Ιωάννης Δεληκωστόπουλος

Έκτοτε οι σχέσεις αυτές έχουν παγιωθεί, ανεξαρτήτως ποιος κυβερνά την Ελλάδα. Ελλάδα και Ισραήλ αντιμετωπίζουν, μεταξύ άλλων, δυο κοινά προβλήματα: την Τουρκία και το δημογραφικό. Το πρώτο ζήτημα, αυτό της Τουρκίας, έχει υπερ-αναλυθεί. Το θέμα του δημογραφικού λιγότερο. Το δημογραφικό αποτελούσε και αποτελεί (αρκεί να δει κανείς τον σημαντικό αριθμό των γεννήσεων στη Γάζα πριν τον πρόσφατο πόλεμο) το κλειδί για το μέλλον. Ιστορικά, αν ανατρέξει κάποιος με νηφαλιότητα στην κρίσιμη δεκαετία του 1940, η δημιουργία δύο κρατών στην τότε Παλαιστίνη αποτελούσε τη βέλτιστη αναγκαία επιλογή για τους Εβραίους.

Το σιωνιστικό κίνημα είχε να αντιμετωπίσει αφενός την εχθρική στάση των Βρετανών που εκφραζόταν μέσω του τότε Υπουργού των Εξωτερικών Έρνεστ Μπέβιν, αφετέρου, μια μειοψηφούσα διεθνή θέση περί ίδρυσης ενός ενιαίου ομοσπονδιακού, στην πραγματικότητα, διεθνικού κράτους. Ένα ενιαίο κράτος θα σήμαινε για τους Εβραίους ότι θα ήταν για πάντα μειοψηφία, κατ’ επιτρεπτή απλούστευση, θα βρισκόντουσαν σε λίγο καλύτερη πληθυσμιακή κατάσταση από τους Σέρβους εντός του Κοσσυφοπεδίου. Ότι θα συνέβαινε σταδιακά για τον ελληνισμό στην Κύπρο αν είχε υπογραφεί και εφαρμοστεί το σχέδιο Ανάν. Υπό μια έννοια είναι απορίας άξιο γιατί οι Τούρκοι, που έχουν καλή φήμη ως διπλωμάτες, δεν δέχθηκαν τα πάντα που προτείναμε. Σε τρεις γενιές θα είχαν την Κύπρο ολόκληρη. Αρκεί να περίμεναν.

Το θέμα του δημογραφικού έχει επιλυθεί σ’ ένα βαθμό για το Ισραήλ εντός των διεθνών αναγνωρισμένων εδαφών του. Το ζήτημα της Δυτικής Όχθης όμως το αναδεικνύει εκ νέου. Από τη μία πλευρά, οι ρίζες, η ιστορία του εβραϊκού λαού δεν βρίσκονται στη Χάιφα, βρίσκονται στη Δυτική Όχθη. Εκεί είναι η Ιουδαία. Από την άλλη, τα δημογραφικά δεδομένα συνηγορούν εναντίον της προσάρτησης. Η επιχειρούμενη λύση της τεμαχιοποίησης της Δυτικής Όχθης, δηλαδή της διάσπασης σε εβραϊκά και σε αραβικά κομμάτια, επιχειρεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της ασφάλειας και το ζήτημα του δημογραφικού. Η ασφάλεια έρχεται αδιαμφισβήτητα πρώτη. Και ασφάλεια όταν ένας λαός είναι μειοψηφία δεν υπάρχει. Εδώ μπαίνει εκ νέου, διαχρονικά πάντα, το ζήτημα του Ιράν. Εάν η απειλή του Ιράν διευθετηθεί για το Ισραήλ, δημιουργείται μια ιστορική ευκαιρία για ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Εάν πάλι η απειλή του Ιράν διευθετηθεί, αλλά δεν ακολουθηθεί από ειλικρινή προσπάθεια για ειρήνη, και η ειρήνη χωρίς παλαιστινιακό κράτος θα είναι πάντα αβέβαιη, η επιβίωση του κράτους του Ισραήλ θα παραμένει συνδεδεμένη με την τύχη των Η.Π.Α. Όσο κυριαρχούν οι Η.Π.Α. και παραμένει ο αμερικανικός λαός θετικός στο Ισραήλ, ο υπαρξιακός κίνδυνος αφανισμού δεν υφίσταται.

Η Ελλάδα, ήδη, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο αφανισμού εκ των έσω. Δεν γεννάμε επαρκώς. Και τα περί ελληνισμού της διασποράς αποτελούν φενάκη εάν το ελληνικό κράτος φτάσει να έχει στην επικράτειά του έξι εκατομμύρια Έλληνες πολίτες. Η δική μας χρυσή Ιερουσαλήμ είναι η Κωνσταντινούπολη, ουδείς όμως σοβαρός Έλληνας πολίτης τρέφει αυταπάτες για τη δυνατότητα επανεγκατάστασης. Αντίθετα, αντιμετωπίζουμε εθνική ‘υπογονιμότητα’. Η μείωση των γεννήσεων είναι το μεγαλύτερο εθνικό μας ζήτημα. Αποτελεί πρόβλημα οικονομικό, αξιακό, ευρωπαϊκό και τη μεγαλύτερη ήττα της μεταπολίτευσης.

Προκαλεί εντύπωση, για παράδειγμα, πέραν των όποιων στενών νομικών προβληματισμών, η ευθεία σκληρή αμφισβήτηση, ενάντια σε κάθε δικαιοκρατική αντίληψη, της πρόσφατης απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, και μάλιστα με ευρεία πλειοψηφία, υπέρ των δανειοληπτών του νόμου Κατσέλη. Δημοσιεύματα καρμπόν αναπαραγάγουν τον κίνδυνο που δημιουργείται για την ελληνική οικονομία εξαιτίας της απόφασης αυτής. Επειδή ήμουν ένας εκ των δικηγόρων στην υπόθεση, δεν πρόκειται να συμμετάσχω στη δίκη ‘εκτός των τειχών’, δηλαδή στη δίκη δια δημοσιευμάτων και δη από μη νομικούς. Αναρωτιέμαι, όμως, οι χιλιάδες αυτές οικογένειες, πολλές εκ των οποίων με παιδιά, που κυριολεκτικά σώζονται εξαιτίας της απόφασης του Αρείου Πάγου δεν αποτελούν και αυτοί μέρος της ελληνικής οικονομίας; Το συμφέρον των τραπεζών είναι ασφαλώς να έχουν εύρωστους οικονομικά πελάτες. Το εθνικό συμφέρον είναι να αυξηθούν οι Έλληνες πολίτες. Τα δύο συμφέροντα συγκλίνουν. Παρά την πρόσκαιρη μείωση κερδών για ορισμένους συμπολίτες μας. Διότι περί αυτού πρόκειται.

Ιωάννης Δεληκωστόπουλος
Καθηγητής Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο