Άλεξ Γκάρλαντ: Η νέα ταινία «Warfare» επικεντρώνεται στον πόλεμο στο Ιράκ
Πρωταγωνιστούν οι Γουίλ Πούλτερ, Τζόζεφ Κουίν και Ντι Φαραώ Γουν-Α-Τάι
Μετά την επιτυχία του «Civil War» που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο, ο Άλεξ Γκάρλαντ επιστρέφει δυναμικά με ένα ακόμα πολεμικό δράμα.
Πρόκειται για το «Warfare» το οποίο σκηνοθέτησε και έγραψε με την βοήθεια του συνεργάτη του στην προηγούμενη ταινία, πρώην πεζοναύτη και βετεράνο του Ιράκ, Ρέι Μεντόζα.
Το πρωταγωνιστικό καστ της ταινίας που διαδραματίζεται το 2006 στο Ιράκ περιλαμβάνει τους Γουίλ Πούλτερ, Τζόζεφ Κουίν και Ντι Φαραώ Γουν-Α-Τάι, ο οποίος υποδύεται τον Μεντόζα.
Δείτε το τρέιλερ
Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη, «μία διμοιρία Αμερικανών Ναυτικών SEAL βρίσκεται στο σπίτι μιας ιρακινής οικογένειας, παρακολουθώντας την κίνηση των αμερικανικών δυνάμεων μέσα από το έδαφος των ανταρτών. Μια βίαιη ιστορία σύγχρονου πολέμου, που δεν ειπώθηκε ποτέ άλλοτε: σε πραγματικό χρόνο και βασισμένη στη μνήμη των ανθρώπων που τον έζησαν».
Το καστ συμπληρώνουν οι Τσαρλς Μέλτον, Κόσμο Τζάρβις, Κιτ Κόνορ, Φιν Μπένετ, Τέιλορ Τζον Σμιθ, Μάικλ Γκαντολφίνι, Αντέιν Μπράντλεϊ και Έβαν Χόλτζμαν, μεταξύ άλλων.
Το πρώτο τρέιλερ που δόθηκε στην δημοσιότητα από την A24, δίνει μία πρώτη γεύση αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας, παρουσιάζοντας τον πόλεμο από τη σκοπιά αυτών που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή.
Κλείσιμο
Ο Μεντόζα κατατάχθηκε στο Ναυτικό το 1997 και υπηρέτησε για περισσότερα από 16 χρόνια ως μέλος της SEAL Team 5 και εκπαιδευτής της Land Warfare Training Detachment και της BUD/s.
Σύμφωνα με το «Τhe Direct», το «Warfare» θα κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες εντός του 2025.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.