Γιάννης Σερέτης

Από πρόπερσι είχε «χάσει» τον καλό Χόρντουρ Μάγκνουσον λόγω τραυματισμού. Από πέρυσι είχε βάλει στο περιθώριο τον Ρουμπέν Πέρεθ που εφέτος πήγε ως ελεύθερος στην Κηφισιά. Κι εφέτος είναι πάρα πολύ πιθανό να «χάσει» και τον Αζεντίν Ουναϊ. Τι κοινό έχουν οι τρεις παίκτες; Ηταν play makers. Ο καθένας από τη θέση του.

Ο Παναθηναϊκός έπαιζε πέρυσι χωρίς στόπερ – play maker. Ο Ινγκασον δεν μπορεί να ανταποκριθεί σ’ αυτό το πεδίο και οι Πάλμερ – Μπράουν, Γεντβάι δεν βρήκαν ποτέ τον κατάλληλο ρυθμό λόγω των τραυματισμών τους. Ο Αράο δεν είχε την ικανότητα του Ρουμπέν στο play making (πολλά λάθη) και οι Τσέριν – Σιώπης – Μαξίμοβιτς επίσης δεν είναι «επιπέδου Παναθηναϊκού» play makers από τη συγκεκριμένη θέση: ο καθένας έχει διαφορετικά χαρίσματα, αλλά όχι από τη θέση του αμυντικού μέσου.

Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της σεζόν ο Παναθηναϊκός βρήκε στο πρόσωπο του Ουναϊ το σημείο αναφοράς στην ανάπτυξή του. Διότι ο Μαροκινός έχει και τρομερή αντίληψη εκτός από τεχνική: κινείται σωστά μεταξύ των γραμμών, πασάρει με ακρίβεια, όταν νιώθει leader παίρνει πάνω του μεγάλο βάρος των επιθέσεων. Όμως μοιάζει πολύ δύσκολο να φορά και του χρόνου την πράσινη φανέλα και σε κάθε περίπτωση είναι απίθανο το θέμα του να έχει λυθεί (ακόμα και θετικά) μέχρι τα τέλη του μήνα, όταν η αποστολή θα ταξιδέψει στο εξωτερικό για προετοιμασία και φιλικά.

Να γιατί οι δυο… επόμενες κινήσεις του, μετά την απόκτηση του Γιώργου Κυριακόπουλου, είναι οι πιο καθοριστικές όλης της μεταγραφικής περιόδου, μέχρι να προκύψει βεβαίως η ανάγκη αντικατάστασης παίκτη που θα πωληθεί. Διότι ο Βιτόρια ψάχνει τους δυο βασικούς του play makers! Toν παίκτη που θα παίρνει τις περισσότερες πρώτες μπάλες από τον τερματοφύλακα και τον μέσο ο οποίος με τις κινήσεις του (με ή δίχως την μπάλα) θα είναι ο «μετρονόμος» της. Σαν τον Ρουμπέν Πέρεθ της σεζόν στην οποία οι Πράσινοι έχασαν μέσα από τα χέρια τους το πρωτάθλημα στα play offs από την ΑΕΚ του Αλμέιδα.

Δύσκολες επιλογές. Δύσκολες, για παίκτες βασικούς και κομβικούς στη λειτουργία της ομάδας την επόμενη σεζόν. Ουδεμία σχέση η βαρύτητα αυτών των μεταγραφών με την απόκτηση του Κυριακόπουλου ή του αριστερού εξτρέμ. Γι’ αυτό και ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να βιαστεί. Πρέπει να πάρει παίκτη όταν πραγματικά πιστέψει ότι είναι αυτός που θέλει και χρειάζεται. Όχι επειδή θα τον… πιέζει ο χρόνος.

Την ίδια ώρα που ο Παναθηναϊκός προσπαθεί να κλείσει αμυντικό χαφ και αριστεροπόδαρο στόπερ, είναι σαφές ότι έχει αποφασίσει να «αντισταθεί» στο ενδεχόμενο πωλήσεων μέχρι τα δύο ματς του β΄ προκριματικού γύρου του Champions League (Ρέιντζερς, Ζάλτσμπουργκ, Βικτόρια Πλζεν οι υποψήφιοι αντίπαλοι), ώστε να έχει την καλύτερη δυνατή χημεία και να φτάσει σε μια πρόκριση που θα του «φτιάξει» όλο το καλοκαίρι.

Διότι αν προκριθεί, όπως είχε κάνει και πρόπερσι στον ίδιο γύρο της ίδιας διοργάνωσης με αντίπαλο την Ντνίπρο, θα έχει εξασφαλίσει τη συμμετοχή του τουλάχιστον στη League Phase του Europa League (άρα και ένα σημαντικό ποσό που μπορεί να αξιοποιήσει στις μεταγραφές του) και θα ζεστάνει την «παγωμένη» ατμόσφαιρα που δεν αναθερμάνθηκε ασφαλώς με την τελική κατάκτηση της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα όπου υπερίσχυσε της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ.

Είναι λογική αυτή η πρόθεση, όμως ο Παναθηναϊκός πρέπει να έχει κατά νου ότι υπόκειται και σε εξαιρέσεις. Διότι αν έρθει – επί παραδείγματι – μια «Εβερτον» και καταθέσει 15 εκατ. Ευρώ για τον Βαγιαννίδη, μέχρι τα μέσα Ιουλίου (κάτι διόλου απίθανο), ο Παναθηναϊκός και ο παίκτης δύσκολα θα πουν «όχι». Συνεπώς, τόσο για τον Βαγιαννίδη όσο και για τον Ιωαννίδη, το κλαμπ πρέπει μεταγραφικά να είναι έτοιμο ανά πάσα στιγμή, δεδομένου ότι οι προτάσεις και οι ευκαιρίες για πώληση στο οικονομικό επίπεδο που θέλουν οι Πράσινοι πιθανότατα δεν θα είναι τόσες πολλές όσο πέρυσι...