Το συνταρακτικό σημείωμα της αδελφής του 38χρονου Βύρωνα που αυτοκτόνησε στη Θεσσαλονίκη

thes2_main

«Ο αδελφός μου ο Βύρωνας» γράφει η Αναστασία σε ένα κείμενο που φέρνει δάκρυα - «Τον αδερφό μου δεν τον έχασα μέσα σε μια μέρα. Τον έχασα ξαφνικά, το απόγευμα της 31ης Οκτωβρίου 2018. Όμως ο αδερφός μου πέθαινε εδώ και πολύ καιρό, λίγο λίγο»

«Οι κοντινοί μου άνθρωποι νιώθουν ενοχές γιατί δεν κατάφεραν να σταματήσουν αυτό που του συνέβη. Σε κανέναν όμως δεν είχε πει ότι είχε σκοπό να το κάνει. Τη βία του πατέρα προς το γιό, τη βία του αξιωματικού προς τον δόκιμο, την βία του ιερέα προς τον "αμαρτωλό", την βία του εργοδότη προς τον εργαζόμενο, τη βία του ψυχίατρου προς τον ασθενή» γράφει η Αναστασία, αδελφή του 38χρονου Βύρωνα.

Την προηγούμενη Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου, ο Βύρωνας έδωσε τέλος στη ζωή του. Η Αναστασία, αδελφή του αυτόχειρα, έγραψε ένα κείμενο για το τέλος του αδελφού της. Όπου εξαπολύει ένα δριμύ κατηγορώ, εκφράζοντας την αγάπη και τη θλίψη της για το χαμό του Βύρωνα. Όπου καταγγέλλει το bullying και μιλά για τις καθαρές και υπόγειες μορφές που μπορεί να λάβει ο εκφοβισμός και η λεκτική κακοποίηση. Ένα κείμενο στο οποίο περιγράφει πόσο δύσκολα χρόνια πέρασε ο αδελφός της, από τον στρατό και την κακοποίηση, μέχρι τον εργασιακό του χώρο όπου δούλευε απλήρωτος.

«Τον αδερφό μου δεν τον έχασα μέσα σε μια μέρα. Τον έχασα ξαφνικά, το απόγευμα της 31ης Οκτωβρίου 2018. Όμως ο αδερφός μου πέθαινε εδώ και πολύ καιρό, λίγο λίγο» γράφει στο συνταρακτικό κείμενό της.

Και κλείνει η Αναστασία: «Δεν είστε άντρες. Ο αδερφός μου άξιζε όσο χίλιοι από εσάς. Ο θάνατός του είναι και δική σας ευθύνη, γιατί μου τον κλέβατε, όλα αυτά τα χρόνια, παίρνοντας κάθε φορά ένα κομμάτι του. Δεν είστε άντρες. Είστε κλέφτες, υπάνθρωποι και απάνθρωποι, και αν υπάρχει δικαιοσύνη, σε αυτό τον κόσμο, ελπίζω να πάρετε αυτό που σας αξίζει».

Διαβάστε την συγκινητική επιστολή-αντίο στον 38χρονο Βύρωνα:

"Ο αδερφός μου ο Βύρωνας ήταν ένα πανέξυπνο, ταλαντούχο παιδί. Το έλεγαν όλοι. Το έλεγαν οι δάσκαλοί του, οι φίλοι του, και όσοι τον είχαν γνωρίσει. Το έλεγαν, αργότερα, οι συμφοιτητές του και οι καθηγητές του στη σχολή όπου φοιτούσε. Η οικογένειά του, όλοι εμείς, ξέραμε πως ήταν ένα παιδί με χιούμορ, ευφυής, ευαίσθητος, δημιουργικός. Με έκανε συχνά να γελάω. Μου άρεσε πολύ να περνάω χρόνο μαζί του. Δεν μαλώναμε ούτε τρωγόμασταν όλη την ώρα όπως κάνουν συχνά τα αδέλφια. Ήξερε να αγκαλιάζει, να χαϊδεύει, να δείχνει τρυφερότητα. Με φώναζε "ζουζούνι". Ήταν ένας άνθρωπος με ικανότητες. Του άρεσε η ορειβασία, η αναρρίχηση, έπαιζε βιολί, κιθάρα, και γρατζουνούσε που και που ένα μπαγλαμαδάκι. Ήταν καλός στις τέχνες αλλά και στις τεχνικές... Έίχε σπουδάσει στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, Ηλεκτρονικός. Είχε μάθει πολεμικές τέχνες, και κυρίως TAE KWON DO. Στο στρατό, ήταν δόκιμος αξιωματικός. Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν σε μια εταιρεία βιοτεχνολογίας στη Θεσσαλονίκη.

Τον αδερφό μου δεν τον έχασα μέσα σε μια μέρα. Τον έχασα ξαφνικά, το απόγευμα της 31ης Οκτωβρίου 2018. Όμως ο αδερφός μου πέθαινε εδώ και πολύ καιρό, λίγο λίγο.

Τον αδερφό μου άρχισα να τον χάνω όταν ο πατέρας του του έλεγε να μην είναι "τόσο ευαίσθητος" γιατι οι άντρες πρέπει να είναι σκληροί. Από τότε προσπαθούσε να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι ήταν "άντρας".

Έχασα ακόμη ένα κομμάτι του, όταν γύρισε από το στρατό, τσακισμένος, επειδή κάποια σαδιστικά τσογλάνια που έχουν πρόβλημα με την ευαισθησία ως γνώρισμα του αντρικού φύλου, και τον κορόιδευαν γι' αυτό, τον νάρκωσαν ένα βράδυ ρίχνοντας μια ουσία στο ποτό του που τον άφησε αναίσθητο και τον κακοποίησαν σεξουαλικά.

Έχασα ένα ακόμη κομμάτι του, όταν άρχισε να έχει παραισθήσεις, και να ακούει φωνές, και η και η ψυχιατρική του είπε ότι είναι σχιζοφρενής, και η κοινωνία τον φόρτωσε με τύψεις για μια απλή βιοχημική ανισορροπία στο νευρικό του σύστημα, και το στίγμα του ψυχικά ασθενούς.

Έχασα ένα ακόμη κομμάτι του, όταν ο πνευματικός στον οποίο πήγε για να τον βοηθήσει του είπε ότι οι φωνές που ακούει είναι ο Σατανάς και πρέπει να κάνει μετάνοιες και να εξομολογείται συνέχεια τις αμαρτίες του, γεμίζοντάς τον ενοχές για πράγματα που δεν ήταν δική του ευθύνη.

Αλλά ο αδερφός μου δεν ήθελε να είναι θύμα. Πάλεψε με όλα. Στην θέση του, με την ασθένειά του, κανείς δεν δουλεύει.

Όμως ο αδερφός μου, εδώ και χρόνια, σηκωνόταν κάθε πρωί και πήγαινε στη δουλειά.

Έπαιρνε τα φάρμακά του, μάζευε το κουράγιο του, το πείσμα του, την ακλόνητη θέλησή του για ζωή, και προχωρούσε.

Στο εργασιακό του περιβάλλον, αντιμετώπισε το ίδιο bullying που είχε αντιμετωπίσει σε όλη του τη ζωή από τους "άντρες" που ήταν "αδέρφια" του.

Σε ένα εργασιακό περιβάλλον όπου η λεκτική (ακόμα και η σωματική βία) ήταν αποδεκτή ως δείγμα ανδρισμού, όπου οι τσακωμοί και οι απειλές ήταν η καθημερινότητα, όπου για κάθε στραβό το οποίο προκάλεσε η οικονομική κρίση και που η συναισθηματική φόρτιση των αφεντικών του έπρεπε να εκτονωθεί πάνω στον ίδιο, κι αυτό ήταν ΟΚ, επειδή αυτό είναι ο ανδρισμός, ο αδερφός μου έχανε τον εαυτό του μέρα με την ημέρα.

Δούλευε ασταμάτητα, χωρίς κανένα ρεπό, εφτά μέρες τη βδομάδα, ακόμη και χωρίς λεφτά.

Δούλεψε μέχρι που έλιωσε, και έγινε από 80 σχεδόν 60 κιλά.

Δούλεψε ασταμάτητα για να αποδείξει ότι δεν είναι ο σχιζοφρενής με το στίγμα του τρελού και του ανίκανου, δούλεψε για να αποδείξει ότι οι άντρες αντέχουν τα πάντα, δούλεψε για να προσφέρει ακόμη κι όταν δεν αμοιβόταν, γιατί θεωρουσε ότι η δουλειά του ήταν κοινωνικό λειτούργημα, δούλεψε κάτω από συνθήκες που οποιονδήποτε θα τον είχανε τσακίσει.

Τον είχα παρακαλέσει άπειρες φορές να φύγει, να ξεκουραστεί, να φροντίσει τον εαυτό του. Η μητέρα μου του είπε ότι δε χρειάζεται να εργαστεί για ένα διάστημα, ότι είχε αποδείξει με χίλιους τρόπους ότι είναι ικανός, ότι μπορούσε να βρει δουλειά οπουδήποτε αλλού. Αυτός επέλεξε να μείνει σε μια εταιρεία που βούλιαζε από τα χρέη για να βοηθήσει τα αφεντικά του που τους θεωρούσε φίλους του.

Και μια μερα, ο αδερφός μου, χωρίς να πει λέξη, χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν, χωρίς να αφήσει τίποτα πίσω του, ούτε ένα σημείωμα, πήδηξε στο κενό.

Τον αδερφό μου δεν τον έχασα σε μια μέρα. Τον έβλεπα να καταρρέει μια ζωή και να σηκώνεται και να παλεύει ξανά και ξανά, να αρνείται να παραιτηθεί, να παλεύει για το δικαίωμα στη ζωή.

Ο αδερφός μου αντί να αγκαλιάσει τον εαυτό του και την ευαισθησία του, προσπάθησε με κάθε τρόπο να την αρνηθεί, γιατί "έτσι είναι οι άντρες"¨.

Και μια μερα, δεν άντεξε. Δεν γνωρίζω τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό του τη μέρα εκείνη που βούτηξε στο κενό. Πονάω στη σκέψη ότι στις τελευταίες του στιγμές μπορεί να πανικοβλήθηκε, να πόνεσε, να υπέφερε.

Αλλά αυτό που με πονάει περισσότερο, είναι ότι τον έβλεπα να χάνεται, κομμάτι - κομμάτι τη φορά, και κανείς, μα κανείς, δεν βρήκε τον τρόπο να τον βοηθήσει. Ούτε οι γιατροί, ούτε τα φάρμακα... Ούτε κι εγώ.

Οι κοντινοί μου άνθρωποι νιώθουν ενοχές γιατί δεν κατάφεραν να σταματήσουν αυτό που του συνέβη. Σε κανέναν όμως δεν είχε πει ότι είχε σκοπό να το κάνει.

Δεν φταίνε αυτοί.

Είναι ανύμποροι μπροστά στη λαίλαπα της πατριαρχίας. Είναι ανύμποροι μέσα σε ένα σύστημα που μαθαίνει τους άντρες ότι όχι μόνο δεν είναι μεμπτό, αλλά είναι αποδεκτό να χρησιμοποιούν βία για να υπάρχουν. Ότι πρέπει να ασκούν βία, για να έχουν την εξουσία. Ότι αυτός είναι ο λόγος της ύπαρξής τους. Η δύναμη. Αυτός είναι ο ανδρισμός.

Δεν επιτρέπεται κανείς να είναι αδύναμος, άρρωστος, ευαίσθητος, δεν επιτρέπεται να μην εργάζεται, γιατί είναι άχρηστος αν δεν το κάνει. Στον καπιταλισμό είσαι άχρηστος όταν δεν είσαι παραγωγικός.

Αν δεν είχε ασκηθεί τόση βία πάνω στο γλυκό του σώμα, ο αδερφός μου θα ζούσε. Θα ζουσε γιατί η οικογένειά του δεν του φέρθηκε σαν "ψυχικά ασθενή", δεν τον απέρριψε, δεν τον έκλεισε στο τρελοκομείο, δεν τον έδεσε σε ένα κρεβάτι ψυχιατρείου και δεν τον χαπάκωσε μέχρι θανάτου, να τον ξεφορτωθεί και να τον παρατήσει. Η οικογένειά μου τον αγάπησε και τον στήριξε ακόμη κι όταν δεν συμφωνούσε με την απόφασή του να εργάζεται μέχρι να διαλυθεί.

Πολύ εύκολα κάποιοι μιλάνε για "ψυχική ασθένεια" και αυτοκτονία. Είναι ένας τόσο γρήγορος και βολικός τρόπος για να ξεφορτωθεί κανείς την ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, για την βία που ασκείται σε όλους και που θεωρείται αποδεκτή.

Τη βία του πατέρα προς το γιό, τη βία του αξιωματικού προς τον δόκιμο, την βία του ιερέα προς τον "αμαρτωλό", την βία του εργοδότη προς τον εργαζόμενο, τη βία του ψυχίατρου προς τον ασθενή.

Δεν είστε άντρες. Ο αδερφός μου άξιζε όσο χίλιοι από εσάς. Ο θάνατός του είναι και δική σας ευθύνη, γιατί μου τον κλέβατε, όλα αυτά τα χρόνια, παίρνοντας κάθε φορά ένα κομμάτι του.

Δεν είστε άντρες. Είστε κλέφτες, υπάνθρωποι και απάνθρωποι, και αν υπάρχει δικαιοσύνη, σε αυτό τον κόσμο, ελπίζω να πάρετε αυτό που σας αξίζει".

Anastasia Bartzoulianou

ΣΧΟΛΙΑ (27)

Μαλλον

Ηταν ομοφυλοφιλος και δεν ειχε το κουραγιο να το ομολογησει και να ζησει τη ζωη του μακρια απο οσους θα τον κακολογουσαν. Σιγουρα ευαισθητος αλλα αυτο δε σημαινει οτι φταιει ολη η κοινωνια.

Βγάλε συμπέρασμα

Η κοπέλα λέει ότι για την αυτοκτονία του αδερφού της δεν φταίει τόσο η σχιζοφρένεια την οποία υποβαθμίζει ως "απλή χημική ανισορροπία", αλλά φταίνε: α) Η πατριαρχία β) Ο καπιταλισμός γ) Τα αφεντικά δ) Η υποχρέωση ανδρισμού ε) Η λεκτική και σωματική βία σε μια εταιρεία βιοτεχνολογίας υ.γ. Επειδή η σχιζοφρένεια είναι κληρονομική, πιστεύω ότι και η αδελφή του πάσχει από την ίδια χημική ανισορροπία και ίσως για το καλό της να έπρεπε να πάει να το δει. Ειλικρινά, αμφιβάλλω και για το κατά πόσο όσα αναφέρονται στην επιστολή είναι αληθή. Το ίδιο και για τον βιασμό του αδελφού της στο στρατό. Βρίσκω πολύ δύσκολο και εξαιρετικά απίθανο να γίνει κάτι τέτοιο σε στρατόπεδο και να μην ακουστεί τίποτα ή να μην δει κανείς κάτι. Εσείς δηλαδή στο στρατό είχατε κάποιον που να οργάνωνε σχέδιο πως θα ναρκώσει έναν άλλο οπλίτη για να τον πηδήξει; Και θα έβρισκε και άλλους δύο συνεργούς; Ούτε σε απομακρυσμένο φυλάκιο στην πινέζα. Μάλλον αποκύημα της φαντασίας είναι, αλλά δεν ξέρω αν είναι του αδελφού ή της αδελφής.

Ο χειροτερος συνδυασμος στη ζωη...

...ειναι να εισαι ατυχος και αδυναμος....εκει τρελαινεσαι

Λούλης

Την τύχη σου εσύ ο ίδιος την καθορίζεις, με τις επιλογές σου. Μέσα από αυτές θα έρθει και η δύναμή σου! Αν η επιλογή σου είναι να δουλεύεις απλήρωτος, ε μην περιμένεις να βρεις δύναμη.

Πανος

Τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια ,ας σκέφτεστε μόνο πως ησύχασε η ψυχούλα του ,η κοινωνία μας δύστυχος είναι μια ζούγκλα και το βλέπω και με τα σχόλια που γίνονται στο γράμμα της αδελφής του παιδιού ,τι να πω ........ ?????

ΓρεκιλωνΕργαΚαιΚαιροι

Οντως η "ελληνικη" κοινωνια πασχει χωρις ελπιδα ιασης. Εδω χρεοκοποισαμε επειδη διοριζαν ολοκληρες στρατιες συχωριανων και τσατσων αχρηστους στο δημοσιο ,που πληρωνονταν απο δανικα που επερνε το κρατος, για να κοιτανε τι χρωμα εχουν τα ραδικια ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ (η συντριπτικη πλειοψηφεια του) τα ριξε στους ξενους Με ολα αυτα τα σιχαματα που εδιωξαν οι ΠΡΩΗΝ κουμουνιστικες χωρες και τα πειραμε εμεις τι περιμενετε? Τα χρονια του τοπου, οπως εχει τωρα, ειναι ανδιαφισβητητα μετρημενα.........

Άννα

Ντροπή........ Όλα τα παραπάνω σχόλια είναι ο καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας μας,, χωρίς να σεβόμαστε το πόνο, τη θλίψη και την απώλεια, χωρίς να έχουμε τη παραμικρή συναισθηματική νοημοσύνη που έρχεται μέσα από τις εμπειρία μας και την επικοινωνία με άλλους ανθρώπους. Κρίμα απλά και ελληνικά.......

Λούλης

Ναι. Να κλαίμε όλη μέρα δηλαδή. Να μην κάνουμε τίποτα άλλο.

Λούλης

Δούλευε ασταμάτητα και απλήρωτος. Κατά τα άλλα ήταν ευφυέστατος (λέμε τώρα).

Ππ

Λουλη για να μην πω τίποτα άλλο είσαι μεγάλος........... λουλης!!!!!!

Πάντα φταίνε οι άλλοι

Εμείς ποτέ

Λούλης

Φυσικά και φταίμε εμείς, όμως από την ημέρα που έχουμε γεννηθεί και όχι από μια ημερομηνία και μετά, η οποία μας βολεύει να φταίμε. Δηλαδή, για να το καταλάβει και ο Μήτσος από το χωριό, δεν μπορείς να λες ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ! Εκτός κι αν για σένα η ευθύνη πάει αποκλειστικά με την ηλικία. Αν ναι, τότε πες μου ακριβώς έτος, μέρα και ώρα της ηλικίας. Όχι στο περίπου.

Γαβ

Απο την στιγμή που δεν άφησε κάποιο μήνυμα γιατί εκανε ότι έκανε, πως προκαταβάλει κ εξαπολύει επιθέσεις. Λυπάμαι για την απώλεια της, αλλά θα ήταν πιο σωφρον να σταθεί ενα λεπτο κ να κανει κ την δική της αυτοκριτική

στις τελευταίες του στιγμές

πανικοβλήθηκε, πόνεσε, υπέφερε;

Ανθρωπιστής

Ο άνθρωπος έπασχε από σχιζοφρένεια. Οι σχιζοφρενείς πολύ συχνά αυτοκτονούν. Τα υπόλοιπα είναι ανούσια λόγια. Από το κείμενο της αδερφής του είναι προφανές ότι και αυτή δεν στέκει πολύ καλά. Λογικό, μια και οι ψυχικές παθήσεις κληρονομούνται σε μεγάλο βαθμό.

@

Σωστα τα λες ακροδεξιε μου ο φτωχος αρχαια ελληνικα δημοσειο σχολειο και μετα σισιτια ενω ο πλουσιος αγγλικο λυκειο και δουλεια σε πολυεθνική και οποίος δεν προσκεινα το δεσποτη και ειναι αθεος ειναι τρελλος οι κοινωνική του ταξη είναι για 400 ευρω μισθο ----------πρεπει να καταλαβη ο καθε ανθρωπος που ειναι αεργος ανεργος οτι δεν πρεπει να αυτοκτονη οτι και να λεει το το τουρκικο ελληνικο θρησκευτικο οικογενειακο περιβαλλον κατωτερο εθνος λενε οι βορειοι κοινονοιολογοι για τα κατάλοιπα τον Βαλκανίων που πανε στη τηνο μπουσουλοντας

Μακης

Δημόσιο και προσκυνά ρε ταγάρ ,μου θες και δουλειά σε πολυεθνική.

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

image1_1

 Η άτυχη γυναίκα δέχτηκε τα ξημερώματα άγρια επίθεση από δύο άντρες , ο οποίοι την ξυλοκόπησαν,  την έδεσαν και τη φίμωσαν για να  τη ληστέψουν  - Ξεψύχησε μετά τη μεταφορά της στο νοσοκομείο

4573864

Σε επιστολή που έστειλαν στη διοίκηση του Οργανισμού  ζητούν «κουμπί πανικού» στα συγκεκριμένα λεωφορεία, εμβολιασμούς και αιμοληψίες για να διαπιστώσουν ότι δεν κόλλησαν κάτι από τους πρόσφυγες -  Επεστράφη ως απαράδεκτο από τη διοίκηση

40
skopi09

«Φουρτούνες» στην κοινή επιτροπή Ελλάδας - Σκοπίων για τα βιβλία - Σύμφωνα με όσα αναφέρει σκοπιανή ιστοσελίδα οι εργασίες της κοινής Επιτροπής φέρονται να έχουν «μπλοκαριστεί» από την ελληνική πλευρά, λόγω των αξιώσεων που έχουν προβάλει οι εκπρόσωποι των Σκοπίων

32
eleni_raikou

Με βούλευμά του το Συμβούλιο Εφετών απέρριψε τους ισχυρισμούς της πρώην εισαγγελέως Διαφθοράς Ελένης Ράικου, η οποία είχε καταθέσει αγωγή  κακοδικίας  μαζί με τον σύζυγό της, Λάζαρο Καρνέση γαι την υπόθεση της Novartis

1