Μαρία Χάνου: Η επιθυμία για εξέλιξη επηρεάζει τη στάση μου πάνω στη σκηνή

Την συνάντησα στο εστιατόριο του lifestyle ξενοδοχείου «Mitsis N'U Piraeus Port» που έσφυζε από κόσμο και φωνές. Οσο περιμέναμε στο lobby με εντυπωσίασε η αφοσίωσή της στο βιβλίο που είχε μόλις βγάλει από την τσάντα της - δεν υπήρχε ίχνος διάσπασης, χαμένου χρόνου, απορροφημένη σε έναν κόσμο πλασμένο από την κλασική λογοτεχνία και όχι από το κινητό της. Αφορμή για τη συνάντησή μας, ο πρωταγωνιστικός της ρόλος στην «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ που παρουσιάζεται στο Rabbithole του Μεταξουργείου. Μια σύγχρονη θεατρική πρόταση σε δραματουργική προσαρμογή της Ηρώς Μπέζου και του Χρήστου Θάνου, που αντλεί από τον μύθο του Ορφέα, για έναν έρωτα που μοιάζει καταδικασμένος και ταυτόχρονα αιώνιος. Οταν η Ευρυδίκη χάνεται, ο Ορφέας ταξιδεύει μέχρι τον Κάτω Κόσμο για να τη φέρει πίσω, υπό έναν αυστηρό όρο: να μη στραφεί να την κοιτάξει μέχρι να φτάσει το πρώτο πρωινό τρένο.

«Στην ιστορία ενός έρωτα που είναι τόσο σφοδρός, διατεθειμένος να νικήσει τον θάνατο ή να έρθει σε άμεση επαφή μαζί του, επικεντρωθήκαμε στο πρώτο βλέμμα που σου κόβει την ανάσα και σε κάνει πρόθυμο για τα πάντα προκειμένου να μη χάσεις τη δύναμη και τη ζωντάνια που σου προκαλεί αυτό το συναίσθημα», λέει για το έργο. «Το έχουμε προσεγγίσει αρκετά μουσικά, όχι με την έννοια της μουσικής αυτής καθαυτής, αλλά με τη μελωδικότητα του ίδιου του κειμένου. Ο Χρήστος Θάνος μάς έβαλε σε έναν κόσμο όπου η μελωδία των λέξεων, οι αναπνοές, ο συντονισμός των ερωτευμένων δημιουργούν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Είναι ακραία ρομαντικό γιατί πρόκειται για μια πολύ σκληρή ιστορία. Είναι βαθιά φιλοσοφικό και υπαρξιακό το κείμενο, ο συνειρμός που δημιουργεί είναι πως όλα, από τη στιγμή που γεννιούνται, οδηγούνται προς τη φθορά, το τέλος, τον θάνατο. Ακόμη και ο πιο δυνατός έρωτας. Το έχουμε προσεγγίσει με πολλή φροντίδα, γιατί ο έρωτας από μόνος του σε οδηγεί σε αυτή την ευαλωτότητα. Δεν μπορείς να ερωτευτείς χωρίς να είσαι εκτεθειμένος, χωρίς να είσαι ευαίσθητος και τρωτός. Ομως αυτό δεν σημαίνει αδυναμία, είναι συν, όχι κάτι μείον».

Με τα στατιστικά να επιβεβαιώνουν πως οι σχέσεις περνούν ύφεση, τι εκτόπισμα μπορεί να έχει η «Ευρυδίκη» σε έναν κόσμο που κινείται με αστραπιαίους ρυθμούς; «Κάθε γενιά νιώθει με τον ίδιο τρόπο, το τέλος του έρωτα φαίνεται να αργεί. Μπορεί η νέα γενιά να εκφράζεται με τρόπο που δεν καταλαβαίνει η προηγούμενη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βιώνει, δεν νιώθει, δεν ερωτεύεται, δεν απογοητεύεται, δεν απελπίζεται. Αλλωστε, η υπόθεση του έρωτα είναι διαχρονική. Στη διάχυτη αστάθεια, η αλήθεια είναι πως χρειάζεται η προσωπική μετατόπιση, αντίσταση στην τρεχάλα προκειμένου να παρατηρήσουμε, να αφουγκραστούμε και να αφομοιώσουμε όσα συμβαίνουν».

Τη ρωτάω αν θεωρεί ότι η γενιά της κουβαλάει ένα τραύμα. Οι γονείς χωρίζουν, οι δικοί της -οι γνωστοί ηθοποιοί Ταξιάρχης Χάνος και Ελισάβετ Κωνσταντινίδου- επίσης... «Ευτυχώς! Γιατί παλιότερα οι άνθρωποι παρέμεναν σε έναν γάμο υπό φρικτές συνθήκες, επειδή η θρησκεία ή η κοινωνία τούς υποχρέωνε ή επειδή στιγματίζονταν. Ευτυχώς υπάρχει η ψυχοθεραπεία, ευτυχώς μπορούμε να εκφραζόμαστε και να ζούμε πιο αυθόρμητα».

Αν και γνώριζε από νωρίς τις δυσκολίες του επαγγέλματος, δεν δίστασε να ακολουθήσει το όνειρό της. Η πρώτη της εμφάνιση στο γυαλί ήταν μόλις στα 11, όταν ενώ ακόμα πήγαινε σχολείο ενσάρκωσε τη μικρή Κατίνα στις «Μάγισσες της Σμύρνης» του Κώστα Κουτσομύτη. Σπούδασε στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος. Εργάστηκε στο θέατρο και την τηλεόραση, έκανε αίσθηση σε σειρές όπως «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα», «Ο Τιμωρός» και έγινε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Θεάτρου Θέση, συμμετέχοντας στις παραγωγές. «Σινεμά δεν έχω κάνει ακόμη, μόνο μια μικρού μήκους, τις “Αδικες Διαδρομές”. Με ενδιαφέρει πολύ ο κινηματογράφος και θα ήθελα να ασχοληθώ».

Πώς μεγάλωσε; Πώς ήταν στο σπίτι τους; «Μεγάλωσα πολύ όμορφα. Εχω ωραίες αναμνήσεις: εικόνες από το χωριό, από τους παππούδες μου, από φίλους των γονιών μου, γέλια, ένα ανοιχτό, φωτεινό σπίτι. Αγαπώ από μικρή τη μουσική, τις τέχνες, είτε ασχολούμαι η ίδια είτε παρακολουθώ τους άλλους. Εκανα μπαλέτο, πιάνο, ήμουν στο Μουσικό Σχολείο Αλίμου -έξι πολύ όμορφα χρόνια-, έπαιζα σαξόφωνο. Η μητέρα μου είναι ποντιακής καταγωγής, γεννημένη στην Καλλιθέα, ο πατέρας μου από τη Μακρυρράχη Πηλίου, παραδοσιακό χωριό με τρομερή ομορφιά. Αισθάνομαι πολύ τυχερή, περήφανα δηλώνω ότι είναι το χωριό μου, λατρεύω την παράδοση και επιστρέφω συχνά εκεί. Η γιαγιά μου έχει καταπληκτική φωνή. Στα οικογενειακά μας τραπέζια τραγουδάμε μαζί της, με έχει επηρεάσει βαθιά όλο αυτό και το αναζητώ. Αλλά έχω άλλες τόσες όμορφες αναμνήσεις και από το σπίτι μας στην Καλλιθέα, το οποίο τώρα πια ανακαινίστηκε και το έχω διαμορφώσει με τη δική μου αισθητική», συμπληρώνει.

Την καθημερινότητά της γεμίζουν ο σκυλάκος της, η λογοτεχνία, το θέατρο, η pilates, τα ταξίδια. Εχει φίλους, ζεστές σχέσεις που μετράνε χρόνια. «Πριν κοιμηθώ πίνω τσάι, παίρνω μαγνήσιο, βλέπω ταινία ή διαβάζω. Η “Αννα Καρένινα”, τώρα, με έχει απορροφήσει πλήρως!». Οι πολύωρες πρόβες, η προσωπική μελέτη και άσκηση, η αλληλεπίδραση με τους συναδέλφους της επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ως ηθοποιός. «Και η επιθυμία για εξέλιξη, όμως, η παρατήρηση και η αποδοχή ότι κάτι μπορεί να θέλει βελτίωση επηρεάζουν τη στάση μου πάνω στη σκηνή προκειμένου να είμαι όσο πιο ουσιαστική».

Επιστρέφοντας στο κεφάλαιο «Ερωτας», η έλξη πώς πυροδοτείται σήμερα; «Δεν υπάρχει κανόνας στην έλξη, αφού γοητεία μπορεί να έχει ο τρόπος με τον οποίο φέρεται κανείς, ο τρόπος που μιλάει, οι σκέψεις του, το γέλιο του, ένα χαμόγελο, ένα έξυπνο αστείο. Υπάρχει κάτι μαγικό στην πρώτη στιγμή, ανεξήγητο. Στην παράστασή μας, το βλέμμα της Ευρυδίκης συναντάει το βλέμμα του Ορφέα κι αυτό είναι αρκετό για να γεννηθεί ο συνταρακτικός έρωτάς τους. Η Ευρυδίκη βιώνει τα αισθήματά της στον μέγιστο βαθμό, θέλει να μείνει σε αυτή τη στιγμή για πάντα, να διατηρήσει αυτό το υπερφυσικό αίσθημα, όμως ο χρόνος κυλάει και η ζωή δεν θέλει τη στασιμότητα, φέρνει την εξέλιξη, τη μεταμόρφωση ή την αναπόφευκτη φθορά και τον πόνο. Το να βιώνει κανείς έντονα και απόλυτα τα συναισθήματά του, ενώ μπορεί να είναι γοητευτικό, μπορεί να φέρει και μεγάλες απογοητεύσεις. Και όχι μόνο όσον αφορά τον έρωτα. Ολοι έχουμε κάποιες σταθερές αξίες τις οποίες πιστεύουμε με σθένος, μια κοσμοθεωρία, ανθρώπους με τους οποίους χτίζουμε σχέσεις, που θαυμάζουμε και μας έχουν επηρεάσει στη ζωή μας. Μπορεί να εξιδανικεύσουμε κάποιους που αργότερα να μας απογοητεύσουν. Κανείς δεν είναι τέλειος!»