εντυπωσιάζει, ήταν φτιαγμένος για να αντέχει. Να αντέχει κόσμο, θόρυβο, ιδέες, ποτήρια που άδειαζαν και ξαναγέμιζαν. Σε μια πόλη που γκρεμίζει εύκολα το παρελθόν της, αυτό το duplex (ενιαίο συγκρότημα από δύο διπλανά σπίτια) παρέμεινε για δεκαετίες ένα ζωντανό απολίθωμα μιας πιο απελευθερωμένης κοινωνικής ζωής. Για σχεδόν 60 χρόνια, μέχρι τον θάνατο του Αμερικανού συγγραφέα το 2003, το σπίτι λειτούργησε ως ανεπίσημη πρεσβεία της πνευματικής Νέας Υόρκης.
O Πλίμπτον υπήρξε στο τιμόνι του «The Paris Review» από την ίδρυση του περιοδικού, το 1953, μέχρι τον θάνατο του συγγραφέα, το 2003
Μια από τις περίφημες συγκεντρώσεις στα 60s
Εκεί στεγάστηκαν τα πρώτα γραφεία του «The Paris Review», του περιοδικού που συνίδρυσε ο Πλίμπτον, το 1953, και έμελλε να γίνει ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά έντυπα του 20ού αιώνα. Πολύ περισσότερα από απλώς ένας χώρος εργασίας, το διαμέρισμα ήταν ένα εργαστήριο ιδεών. Οι συνεντεύξεις κόβονταν και κολλούνταν πάνω στα τραπέζια, χειρόγραφα απλώνονταν στους καναπέδες, συγγραφείς μπαινόβγαιναν από δωμάτιο σε δωμάτιο.
Τα ξύλινα παρκέ έχουν διατηρηθεί
Ο χώρος είχε τη σπάνια ιδιότητα να καταργεί τις αποστάσεις: δεν υπήρχαν VIP δωμάτια, όλοι κατέληγαν στο ίδιο σαλόνι
Εδώ η δουλειά δεν διαχωριζόταν ποτέ από τη ζωή. Οι δύο έννοιες συγχωνεύονταν. Ενα ποίημα μπορούσε να γεννηθεί ανάμεσα σε δύο ποτά. Μια ιδέα για συνέντευξη μπορούσε να ξεκινήσει από ένα αστείο. Οσοι περνούσαν το κατώφλι ένιωθαν ότι έμπαιναν σε έναν χώρο όπου η κουλτούρα και η διανόηση δεν είχαν αυστηρή διάθεση, αλλά παιχνιδιάρικη. Η φήμη του διαμερίσματος χτίστηκε κυρίως από τα πάρτυ του. Βραδιές που ξεκινούσαν χαλαρά και κατέληγαν μυθικές.
Εκδότες,συγγραφείς, ηθοποιοί, μουσικοί, δημοσιογράφοι και προσωπικότητες της εποχής αναμειγνύονταν μέσα σε ένα πλήθος χωρίς ίχνος ιεραρχίας. Ηταν ένας χώρος που είχε τη σπάνια ιδιότητα να καταργεί τις αποστάσεις: δεν υπήρχαν VIP δωμάτια, όλοι κατέληγαν στο ίδιο σαλόνι.
Οι ιστορίες από εκείνες τις νύχτες μοιάζουν σήμερα με αστικούς μύθους. Καλεσμένοι που χάνονταν στον επάνω όροφο και επανεμφανίζονταν ώρες αργότερα. Συζητήσεις που άλλαζαν θέμα με την ταχύτητα της μουσικής. Βιβλία που υπογράφονταν πρόχειρα πάνω σε γόνατα. Η τελευταία μεγάλη πράξη αυτού του χώρου καταγράφηκε σε ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ που κατέγραψαν οι «New York Times». Η Σάρα Ντάντλεϊ Πλίμπτον, δεύτερη σύζυγος του Τζορτζ, διοργάνωσε μια «Last Call» βραδιά, καλώντας φίλους, συνεργάτες και ανθρώπους που είχαν ζήσει για δεκαετίες μέσα σε εκείνο το σαλόνι. Δεν ήταν φυσικά ένα απλό πάρτυ, αλλά μια συλλογική ανάμνηση σε πραγματικό χρόνο.
Δεκάδες παράθυρα με θέα τον πορθμό East River επιτρέπουν στο διαμέρισμα να λούζεται στο φως
Εκείνη τη νύχτα οι καλεσμένοι δεν μιλούσαν για το μέλλον, αλλά για το παρελθόν. Για βραδιές που δεν τελείωναν ποτέ. Για επισκέψεις που σήμερα ακούγονται πολύ απίθανες για να υπήρξαν αληθινές. Αφηγήσεις για τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ να τραγουδά Beatles στο καθιστικό. Για το σημείο όπου χύθηκε το daiquiri της Τζάκι. Για έντονες συζητήσεις με τον Μπιλ Μάρει. Για εμφανίσεις ανθρώπων που πλέον ανήκουν στο πάνθεον της ποπ κουλτούρας. Το διαμέρισμα είχε μεταμορφωθεί σε χρονοκάψουλα. Το καθετί εκεί μέσα κουβαλούσε ιστορία.
Το κτίριο ανήκει στο ιστορικό συγκρότημα Black and Whites, με τις χαρακτηριστικές κόκκινες πόρτες
Αφηγήσεις για τον ΜακΚάρτνεϊ να τραγουδά στο σαλόνι ή το σημείο όπου χύθηκε το ποτό της Τζάκι ζωντανεύουν άλλες εποχές
Αρχιτεκτονικά, το duplex αντιπροσωπεύει την προπολεμική κομψότητα της Upper East Side. Με εμβαδόν γύρω στα 440 τ.μ., δημιουργήθηκε από τη συνένωση πολλών μονάδων, με αποτέλεσμα μια πλειάδα από αίθουσες και δωμάτια σε φυσική ροή που διευκολύνει τη συνομιλία μεταξύ τους, με ψηλά ταβάνια, ξύλινα πατώματα, βιβλιοθήκες που φτάνουν μέχρι την οροφή. Τα 40 παράθυρα πλημμυρίζουν τον χώρο με φως και ανοίγουν το βλέμμα προς τον πορθμό East River, δίνοντας την αίσθηση ότι η πόλη παρακολουθεί σιωπηλά όσα συμβαίνουν μέσα από τους τοίχους. Η κουζίνα, ανακαινισμένη πλέον, αντιπροσωπεύει τη σύγχρονη άνεση, όμως η ουσία του σπιτιού παραμένει κοινωνική, με το σαλόνι να είναι ο πραγματικός πυρήνας του οικήματος. Εκεί γεννήθηκαν φιλίες, εκεί ξεκίνησαν συνεργασίες, εκεί η κουλτούρα απέκτησε φυσική παρουσία. Είναι ο χώρος που δεν αγαπά τη σιωπή, αλλά σχεδιάστηκε για να γεννάει θόρυβο.
Η Τζάκι Κένεντι Ωνάση ήταν τακτική φιλοξενούμενη του Τζορτζ Πλίμπτον
Η γειτονιά ενισχύει την αίσθηση της ιδιωτικής ιστορίας. Το αδιέξοδο της East 72nd Street, γνωστό για τα ιστορικά Black and Whites κτίρια με τις χαρακτηριστικές κόκκινες πόρτες, μοιάζει αποκομμένο από τον υπόλοιπο θόρυβο του Μανχάταν. Παρότι βρίσκεται στην καρδιά της πόλης, δημιουργεί την ψευδαίσθηση μιας μικρής κοινότητας. Αυτό το παράδοξο -κοινωνική ζωή μέσα σε ένα ιδιωτικό καταφύγιο- υπήρξε πάντα μέρος της γοητείας του σπιτιού. Το ακίνητο αντιπροσωπεύει μια Νέα Υόρκη που δύσκολα συναντάς σήμερα. Μια εποχή πριν από την επιμελημένη εικόνα, πριν από τη μετατροπή της κοινωνικής ζωής σε brand. Εδώ η κουλτούρα δεν ήταν επίδειξη, αλλά καθημερινή συνήθεια. Οι βραδιές δεν ήταν εκδηλώσεις, αλλά ανάγκη.
Το διαμέρισμα του Αμερικανού συγγραφέα πωλείται προς 5,25 εκατ. δολάρια
Σήμερα το εμβληματικό ακίνητο επιστρέφει στην αγορά όχι μόνο ως οίκημα αλλά και ως πολιτιστικό τεκμήριο, με τιμή που αγγίζει τα 5,25 εκατ. δολάρια. Διαθέτει πέντε υπνοδωμάτια, έξι μπάνια, πολλαπλά καθιστικά και ανεμπόδιστη θέα στον πορθμό. Περιλαμβάνει σύγχρονες αναβαθμίσεις, όπως κεντρικός κλιματισμός, παράθυρα με ηχομόνωση και πλήρως εξοπλισμένη επαγγελματική κουζίνα. Και πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα διαμερίσματα της περιοχής.
Ωστόσο, η πραγματική αξία του χώρου δεν μετριέται σε τετραγωνικά, ούτε σε εκατομμύρια. Μετριέται σε ιστορίες. Για τον επόμενο ιδιοκτήτη η αγορά αυτού του διαμερίσματος θα είναι λιγότερο ζήτημα οικονομικής συναλλαγής και περισσότερο πολιτιστικής κληρονομιάς. Είναι ένας χώρος που αποδεικνύει ότι τα διαμερίσματα μπορούν να πάρουν διαστάσεις θεσμού και ότι ορισμένα σαλόνια δεν κλείνουν ποτέ πραγματικά, απλώς αλλάζουν οικοδεσπότη.
