Χρ. Ι. Στεφανάδης

Η επικρατούσα άποψη στον επιστημονικό κόσμο σχετικά με την καταγωγή των σύγχρονων ανθρώπων υποστηρίζει ότι ο πρόγονός μας, ο σκεπτόμενος άνθρωπος (homo sapiens), εξελίχθηκε στην Αφρική και μετακινήθηκε στις γύρω ηπείρους περίπου 50.000 με 100.000 χρόνια πριν, αντικαθιστώντας τους πληθυσμούς του όρθιου ανθρώπου (homo erectus) στην Ασία και του Νεάντερταλ στην Ευρώπη.

Οι Νεάντερταλ εξαφανίστηκαν σταδιακά από την Ευρώπη από τους μετανάστες από την Αφρική για διάφορους λόγους, που φαίνεται ότι είχαν σχέση με τη δυνατότητά τους να προσαρμόζονται στο μεταβαλλόμενο κλιματολογικά και γεωλογικά περιβάλλον.

Μια θεωρία υποστηρίζει ότι είχαν πολύ μεγαλύτερα μάτια από τους προγόνους μας. Αλλά παρότι οι Νεάντερνταλ έβλεπαν καλύτερα με τα μεγάλα μάτια τους, ο εγκέφαλός τους αφιέρωνε δυσανάλογα μεγάλο μέρος της λειτουργίας του για την όραση, ιδίως μέσα στο σκοτάδι, αντί να αφιερώνει αυτή την πολύτιμη εγκεφαλική ενέργεια για άλλες, ανώτερου επιπέδου νοητικές και κοινωνικές διαδικασίες. Ετσι εξαφανίστηκαν από τους ανθρώπους-μετανάστες από την Αφρική...

Eνα βασικό ερώτημα για τους ανθρωπολόγους και άλλους επιστήμονες αφορά στην ακριβέστερη χρονική περίοδο όπου ο σκεπτόμενος άνθρωπος που μετανάστευσε από την Αφρική στην Ευρώπη ήρθε σε επιμειξία με τον άνθρωπο που ζούσε εκεί, τον Νεάντερταλ.

Πρόσφατη επιστημονική μελέτη που βασίστηκε στην ανάλυση του αρχαιότερου -μέχρι σήμερα- ολοκληρωμένου DNA σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος ζούσε πριν από περίπου 45.000 χρόνια, οδήγησε τους επιστήμονες στην εκτίμηση ότι οι πρώτες επιμειξίες μεταξύ των προγόνων μας και των Νεάντερταλ έγιναν πριν από 50.000 έως 60.000 χρόνια.

H ανάλυση βασίστηκε σε μηριαίο οστό που ανακαλύφθηκε το 2008 στη δυτική Σιβηρία και προερχόταν από έναν άνδρα κυνηγό. Οι ερευνητές ανέφεραν επίσης ότι από την ανάλυση του γονιδιώματος του προϊστορικού αυτού άνδρα συμπεραίνεται ότι οι πρόγονοί μας μετανάστευσαν από την Αφρική πριν από περίπου 60.000 χρόνια (όπου είχαν ζήσει επί 100.000 έως 150.000 χρόνια) και στη συνέχεια εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη και την Ασία.

Κατά τη διαδρομή της Ιστορίας, ομαδικές μεταναστεύσεις ανθρώπων έγιναν πάρα πολλές παγκόσμια, σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα. Από τις αναμείξεις πληθυσμών προέκυψαν νέες φυλετικές ομάδες, ενώ ορισμένοι πληθυσμοί βρέθηκαν στο όριο της εξαφάνισης. Παράδειγμα η ομαδική μετανάστευση των Ισπανών στη Νότια Αμερική, όπου όχι μόνο επηρέασαν πολιτιστικά και θρησκευτικά τον αυτόχθονα πληθυσμό, αλλά τον τροποποίησαν σε μεγάλο βαθμό και γενετικά. Αλλο ιστορικό παράδειγμα είναι η εισβολή των Βορειοευρωπαίων και η κατάκτηση της Βορείου Αμερικής, που είχε τις ανάλογες επιπτώσεις.

Σήμερα ζούμε έντονα περίοδο ομαδικών μεταναστεύσεων. Πρόσφυγες ή οικονομικοί μετανάστες εισρέουν μαζικά στην Ευρώπη για να σωθούν από τον πόλεμο και τον φυσικό θάνατο, ή από τη φτώχεια και τον οικονομικό θάνατο.

Η πατρίδα μας, χωρίς να έχει καμία ευθύνη και συμμετοχή στη δημιουργία των αιτίων αυτής της ανθρωπιστικής κρίσης, στενάζει οικονομικά από τα προσφυγικά κύματα και απειλείται ακόμα και με διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής της. Σε αυτό το περιβάλλον, επικίνδυνες ρατσιστικές φωνές προσπαθούν να επηρεάσουν τους συμπολίτες μας. Αλλά και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, που αντικειμενικά έχουν συμμετοχή στην ευθύνη για τα τραγικά αυτά γεγονότα, περιχαρακώνονται στην αδιαφορία τους και δέσμιοι της ξενοφοβίας μερίδας των πολιτών τους αφήνουν την πτωχευμένη πατρίδα μας, με τα τόσα συσσωρευμένα προβλήματα, αλλά και τις πολιτικές αδυναμίες, να επωμίζεται το αβάσταχτο οικονομικό και κοινωνικό βάρος των μεταναστών.

Αλλά είναι σίγουρο ότι οι κοινωνίες τους δεν πρόκειται, εάν κάνουν σωστές επιλογές και δράσεις, να κινδυνεύσουν με εξαφάνιση από τους Αφρικανούς και τους Ασιάτες πρόσφυγες όπως εξαφανίστηκαν οι Νεάντερνταλ από την Ευρώπη δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν από τον σκεπτόμενο άνθρωπο-πρόγονό μας. Οι Νεάντερταλ εξαφανίστηκαν επειδή ανέπτυξαν υπερβολικά μόνο την όραση και όχι τις άλλες νοητικές λειτουργίες τους.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, αλλά και ορισμένοι Ελληνες, αναπτύσσουν επικίνδυνα την «όρασή τους» παρακολουθώντας έντρομοι τα προσφυγικά κύματα και αφήνουν σε επικίνδυνη απραξία τη λογική και τις άλλες νοητικές λειτουργίες τους που θα τους δώσουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα χωρίς να μπουν σε υπαρξιακή δοκιμασία οι κοινωνίες τους.
 Οπως συνέβη με τους Νεάντερταλ!

*Ο κ. Χριστόδουλος Ι. Στεφανάδης είναι καθηγητής Καρδιολογίας