Φώτης Πλιάκος

Ο Τσάρλτον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά αυτή τη φράση («Theatre of Dreams», για να είμαστε ακριβείς) στο βιβλίο του "My Manchester United Years" το 1987.

Υποθέτω ότι το έκανε προσπαθώντας να περιγράψει πόσο ιδιαίτερο, επιβλητικό και «μαγικό» είναι αυτό το γήπεδο: ένα μέρος όπου όλοι οι παραβρισκόμενοι, παίκτες, οπαδοί, ακόμη και οι αντίπαλοι, ζούσαν μεγάλα όνειρα, μεγάλες βραδιές και ιστορικές στιγμές.

Το «Παλέ ντε Σπορ» ή «Nick Galis Hall» όπως έχει μετονομαστεί η σάλα του γηπέδου, υστερεί σε μετρήσιμα μεγέθη, όχι μόνο από το «Ολντ Τράφορντ», αλλά ακόμα και από τις μπασκετικές έδρες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού -των δύο ομάδων που κυριαρχούν στο άθλημα τα 20-30 τελευταία χρόνια, όχι μόνο σε ελληνικό αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Η χωρητικότητα του δεν ξεπερνάει τις 5.500 θέσεις, είναι απαρχαιωμένο, δεν έχει καν επαρκή κλιματισμό (το καταλάβαμε πολύ καλά αυτό χθες) και του λείπει… ένα πέταλο.

Ωστόσο όσο αφορά τα μη μετρήσιμα μεγέθη, αποτελεί μοναδικό φαινόμενο: η αύρα που βγάζει αυτό το γήπεδο δεν μπορεί να αποτυπωθεί επακριβώς με λέξεις.

Μια αύρα που διαχρονικά, ακόμα και στο παρελθόν, όταν το χρησιμοποιήσαν σαν έδρα άλλες ομάδες, υπάρχει στην ατμόσφαιρά του μόνο όταν παίζει εκεί ο Αρης.

Είναι η αύρα που ακόμα κι ένα παιχνίδι σαν το χθεσινό Αρης-Πανιώνιος -που μόνο υψίστης σημασίας δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί για τον Αρη- μπορεί να το μετατρέψει βραδιά «μαγείας».

Αυτή τη μυσταγωγία την έζησε χθες, από πρώτο χέρι, η οικογένεια Αντεντοκούμπο.

«Παιδιά, τρομερή ατμόσφαιρα, σας ευχαριστώ πολύ» είπε ο Γιάννης αποχωρώντας από το γήπεδο μετά την ολοκλήρωση ενός αγώνα που δεν θα τον έλεγες και… διαφήμιση για το μπάσκετ.

Τα ίδια, πάνω-κάτω, είχε πει και ο Θανάσης λίγες στιγμές νωρίτερα.

Οι δυο τους δεν σταμάτησαν να δίνουν αυτόγραφα και να βγαίνουν φωτογραφίες, στη διάρκεια του αγώνα, με την «κιτρινόμαυρη» πιτσιρικαρία που κατέκλυσε χθες το Παλέ.

Δίπλα τους, στα court seats, από τη μια πλευρά κάθονταν ο Ρίτσαρντ Σιάο -ο άνθρωπος που άλλαξε το… ριζικό του μπασκετικού Αρη-, και από την άλλη η αγαπημένη τους μητέρα, ντυμένη με total black and yellow look.

«Κυρία Βερόνικα, συγχαρητήρια για την υπέροχη οικογένεια που έχετε κάνει, αυτό το γήπεδο μπορείτε να το αισθάνεστε σαν το σπίτι σας», της είπε , υποδεχόντάς την, ο Γιάννη Δάσκαλου που έχει το ρόλο του εκφωνητή στο Παλέ.

Απέναντι τους, στα επίσημα, κάθονταν ο άνθρωπος που -μάλλον- έχει δημιουργήσει αυτή τη μαγική αύρα στο συγκεκριμένο γήπεδο: ο θεός, Νίκος Γκάλης, που αποθεώθηκε, για μια ακόμη φορά, κατά την είσοδο του στη σάλα που φέρει το όνομά του.

Η συνύπαρξη Γκάλη-Αντεντοκούμπο-Σιάο έφερε παροξυσμό στους οπαδούς του Αρη που χθες δημιούργησαν ατμόσφαιρα… τελικού Ευρωλίγκας για ένα παιχνίδι ήσσονος σημασίας. Το σύνθημα τους «ρε Γιάννη, ρε Γιάννη, ρε Γιάννη…» έγινε viral σε χρόνο dt στα social media.

Αυτά μπορούν να γίνουν μόνο στο «Θέατρο των Ονείρων» αλά ελληνικά.

Τυχεροί όσοι το έζησαν από κοντά…