Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: «Μέσα μου είμαι ακόμα παιδάκι»

Δευτέρα 11 Απριλίου. Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου ποζάρει σε όποια γωνιά του café-bar δεν έχει κόσμο και δεν δίνει δεκάρα αν κάποιοι την κρυφοκοιτάζουν. Αλλωστε, έχει επιλέξει ένα επάγγελμα στο οποίο οι θεατές είναι η απαραίτητη συνθήκη. Ισως θα είχε και καλύτερους τρόπους να περάσει τα 54α γενέθλιά της, αλλά εκείνη χαίρεται να τα γιορτάζει κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη. «Είναι μια πολύ ωραία μέρα τα γενέθλια», μου επιβεβαιώνει. «Είναι η μέρα που ήρθαμε σε αυτή τη ζωή. Και εγώ είμαι πλημμυρισμένη από ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχω ζήσει και γι’ αυτά που ζω - ωραία και άσχημα».

Δεν χωράει σε μιας ώρας συνέντευξη μια ολόκληρη ζωή, μερικά αποσπάσματα μόνο, που ίσως αρκούν για να σου δώσουν μια γεύση για τους λόγους που η Αλεξάνδρα νιώθει ευγνωμοσύνη: οι γονείς της που τη μεγάλωσαν με περίσσευμα αγάπης, τα τρυφερά παιδικά της χρόνια, το σύστημα αξιών που πήρε προίκα από το σπίτι της είναι μερικοί από αυτούς. «Εχω κάποιες αρχές στη ζωή μου, τις οποίες μου έδωσε η οικογένειά μου: να είμαι καλός άνθρωπος, να έχω ήθος, να είμαι έντιμη. Δεν θεωρώ ότι για να επιβιώσεις σε έναν τέτοιο χώρο, όπως της υποκριτικής, πρέπει να είσαι κακός άνθρωπος. Μπορεί ο δρόμος του ανθρώπου που δεν κάνει πισώπλατα μαχαιρώματα να είναι λίγο πιο δύσκολος, αλλά θεωρώ ότι στο τέλος δικαιώνεται πάντα. Κάνεις μια δουλειά και τελικά τι μένει, τι θα πουν οι άλλοι για σένα; “Ηταν καλή ηθοποιός, αλλά κυρίως καλός άνθρωπος”. Εγώ αυτό κρατάω».

Στον τρόπο με τον οποίο τη μεγάλωσαν οι γονείς της οφείλει και την απόφασή της να γίνει ηθοποιός. «Η μαμά μου θεωρούσε πολύ σημαντικό μέρος της παιδείας το θέατρο. Με πήγαινε σε όλες τις παραστάσεις του Εθνικού, στον Βογιατζή, σε ό,τι καλό και ποιοτικό υπήρχε και βέβαια κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε στην Επίδαυρο. Ο δε μπαμπάς μου ήταν λάτρης της κλασικής μουσικής, της όπερας, του μπαλέτου και με πήγαινε στη Λυρική Σκηνή. Εκανα μάλιστα μπαλέτο από μικρή. Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι θα γίνω ηθοποιός. Δεν μπορώ να σου πω ότι οι γονείς μου καταχάρηκαν με την απόφασή μου, γιατί ήμουν πολύ καλή μαθήτρια και θα μπορούσα άνετα να πετύχω σε μια σχολή. Ηξεραν ότι είναι ένα επάγγελμα πολύ ανασφαλές, αλλά βεβαίως το δέχτηκαν, εφόσον αυτό ήταν που ήθελα να κάνω. Μου είπαν: “Δοκίμασέ το και αν είσαι καλή και δεις ότι προχωράς, να το κάνεις. Αλλά αν δεις ότι δεν προχωράς, ας έχεις μια εναλλακτική».

Ναι, αλλά είχε εναλλακτική; «Καμία», μου λέει και γελάει. «Νομίζω ότι είμαι περιπετειώδης τύπος. Η ανασφάλεια δεν με χαλάει, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε τίποτα σίγουρο στη ζωή. Είναι μια καθημερινή έκπληξη. Φέρνει τόσες ανατροπές και τόσες αλλαγές, που θεωρώ ότι αν δεν είμαστε ανοιχτοί, πέφτουμε σε τοίχους. Μπορεί αυτές οι αλλαγές να μη μας αρέσουν στην αρχή, να μας ξεβολεύουν λίγο, αλλά δεν πειράζει. Είμαι εξαιρετικά ευπροσάρμοστη και θεωρώ ότι όποιες αλλαγές έχουν έρθει στη ζωή μου και με όποιον τρόπο μόνο σε καλό με έχουν πάει».

Ηθοποιός σημαίνει φως

Η Αλεξάνδρα τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 1990 και την ίδια κιόλας χρονιά βρέθηκε να παίζει στην τηλεόραση στη σειρά «Στη σκιά του χρήματος». Μετά ήρθαν ο τηλεμαραθώνιος της «Λάμψης», το «Πάτερ ημών», οι «Δρόμοι της πόλης», οι «Δύο ξένοι» και μια ντουζίνα ακόμα σειρές που την ανέδειξαν σε ένα από τα πιο οικεία πρόσωπα του Ελληνα τηλεθεατή. Αλλά και φυσικά πολύ θέατρο, κάθε χρόνο, με μεγάλες επιτυχίες, και σε κωμωδίες και σε δράματα, γιατί η Αλεξάνδρα δεν εμμένει σε είδη, ούτε της αρέσει να τυποποιείται. Λίγοι, ωστόσο, ξέρουν ότι το βάπτισμα του πυρός στο θεατρικό σανίδι το πήρε στην Επίδαυρο, όταν ήταν ακόμα στο πρώτο έτος της σχολής.

«Εκείνη την εποχή η δασκάλα μου και μέντοράς μου Ελένη Χατζηαργύρη έκανε με τον Σπύρο Ευαγγελάτο την παράσταση “Αγαμέμνων” του Αισχύλου. Ηθελαν μια κοπέλα να στρώνει το κόκκινο χαλί του Αγαμέμνονα. Θυμάμαι την κυρία Χατζηαργύρη να έρχεται με πάρα πολλή σεμνότητα και να μου λέει: “Αλεξάνδρα, δεν θέλω να σε προσβάλω με αυτό που θα σου πω, αλλά μήπως σε ενδιαφέρει να είσαι αυτή η κοπέλα;”. Ανθρωπος με τόση ποιότητα, τόσο φτασμένος και να μιλάει με τόση σεμνότητα. Εγώ είχα χοροπηδήσει από τη χαρά μου και φυσικά δέχτηκα. Η πρώτη μου εμφάνιση στο θέατρο, λοιπόν, ήταν στην Επίδαυρο μεν, στρώνοντας ένα χαλί δε».

Τη φετινή σεζόν η Αλεξάνδρα πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Οι γείτονες από πάνω» στο Θέατρο Πειραιώς 131. «Είναι μια καταπληκτική ισπανική κωμωδία που έγινε και ταινία με υποψηφιότητες στα βραβεία Γκόγια και Φερόθ. Εχει ως θέμα της δύο ζευγάρια: το ένα, μετά από 15 χρόνια γάμου και ένα παιδί, έχει πέσει σε τέλμα. Το άλλο, οι γείτονες από πάνω, εξακολουθούν να το γλεντάνε κάθε βράδυ. Τα δύο ζευγάρια συναντιούνται και τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή. Είναι ένα έργο στο οποίο γελάς μέχρι δακρύων και ξαφνικά στο τέλος έρχεται μια ανατροπή, που είναι πολύ ρεαλιστική και πολύ ανθρώπινη. Πιστεύω ότι πολλά ζευγάρια φεύγουν μετά την παράσταση πολύ προβληματισμένα. Εγώ που υποδύομαι τη γειτόνισσα από κάτω δεν θεωρώ ότι θα μπορούσα να μείνω σε μια σχέση τόσο βαλτωμένη».

Κάτι που έχει αποδείξει, άλλωστε, στην πράξη. Μέχρι στιγμής έχει κάνει δύο γάμους, μάλλον βραχύβιους, και αρκετές σχέσεις, που λόγω της αναγνωρισιμότητάς της δεν πέρασαν απαρατήρητες. Ουδέν κρυπτόν από τον αδηφάγο μιντιακό ήλιο, εξάλλου. Η Αλεξάνδρα πάντως δεν θεωρεί ότι η προσωπική ζωή της μπαίνει κάτω από το μικροσκόπιο. «Σιγά, εδώ ο κόσμος καίγεται, με εμένα θα ασχοληθούν; Το θεωρώ πολύ ναρκισσιστικό να σκέφτεσαι ότι η δική σου ζωή απασχολεί τόσο τον κόσμο. Εντάξει, τον έχει απασχολήσει τόσο όσο, γιατί κάποτε είχα σχέση με έναν πολύ γνωστό καλλιτέχνη (σ.σ.: τον Γιάννη Πάριο). Μου είχε έρθει λίγο απότομα όλο αυτό, γιατί δεν μου είχε ξανασυμβεί. Δεν πιστεύω πάντως ότι η δημοσιότητα μπορεί να κάνει κακό σε μια σχέση. Οι δύο άνθρωποι κάνουν κακό σε μια σχέση. Αν έχει γερές βάσεις, κανένας εξωγενής παράγοντας δεν μπορεί να την επηρεάσει».

Η συζήτηση πηγαίνει αναγκαστικά στον έρωτα και την πιθανότητα να φορέσει η Αλεξάνδρα το τρίτο στεφάνι. «Ο έρωτας παίζει αρκετά σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, αλλά όχι και τον μεγαλύτερο», μου κάνει την εισαγωγή στο κυρίως θέμα. «Εχω περάσει και τέσσερα χρόνια μόνη μου, από επιλογή, γιατί ήθελα να καθαρίσω από πράγματα που με απασχολούσαν, να μπω σε μια επόμενη σχέση πιο καθαρή ως άνθρωπος. Οι γονείς μου είχαν έναν μακρύ και αγαπημένο γάμο. Εχω την αίσθηση ότι αυτό το θεωρούσα λίγο άπιαστο ιδανικό. Ηταν πολύ ερωτευμένοι, πάντα ο ένας για τον άλλον. Τους θυμάμαι να χορεύουν ταγκό στο εξοχικό μας, θυμάμαι τον μπαμπά μου να στέλνει λουλούδια στη μαμά μου, να της δίνει δωράκια, πολύ ρομαντικά πράγματα, τα οποία στη δική μου τη γενιά και εποχή δεν ήταν εύκολο να τα βρεις. Οπότε ήταν λίγο δύσκολο να έχω μια τέτοια μακροβιότητα στις σχέσεις μου. Ετσι κι αλλιώς δεν πιστεύω στο “για πάντα” γενικά, γιατί τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Ολα αλλάζουν. Πιστεύω ότι και στις σχέσεις των γονιών μου σίγουρα άλλαξαν πράγματα, απλά ο έρωτας εξελίχθηκε σε αγάπη, σε τρυφερότητα, σε συντροφικότητα. Ο τρίτος γάμος τώρα είναι κάτι που δεν το αποκλείω, αλλά δεν με αφορά κιόλας. Δεν καίγομαι να φορέσω νυφικό για τρίτη φορά. Αν προκύψει, καλώς. Αν δεν προκύψει, πάλι καλώς. Αυτό που με αφορά σε αυτή τη φάση της ζωής μου είναι η συντροφικότητα. Είμαι με έναν άνθρωπο σε μια εξαιρετική σχέση και θέλω να πιστεύω ότι θα ωριμάσουμε μαζί - δεν μου αρέσει η λέξη “μεγαλώσουμε”».

Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου δεν αντιμετωπίζει την ηλικία της σαν βάρος και νιώθει -και μοιάζει- πολύ νεότερη. «Σίγουρα έχω περάσει στην ενηλικίωση και την ωριμότητα, αλλά μη φανταστείς ότι είναι και πολλά τα χρόνια», μου λέει και γελάει ασυγκράτητα. «Νομίζω ότι τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής μου βρίσκομαι σε ένα στάδιο ωρίμανσης και μεγαλύτερης σοφίας στο πώς να διαχειρίζομαι τα πράγματα. Εχω κάνει και δουλειά με τον εαυτό μου, NLP, γιόγκα, δηλαδή πράγματα που με βοηθούν να διαχειρίζομαι καλύτερα τη ζωή μου. Μέσα μου, όμως, νιώθω παιδάκι. Οχι με την ανωριμότητα του παιδιού, αλλά με την έννοια ότι κάνω τα πάντα στη ζωή μου με παιδική χαρά και παιδική ενέργεια. Δεν αισθάνομαι ότι έχω βαρύνει μέσα μου ως Αλεξάνδρα».

Οπως μου λέει και όπως το εισπράττω, βλέπει το ποτήρι πάντα μισογεμάτο, δεν αφήνει τις δυσκολίες να την παίρνουν από κάτω και χαίρεται κάθε μέρα που ζει. «Εχω επιλέξει να ζω το παρόν. Απολαμβάνω αυτή τη στιγμή που κάνω συνέντευξη μαζί σου και πίνουμε καφέ. Φυσικά και έχω όνειρα και βάζω και στόχους, οι οποίοι είναι κυρίως επαγγελματικοί. Θέλω να παίξω ρεπερτόριο. Το καλοκαίρι θα είμαι στον “Οιδίποδα Τύραννο” του Κωνσταντίνου Χατζή και θα κάνω την Ιοκάστη σε μεγάλα αρχαία θέατρα. Αυτό είναι ένα όνειρο το οποίο εκπληρώνεται. Αλλά θα ήθελα να πάω και στην Επίδαυρο ξανά, χωρίς να στρώνω το κόκκινο χαλί σε κάποιον άλλον», μου λέει και κλείνει τη συζήτηση ακριβώς όπως την άνοιξε. Γελώντας.

Info: «Οι γείτονες από πάνω», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλισσόβα, στο Θέατρο Πειραιώς 131, από Τετάρτη έως και Κυριακή. Παίζουν: Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Δημήτρης Σταρόβας, Γιώργος Κοψιδάς και Υακίνθη Παπαδοπούλου

Styling: Λίζη Παπάζογλου. Make up: Αχιλλέας Χαρίτος. Βοηθός Styling: Ελένη Εξάρχου

Ευχαριστούμε το «Upupa Epops - The Βar» (Αλκμήνης 7, Αθήνα, τηλ.: 212 1055214) για την ευγενική φιλοξενία της φωτογράφησης.