Πάνος Λουκάκος

Ο Τσίπρας θέλει να επανέλθει στο προσκήνιο για να σώσει την Αριστερά, συνενώνοντάς τη σε ένα είδος λαϊκού μετώπου εναντίον του Μητσοτάκη. Αλλά ελάχιστοι θέλουν να μετάσχουν σε αυτό το λαϊκό μέτωπο υπό την ηγεσία του Τσίπρα πλην ολίγων εκ των υπολειμμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιων δηλαδή που πήγαν στον Κασσελάκη, άλλων που έμειναν στον Φάμελλο και των μισών της Νέας Αριστεράς, που όλοι μαζί συγκροτούν ένα ποσοστό κάτω του 2%. Ετσι δείχνει ότι θα πέσει στο κενό η προσπάθεια του σωτήρα της Αριστεράς, με δεδομένο μάλιστα και το γεγονός ότι η απήχηση του βιβλίου του ήταν πολύ μικρότερη από αυτήν που ανέμενε.

Στο προσκήνιο έχει σκεφτεί να επανέλθει και ο Αντώνης Σαμαράς, ως σωτήρας της Νέας Δημοκρατίας αυτός, απαλλάσσοντάς την από την «εισβολή του Σημιτισμού» στις τάξεις της, από τον ίδιο τον Μητσοτάκη και τον «Μητσοτακισμό», ώστε να την επαναφέρει στον ορθόδοξο δρόμο της εθνολαϊκής Δεξιάς.

Προφανώς στο κενό θα πέσει και αυτή η προσπάθεια του επίδοξου σωτήρα της Δεξιάς, καθώς ήδη τον έχουν προλάβει άλλοι νεότεροι και ίσως ικανότεροι στο πεδίο του λαϊκισμού.

Και τέλος, ως νέος επίδοξος σωτήρας όλων μας αυτή τη φορά κινείται ήδη η Μαρία Καρυστιανού.

Φεύγοντας από τον αρχικό της ρόλο της «μητέρας των Τεμπών», ο οποίος της προσέφερε τη δημοσιότητα που απολαμβάνει σήμερα, φιλοδοξεί τώρα να γίνει η «μητέρα του έθνους». Υποστηρίζει ότι δεν είναι ούτε Κέντρο ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά, αλλά είναι με το ό,τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η χώρα. Πώς θα σωθεί; Με τα προγράμματα που καταρτίζει η ομάδα των Σοφών της. Το κύριο για το κόμμα της, διακηρύσσει, είναι η κάθαρση και η ιδεολογία του ότι «αγαπάμε τη χώρα», τις ευπαθείς ομάδες, αγαπάμε τους πάντες, θέλουμε να υπάρχει αξιοκρατία, ισονομία «και να είμαστε όλοι καλά». Θα πέσει στο κενό και αυτή η τρίτη απόπειρα σωτηρίας πλέον όχι μόνο της Αριστεράς ή της Δεξιάς, αλλά όλων μας; Μόνο οι κάλπες θα δείξουν πόσο αφελές μπορεί να είναι το ρεύμα του αντισυστημισμού, που κρύβεται στα υψηλά ποσοστά της αποχής αλλά και σε όλα τα μικρά κόμματα της Αριστεράς και της Ακροδεξιάς, και ποιο ποσοστό του θα βαδίσει προς το κόμμα της Καρυστιανού.

Κοινό χαρακτηριστικό των κινήσεων αυτών είναι «να ρίξουν το καθεστώς Μητσοτάκη», να αποκαταστήσουν τη Δικαιοσύνη και τη διαφάνεια, να ανορθώσουν τους θεσμούς, να αντιμετωπίσουν τη σήψη, να πατάξουν τη διαφθορά και να αντικαταστήσουν τους φαύλους πολιτικούς. Χωρίς να εξηγούν πώς και με ποιους θα γίνουν όλα αυτά και ποιο είναι το πολιτικό πρόγραμμά τους αφού ρίξουν τον Μητσοτάκη. Ηδη ο Ανδρουλάκης έχει θέσει ως στόχο να είναι πρώτο κόμμα έστω με διαφορά μιας ψήφου, ώστε να κυβερνήσει αυτός. Πώς θα το επιτύχει αυτό, με τα δημοσκοπικά ποσοστά του σήμερα να είναι χαμηλότερα από 12%, μόνο εκείνος το γνωρίζει.

Να είναι πρώτο κόμμα φιλοδοξεί και η Μαρία Καρυστιανού. «Οσοι συμμετέχουν σε εκλογές θέλουν να έχουν την πρώτη θέση, αν είναι να αλλάξουν τα πράγματα, αυτός είναι ο στόχος, αλλιώς δεν γίνεται», δήλωσε η ίδια χαρακτηριστικά. Αν είναι να αλλάξουμε κάποια πράγματα, στόχος μας είναι η πρωτιά, πρόσθεσε προς άρση πάσης αμφιβολίας.

Ο τρίτος σωτήρας, τέλος, ο Αντώνης Σαμαράς, έχει πολύ πιο περιορισμένες φιλοδοξίες, με βασική μία εξ αυτών. Να ρίξει ή έστω να βλάψει τον Μητσοτάκη, είτε ιδρύοντας ο ίδιος ένα νέο εθνολαϊκό κόμμα, είτε -το πιθανότερο- ενισχύοντας με όποιον τρόπο μπορεί κινήσεις στον χώρο της Ακροδεξιάς.

Στη Βουλή σήμερα συναντούμε εννέα κόμματα και αποκόμματα, τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, την Πλεύση Ελευθερίας, τη Νέα Αριστερά, την Ελληνική Λύση, τη Νίκη, τους Σπαρτιάτες, καθώς και την ομάδα Κασσελάκη και έναν αριθμό ανεξάρτητων βουλευτών.

Εκτός Βουλής καραδοκούν εν όψει των εκλογών όχι μόνο ο Τσίπρας, ο Σαμαράς και η Καρυστιανού, αλλά και ο Κασσελάκης, ο Βαρουφάκης, η Λατινοπούλου, ο Κασιδιάρης και ποιος ξέρει και ποιοι άλλοι μπορεί να εμφανιστούν μέχρι τις εκλογές του 2027.

Δεδηλωμένα, τόσο οι εντός όσο και οι εκτός Βουλής αρνούνται να συνεργαστούν μεταξύ τους κυρίως διότι αρνούνται να τεθούν υπό την ηγεσία άλλου πλην του εαυτού τους. Ετσι το εγχείρημα «να ρίξουμε τον Μητσοτάκη» αποτελεί στόχο του καθενός ξεχωριστά και μάλιστα δι’ ιδίων μέσων. Ο Τσίπρας ονειρεύεται να τον ρίξει και να να κερδίσει τις εκλογές ως ο επικεφαλής ενός υπό την ηγεσία του λαϊκού μετώπου, στο οποίο μόνο κάτι ξέμπαρκοι γυρολόγοι της πολιτικής δείχνουν πρόθυμοι να μετάσχουν, ο Ανδρουλάκης να κερδίσει αυτός τις εκλογές και να ηγηθεί μιας ενωμένης ισχυρής αριστερής αντιπολίτευσης, και ο Σαμαράς να καταστεί ο πολιτικός μέντορας ενός πλειοψηφικού Δεξιού-Ακροδεξιού μετώπου. Οσο για τη Μαρία Καρυστιανού, με διαδοχικές αλλοπρόσαλλες συνεντεύξεις και γραπτές δηλώσεις, όπως π.χ. για τις αμβλώσεις ή τα Ελληνοτουρκικά, αποδομεί μόνη της την προσπάθειά της.

Είναι φανερό απ’ όλα αυτά ότι βρισκόμαστε αυτόν τον τελευταίο προεκλογικό χρόνο προ της εισόδου ενός εφιαλτικού πολιτικού φρενοκομείου. Και το ερώτημα είναι αν οι εκεί συγκεντρωμένοι θα ανοίξουν την πόρτα του.