Παντελής Διαμαντόπουλος

Το άλλο ήταν πως η…Μαροκινή μηχανή πήρε μπροστά. Το είχαν άγχος στο λιμάνι και με το δίκιο τους. Και ο Μεντιλίμπαρ ήθελε πολύ να γυρίσει ξανά τον διακόπτη ο Ελ Κααμπί. Στις Σέρρες αυτό λοιπόν συνέβη με φαινομενικά εύκολα γκολ, αλλά στο ποδόσφαιρο, είναι σχετικό πότε ένα τέρμα είναι ευκολάκι και πότε όχι. Ο Μαροκινός λοιπόν ξεκλείδωσε την άμυνα των Σερραίων αφού πρώτα είχαν χαθεί ένα κάρο ευκαιρίες…

Τσικίνιο, Ελ Κααμπί, Μαρτίνς, Αντρέ Λουίζ, Κοστίνια Νασιμέντο, Πιρόλα , πάνω από την μισή ομάδα είχε μεγάλη φάση στο πρώτο μέρος. Γκολ δεν είχε… Σάμπως τα ίδια δεν είχε τραβήξει και η ΑΕΚ σε αυτό το γήπεδο; Γενικά ο Πανσερραϊκός δεν έχει ξετρελάνει με το ποδόσφαιρό του, κάθε άλλο μάλιστα, όμως για να του βάλεις γρήγορα γκολ πρέπει να σε γουστάρει και η μπάλα. Αφήστε που σε τούτη την ιστορία, η ομάδα του Σαραγόσα έχασε, αλλά στο τέλος έδειξε ότι μπορεί να παίξει και λίγο ποδόσφαιρο. Το γιατί δεν το κάνει, είναι δικό της θέμα και το έχει πληρώσει ακριβά στην βαθμολογία. Οι Πειραιώτες όταν έβρισκαν ρυθμό στο ματς, έκαναν φάσεις. Είχε δίκιο ο κόσμος των πρωταθλητών να αγανακτεί μη βλέποντας την μπάλα στο πλεκτό ειδικά σε μια περίοδο που η ομάδα δεν το έχει και εύκολο το γκολάκι. Όμως αν θες να πάρεις πρωτάθλημα ξανά, πρέπει να κερδίσεις στο γήπεδο του ουραγού. Δεν υπάρχει δικαιολογία. Όσο σωστά και να παίξεις, όσο και να διαπρέψεις και να τα κάνεις σωστά, οφείλεις να πάρεις το παιχνίδι.

Ο Μεντιλίμπαρ ήταν εκνευρισμένος όταν οι Σερραίοι προσπαθούσαν να παίξουν και με τον χρόνο, αλλά ούτε οι πρώτοι είναι ούτε οι τελευταίοι που απέναντι σε μια από τις λεγόμενες μεγάλες ομάδες θέλησαν να κάνουν σύμμαχο τον χρόνο όσο το σκορ ήταν 0- 0. Ο Ολυμπιακός έκανε φάσεις με το τσουβάλι, αλλά κυρίως ο Τιναλίνι, ο πορτιέρε του Πανσερραϊκού, ήταν πρωταγωνιστής. Χαμηλά στον αγωνιστικό οι γηπεδούχοι είδαν τον Ολυμπιακό να τους κάνει πρώτη φάση στα 35 δευτερόλεπτα!!! Η αλήθεια είναι πως οι Πειραιώτες τα έκαναν όλα. Στο ημίχρονο να σκεφτείτε οι τελικές ήταν 0- 15 και από τις 15 οι 7 στην εστία. Απειλούσε με όλους τους τρόπους ο Ολυμπιακός. Κερδισμένες όλες οι μπάλες. Και οι πρώτες και οι δεύτερες. Ήταν από τα παιχνίδια που λες «θέμα χρόνου είναι το γκολάκι». Απλά όσο περνάει η ώρα και δεν μπαίνει, αν υποστηρίζεις αυτόν που παλεύει να το βάλει, ε, σε ζώνουν και λίγο τα φίδια.

Ο γόρδιος δεσμός λύθηκε σε ένα δεύτερο μέρος που δεν κύλησε ολόκληρο όπως το ‘θελε ο Μεντιλίμπαρ. Και εξηγούμαι. Όταν πιέζεις, πιέζεις, πιέζεις και χάνεις, χάνεις, χάνεις, κάποια στιγμή θα την βρεις την άκρη. Ειδικά αν ο αντίπαλος δεν είναι και το… Σινικό τείχος. Ο Ροντινέι που μπήκε σωστά να δώσει έξτρα επιθετικότητα, έβγαλε την σέντρα, ο Ζέλσον δεν βρήκε την μπάλα, αλλά η κίνησή του μπέρδεψε την άμυνα των γηπεδούχων και ο Ελ Κααμπί με το κεφάλι άνοιξε το σκορ. Η Σέρρες ήταν υποχρεωμένες να παίξουν και λίγο μπάλα. Μόλις λοιπόν ξεμύτησαν, έπαθαν κι άλλη ζημιά. Τζολάκης, Ονιομαέτσι, Ζέλσον δεξί εξωτερικό και Ελ Κααμπί 0- 2. Κάπου εκεί όλα έδειχναν τελειωμένα. Ο Ολυμπιακός ήταν κυρίαρχος, το 0- 3 φάνταζε πολύ πιθανό, όμως αντί να γίνει αυτό, ήρθε στο 82’ το γκολ των Σερρών. Σε μια φάση που η κόκκινη άμυνα είχε άσχημες αποστάσεις και για να τα λέμε και όλα ήταν και γκαντέμης Μπιανκόν. Τα ακούει που τα ακούει ο Γάλλος τόσο καιρό, μπήκε να παίξει και σε αυτή την φάση η μπάλα πέρασε κάτω από τα πόδια του για να πάει στα δίχτυα του Τζολάκη. Ο Ολυμπιακός δεν γινόταν να χάσει. Δεν θα ήταν και ποδοσφαιρικά δίκαιο να συμβεί αυτό, όσο υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτό το υπέροχο άθλημα. Το τελευταίο κομμάτι του αγώνα σίγουρα δεν άρεσε στον Μεντιλίμπαρ, αλλά ήταν στο μεγαλύτερο διάστημα η ομάδα ήταν σωστά πιεστική έχανε τις ευκαιρίες την μια μετά την άλλη και τελικά απέσπασε αυτό που ήθελε…