Νίκος Μελέτης

Τότε που υπήρχε ψυχραιμία και καθαρό μυαλό για να αντιμετωπίσει ακόμη και τις πιο δύσκολες καταστάσεις, όπως υπήρξαν οι εθνικές κρίσεις στην αρχή της θητείας της , στον Έβρο ή στην Ανατολική Μεσόγειο.Και μάλιστα να χειριστεί τέτοιες δύσκολες κρίσεις με τρόπο που της απέδιδαν και πολιτικό όφελος και αναγνώριση από την κοινή γνώμη.

Ο καιρός αυτός πέρασε ανεπιστρεπτί και η κυβέρνηση δείχνει αδυναμία να χειριστεί ακόμη και απλές κρίσεις. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αντιδρώντας σπασμωδικά και χωρις καθαρό μυαλο , αυτοπαγιδεύεται και κάθε φορά τα πράγματα γίνονται χειρότερα, προσπαθώντας με λάθος να διορθώσει το λάθος.

Η υπόθεση των υποκλοπών και, στη συνέχεια, η τραγωδία των Τεμπών ήταν μνημεία λανθασμένων χειρισμών, που ακόμη και στον πιο καλοπροαίρετο παρατηρητή δημιουργούσαν την εντύπωση ότι κάτι κρύβεται πίσω από αυτό που, εκ πρώτης όψεως, ήταν καθαρό και διάφανο τουλάχιστον στα Τέμπη.

Δίνοντας την ευκαιρία σε μια αντιπολίτευση, η οποία δυστυχώς περιφέρεται χωρίς ειρμό, θέση και πρόγραμμα, να βρει λόγο ύπαρξης , πότε με τις υποκλοπές, πότε με τα Τέμπη, πότε με το ξυλόλιο, πότε με τις εκταφές των θυμάτων.

Και καταλήγουμε στο Σύνταγμα.

Εκεί όπου η ίδια η κυβέρνηση, φοβισμένη για ενδεχόμενες αντιδράσεις ,τις οποίες φυσικά δεν θα απέφευγε, δεν φρόντισε να εφαρμόσει τον νόμο που ισχύει για όλους τους πολίτες.

Έτσι, επέτρεψε να μετατραπεί το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη σε χώρο διαμαρτυρίας όχι μόνο ορισμένων γονιών και συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, αλλά και όλων εκείνων που επιδιώκουν επί μήνες τώρα να κερδίσουν πολιτικά, επενδύοντας σε μια τραγωδία.

Κατόπιν ήρθε ο πατέρας του θύματος , ο οποίος, με υποστηρικτές του, κατέλαβε χώρο μπροστά στο Μνημείο, για να υποστηρίξει ένα αίτημα που θα έπρεπε να είχε ικανοποιηθεί την ίδια ημέρα που υποβλήθηκε.

Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση αφέθηκε και πάλι να άγεται και να φέρεται, χωρίς λόγο, με χειρισμούς χωρίς συνειρμό και χωρίς καμία ενσυναίσθηση.

Έτσι, δημιουργήθηκε ένα δυσάρεστο τετελεσμένο στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου μια Πολιτεία και μια κυβέρνηση ανήμπορη να δώσει λύσεις εμφανίστηκε να αποδέχεται, ως αντάλλαγμα των ενοχών της για το δυστύχημα των Τεμπών και με το φοβικό αίσθημα που προκάλεσε το μπουλινγκ της αντιπολίτευσης ,ότι υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων.

Και ότι η τραγική ιδιότητα του πατέρα ή της μητέρας ενός εκ των θυμάτων της τραγωδίας μπορεί να ανταλλαχθεί με μια θέση πολίτη «εκλεκτού» υπεράνω του νόμου, υπεράνω της λογικής.

Έτσι, ενώ το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη έπρεπε να προστατευθεί από την Πολιτεία, αφέθηκε έρμαιο όχι σε μια απλή διαμαρτυρία, αλλά σε μια κακοποίηση, έστω και για «καλό σκοπό».

Και εκ των υστέρων, είτε επειδή ,όπως λέγεται η κυβέρνηση θυμήθηκε τη «δεξιά της ταυτότητα», η θέλησε να εγκλωβίσει τον Ν. Δένδια ,είτε επειδή φοβήθηκε τις σημερινές παρελάσεις, αποφάσισε να παρέμβει με τη γνωστή τροπολογία.

Η οποία, φυσικά, ήταν αχρείαστη. Ο νόμος υπάρχει, για τον σεβασμό και την προστασία των Μνημείων αλλά δεν εφαρμόστηκε όταν έπρεπε.

Έτσι, η κυβέρνηση βρίσκεται ,μετά την ψήφιση της τροπολογίας, να υφίσταται μια καθημερινή δοκιμασία:

Είτε θα πρέπει να εφαρμόσει τον νόμο που η ίδια ψήφισε και να μην επιτρέψει σε κανέναν να καταλάβει τον χώρο του Μνημείου, με ό,τι αυτό σημαίνει, εάν υποχρεωθεί να απομακρύνει (και βιαίως) συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών ή τη δικηγόρο ορισμένων εξ αυτών, Ζωή Κωνσταντοπούλου,
είτε να «καταπιεί» τον νόμο που ψήφισε, θέλοντας να αποφύγει το πολιτικό κόστος από μια σύγκρουση με τους συγγενείς και όσους κρυφτούν πίσω τους.

Σε μια ακόμη ήττα της Πολιτείας , όχι από τους συγγενείς, φυσικά, αλλά από όσους τους χρησιμοποιούν για να κερδίσουν πολιτικά και οικονομικά.

Και που είναι, τελικά, όχι μόνο δική μας συλλογική ήττα, αλλά και ήττα των ίδιων των συγγενών, που δεν παλεύουν για δημοσιότητα, δεν παλεύουν για πολιτικά ανταλλάγματα, δεν παλεύουν για να γίνουν «σύμβολα» ή για να στήσουν καριέρες.

Απλώς παλεύουν και σε αυτό θα είμαστε μέχρι τέλους δίπλα τους , για να βρουν δικαίωση για τον άδικο χαμό των δικών τους ανθρώπων.

Και αυτό δεν γινεται με την κατασκήνωση στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη ούτε στο άνοιγμα «βεντέτας» με την Πολιτεία.