O Κρις Χέμσγουορθ εξήγησε γιατί δίσταζε να αποκαλύψει ότι έχει γενετική προδιάθεση για Αλτσχάιμερ

Διστακτικός σχετικά με το αν έπρεπε να δημοσιοποιήσει ότι έχει γενετική προδιάθεση για να εμφανίσει Αλτσχάιμερ ήταν ο Κρις Χέμσγουορθ, πριν πάρει τελικά την απόφαση να το επικοινωνήσει.

Ο 42χρονος σταρ του Χόλιγουντ σε νέα συνέντευξή του στον Guardian, στο πλαίσιο της προώθησης της ταινίας του «Crime 101», εξομολογήθηκε ότι είχε επιφυλάξεις, αφού ανησυχούσε για το πώς μια τέτοια αποκάλυψη θα επηρέαζε την εικόνα που έχει χτίσει μέσα από τους ρόλους τους, με πιο χαρακτηριστικό τον Thor της Marvel.

«Αναρωτήθηκα αν άφηνα τον κόσμο να μπει υπερβολικά βαθιά στην προσωπική μου ζωή», μοιράστηκε ο διάσημος ηθοποιός. «Θα συνεχίσουν να πιστεύουν στον ήρωα δράσης ή στον χαρακτήρα της Marvel; Και θέλω πραγματικά ο κόσμος να γνωρίζει τους φόβους και τις ανασφάλειές μου σε τέτοιο βαθμό;», τόνισε.

Ο Χέμσγουορθ έκανε τη σχετική αποκάλυψη το 2022, σε επεισόδιο της σειράς του στο Disney+ «Limitless». Ο ηθοποιός φαίνεται να συναντά έναν γιατρό που τον ενημερώνει ότι το γενετικό του προφίλ περιλαμβάνει δύο αντίγραφα του γονιδίου APOE4, το οποίο μελέτες έχουν συνδέσει με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου Αλτσχάιμερ. Ο παππούς του Χέμσγουορθ είχε διαγνωστεί με Αλτσχάιμερ, ενώ ο ηθοποιός αποκάλυψε τον περασμένο Νοέμβριο ότι και ο πατέρας του δίνει μάχη με τη νόσο.

Μιλώντας στον Guardian, ο Χέμσγουορθ εξήγησε επίσης ότι η διάγνωση του πατέρα του αποτελεί έναν από τους λόγους που τον έχουν «επιβραδύνει» επαγγελματικά αυτή την περίοδο. Πιο αναλυτικά, ανέφερε: «Η όρεξή μου να τρέχω μπροστά έχει πραγματικά περιοριστεί. Έχω συνειδητοποιήσει περισσότερο την ευθραυστότητα των πραγμάτων. Αρχίζεις να σκέφτεσαι: “Ο πατέρας μου δεν θα είναι εδώ για πάντα”. Και τα παιδιά μου είναι πλέον 11 και 13 ετών. Εκείνα τα βράδια που τσακώνονταν για το ποιος θα κοιμηθεί στο κρεβάτι μας — ξαφνικά, δεν συμβαίνουν πια».

Η διάγνωση του πατέρα του επηρεάζει και τις επιλογές που κάνει στη δουλειά του. Πλέον επιλέγει ρόλους που του φαίνονται πιο προσωπικοί, ενώ στο παρελθόν οι αποφάσεις του ήταν περισσότερο οικονομικές. «Σκεφτόμουν: “Ξεκίνησα από το τίποτα. Ποιος είμαι εγώ για να αρνηθώ τέτοια χρήματα;”. Δικαιολογούσα επιλογές που δεν ήταν οι πιο καθαρές δημιουργικά — αλλά θα μπορούσα να πληρώσω το σπίτι των γονιών μου ή να βοηθήσω τα ξαδέλφια μου».