Πάνος Λουκάκος

Και δεν είναι περίεργο. Προφανώς η αίθουσα που έχει κατασκευαστεί δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις για τη διεξαγωγή μιας από τις μεγαλύτερες δίκες των τελευταίων δεκαετιών. Μιας δίκης που σαφώς έχει ξεφύγει από τα όρια των ποινικών πλαισίων και έχει μετεξελιχθεί σε μια καθαρά πολιτική υπόθεση, πάνω στην οποία φυτρώνουν νέες και ενισχύονται ήδη υπάρχουσες πολιτικές καριέρες.

Τα γνώριζε πολύ καλά όλα αυτά η κυβέρνηση - και ειδικότερα το υπουργείο Δικαιοσύνης και ο αρμόδιος υπουργός Γιώργος Φλωρίδης. Και είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη τους. Οι εικόνες χάους που είδαμε στον χώρο του δικαστηρίου συνηγορούν πράγματι υπέρ της άποψης ότι δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν ψύχραιμα και απερίσπαστα δικαστές και δικηγόροι μέσα σε αυτές τις τριτοκοσμικές συνθήκες. Ετσι, έδωσαν και νέα επιχειρήματα σε αυτούς που επιδιώκουν πάση θυσία την αναβολή της δίκης τώρα και τη διεξαγωγή της σε μεταγενέστερο χρόνο που θα τους συμφέρει πολιτικά.

Σήμερα συγκρούονται τρεις τουλάχιστον διαφορετικές κατευθύνσεις γύρω από τη δίκη των Τεμπών:
Η πρώτη περιλαμβάνει την κυβέρνηση, που μετά τα αρχικά απερίγραπτα λάθη της επιδιώκει να προχωρήσει με τους ταχύτερους δυνατούς ρυθμούς η εκδίκαση της υπόθεσης ώστε να μη βρεθεί αντιμέτωπη με μια δικαστική έξαρσή της στις παραμονές των προσεχών εκλογών και τον αντίκτυπο που αυτό μπορεί να έχει σε επίπεδο πολιτικής και δημοσιότητας. Διότι, αν αρχίσει και προχωρήσει τώρα η δίκη, είναι προφανές πως όσο θα συνεχίζεται θα απομειώνεται αναλόγως και το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τις καθημερινές εξελίξεις στο δικαστήριο της Λάρισας.

Στη δεύτερη κατεύθυνση εντάσσονται όλοι όσοι έχουν δει την υπόθεση των Τεμπών ως μια μεγάλη ευκαιρία πολιτικής εκμετάλλευσης και εργαλειοποίησης. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου πρωτοστατεί στον τομέα αυτό υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια των δικαστικών αρχών να επιταχυνθούν οι διαδικασίες: στοχοποιώντας και μηνύοντας δικαστές, αμφισβητώντας τη δυνατότητα διεξαγωγής της δίκης, κωλυσιεργώντας με νομικίστικα τεχνάσματα και προαναγγέλλοντας ότι θα θέσει ζήτημα ακυρότητας της σύνθεσης του δικαστηρίου και της όλης διαδικασίας. Εμφανιζόμενη καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης, με ένα επικοινωνιακό μπαράζ που περιλαμβάνει συνεντεύξεις, βίντεο, δηλώσεις και αναρτήσεις, έχει ήδη καταστήσει τη δίκη των Τεμπών συνωμοσιολογικό πολιτικό θέαμα για όσους αρέσκονται στο είδος.

Παράλληλα με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η Μαρία Καρυστιανού, η οποία από «μάνα των Τεμπών» αποφάσισε αιφνιδίως να γίνει «μάνα του Εθνους» και να σώσει τον τόπο από τη σήψη, τη διαφθορά και την απουσία του κράτους δικαίου, εργαλειοποιώντας πολιτικά τον ρόλο της ως προέδρου του συλλόγου των θυμάτων των Τεμπών, από τον οποίο όμως οι λοιποί μετέχοντες την απέπεμψαν διαφωνώντας με τις προσωπικές πολιτικές της φιλοδοξίες. Και η Μαρία Καρυστιανού έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν πρόκειται να διεξαχθεί δίκαιη δίκη, ότι δεν πρόκειται να αποδοθεί δικαιοσύνη, ότι δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στο δικαστήριο και τους θεσμούς της χώρας, ότι δεν της αρέσει η Λάρισα ως τόπος διεξαγωγής της δίκης και λοιπά παρεμφερή, μεταξύ των οποίων και πολλά άσχετα με την υπόθεση που τη διατηρούν στο προσκήνιο της επικαιρότητας.