Παντελής Διαμαντόπουλος

Στον Πειραιά έχουν κάθε δικαίωμα να γιορτάζουν. Το καμάρι τους, άρπαξε την 18η θέση και στην ενδιάμεση φάση της διοργάνωσης θα βρεθεί απέναντι σε Αταλάντα ή Λεβερκούζεν.

Ο αγώνας στην Γιόχαν Κρόιφ αρένα, είχε αγωνία, είχε ένταση. Δεν είχε φοβερό ποδόσφαιρο, αλλά αυτά τα ματς δεν παίζονται. Κερδίζονται. Και ο Ολυμπιακός το κέρδισε. Με γκολ του Ζέλσον Μάρτινς και του Έσε , των δυο δηλαδή που όρισαν την μοίρα στις δυο προηγούμενες αναμετρήσεις με Καϊράτ και Λεβερκούζεν. Γιατί οι «ερυθρόλευκοι» έπρεπε να κάνουν 3/3 στο τέλος και το έκαναν.

Με υπομονή σε αυτή την τελευταία αγωνιστική, μιας και η εικόνα ήταν άλλη στο πρώτο μέρος και άλλη στο δεύτερο. Όμως στον αθλητισμό δεν έχει τόση σημασία πως αρχίζεις, αλλά πως τελειώνεις.

Όταν λοιπόν όλες οι ομάδες της διοργάνωσης πήγαν στα αποδυτήρια για να ξεκουραστούν στην ανάπαυλα, ο Ολυμπιακός ήταν 28ος. Εκτός συνέχειας και βάσει της εικόνας του, αυτό ήταν δίκαιο. Ο Κοστίνια είχε μια κεφαλιά (αλά Λεβερκούζεν) που μπλόκαρε ο πορτιέρε του Άγιαξ και από ‘κει και πέρα, όλοι έψαχναν τον Ελ Κααμπί. Οι Ολλανδοί, δεν έκαναν τίποτα φοβερό, αλλά η αλήθεια είναι ότι από την μέση και μπροστά είχαν έναν προσανατολισμό. Τα κενά τους ανασταλτικά υπήρχαν όμως η ελληνική ομάδα ήταν κομμένη και μάλλον ο Μεντιλιμπαρ θα έπρεπε να διορθώσει τις αρχικές του επιλογές. Ο Ταρέμι πίσω από τον Ελ Κααμπί δεν μπορεί να κάνει αυτά που κάνει ο Τσικίνιο, ακόμη κι αν ο τελευταίος δεν είναι σε καλή κατάσταση. Ο Ιρανός είναι «μανούλα» αν βρεθεί σε θέση βολής ή αν του δώσεις καλά την μπάλα, γιατί θα την «σπάσει» με σιγουριά. Στο 45λεπτο η ομάδα δεν έχτιζε. Φαινόταν όπως έγραψα πιο πάνω κομμένος. Τα χαφ να τρέχουν δεξιά αριστερά και η άμυνα να πρέπει να ρολάρει συνεχώς στις Ολλανδικές επιθέσεις. Αφήστε που η κατάσταση έγινε αρκετά… άγρια, όταν χτύπησε ο Πιρόλα και μπήκε στην θέση του ο Μπιανκόν που μόνο αξιόπιστο δεν τον λες. Διπλοβάρδια για τον Ρέτσο με δυο λόγια…

Ο Ζέλσον έπρεπε να κάνει περισσότερα (και τα έκανε) και ο Ροντινέι όσο μπορούσε να γίνει πιο απειλητικός. Και αυτό το γράφω έτσι, γιατί πολύ απλά η ομάδα χρειαζόταν γκολ, χρειαζόταν νίκη (να σκεφτείτε ότι στο τέλος του 45λεπτου όπως ήταν τα αποτελέσματα καμία ομάδα με 9 βαθμούς δεν περνούσε). Αν με το ζόρι έπρεπε κάποιος να προηγείται αυτός ήταν ο Άγιαξ, που σημαίνει πως η ανάγκη άμεσης αλλαγής εικόνας ήταν επιβεβλημένη. Να έρθουν οι γραμμές πιο κοντά και όλος ο Ολυμπιακός να παίξει πιο γρήγορα. Και η εικόνα πραγματικά, άλλαξε νωρίς.

Γιατί η συνεργασία Ταρέμι- Ζέλσον ήταν ιδανική και ο τελευταίος έβαλε το γκολ που έστελνε εκείνη την στιγμή την ομάδα του στην 19η θέση! Ο κόσμος δεν έπαψε να φωνάζει στιγμή. Τρομεροί οι φίλοι του Ολυμπιακού, σε ένα ανεπανάληπτο ρεσιτάλ υποστήριξης, είδαν τον Άγιαξ να ισοφαρίζει με πέναλτι και μετά τον Μεντιλίμπαρ να αποφασίζει να ορίζει την μοίρα και να μαγνητίζει τα σχόλια. Γιατί κακά τα ψέματα, δεν βγάζεις εύκολα τον Ελ Κααμπί. Ο Βάσκος το έκανε, προτιμώντας τον Ταρέμι και με τον Τσικίνιο πλέον μέσα. Επίσης, έβαλε τον Σιπιόνι (ο Αργεντινός μας έδειξε ότι έχει αδικηθεί για να τα λέμε όλα) στην θέση του Μουζακίτη. Οι Ολλανδοί χάρηκαν, αλλά το κόρνερ του Τσικίνιο έκανε τον Έσε σκόρερ. Και μετά απλά με τον Σιπιόνι να οργιάζει (είδαμε επιτέλους τους δυο Αργεντινούς παρέα στα χαφ), τον Ρέτσο να …κοχλάζει και τους υπόλοιπους να ακολουθούν ο αγώνας οδηγήθηκε στο διπλό. Μπήκαν και ο Ποντένσε με τον Ονιομαέτσι για να φέρουν φρεσκάδα και ο Ολυμπιακός σε ένα δύσκολο παιχνίδι, σε δύσκολη έδρα και με ένα νεανικό σύνολο απέναντί του που δεν είχε κάτι να χάσει, έγραψε άλλη μια σελίδα στην ιστορία του. Το χάρηκαν με την ψυχή τους. Όπως τόνισα στην αρχή του κειμένου, το άξιζαν και μπορούν με άνεση αλλά και με Αντρέ Λουίζ παρακαλώ, να περιμένουν Αταλάντα ή -ξανά- Λεβερκούζεν. Για δυο παιχνίδια που θα φέρουν όποιον περάσει στους «16» της κορυφαίας διοργάνωσης. Μεγάλο μπράβο στον Ολυμπιακό.
ΥΓ. Άσχετο, αλλά… σχετικό. Ποδόσφαιρο είναι να βάζει στο 97’ γκολ ο τερματοφύλακας της Μπενφίκα στην Ρεάλ και ο Μουρίνιο να το πανηγυρίζει μαζί με το ball boy!!!