Φώφη Γιωτάκη

Αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα τελειώσει η αμερικανική πολεμική περιπέτεια στον Περσικό – που προφανώς είναι περιπέτεια σε πολλά επίπεδα για ολόκληρο τον πλανήτη – αλλά κάποια συμπεράσματα είναι προφανή.

Πρώτον, έχουμε το τέλος των προσχημάτων: το 2003, όταν οι ΗΠΑ και η Βρετανία επιτέθηκαν στο Ιράκ, είχαν επιχειρήσει από πολύ νωρίτερα να δημιουργήσουν την εικόνα ενός καθεστώτος που κατείχε όπλα μαζικής καταστροφής και είχε σχέσεις με την Αλ Κάιντα, ασχέτως του ότι και τα δύο αποδείχθηκαν ψέματα. Παράλληλα, προσπάθησαν μέχρι τέλος να αποσπάσουν μία απόφαση νομιμοποίησης της επιχείρησης από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Είκοσι τρία χρόνια μετά, τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε – οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν επειδή μπορούσαν, έχοντας πει απλώς κάποια μισόλογα για τον «υπέροχο λαό του Ιράν», που όφειλε να ξεσηκωθεί ώστε αυτοί να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Δεύτερον, έχουμε την επισημοποίηση της αλλαγής των παγκόσμιων συμμαχιών: το ΝΑΤΟ δεν ενεπλάκη στη σύρραξη – και όταν ο πρόεδρος Τραμπ αντιλήφθηκε ότι το κλείσιμο των Στενών ήταν θηλιά στο λαιμό των αγορών, το μόνο που βρήκε να πει ήταν ότι όποιος θέλει πετρέλαιο, να πάει να το πάρει από το Ιράν. Νωρίτερα δε, είχε προσκαλέσει τους «συμμάχους» να αναλάβουν στρατιωτική δράση για να διασφαλίσουν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στον Περσικό, εμπλεκόμενοι σε έναν πόλεμο που ξεκίνησαν άλλοι. Αλλά το πράγμα δεν τελείωσε εκεί – χθες, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ μίλησε για «υποτιθέμενους» συμμάχους, με όση βαρύτητα μπορεί να έχει μία τέτοια φράση από τον εκπρόσωπο μίας κυβέρνησης που έχει πει τα πάντα και τα αντίθετά τους.

Τρίτον, αυτό που (εξακολουθεί να) συμβαίνει στον Κόλπο δεν είναι ένα διάλειμμα, μία στιγμή της ιστορίας, αλλά θα έχει βαριές οικονομικές συνέπειες, όπως προβλέπουν – χωρίς εξαίρεση – οι αναλυτές των μεγάλων Διεθνών Οίκων. Εκεί που διεθνώς η αναμονή ήταν για νέα πτώση των επιτοκίων, οι πάντες μιλούν για νέα άνοδό τους, μιας και είναι προφανές ότι ο πληθωρισμός θα αυξηθεί. Σε ό,τι αφορά δε το επίπεδο των τιμών, έχουμε μάθει από τον πόλεμο στην Ουκρανία ότι δεν πρόκειται να δούμε μειώσεις. Έτσι δεν είναι;

Το ερώτημα λοιπόν είναι τι σημαίνουν όλα αυτά για την πολιτική ζωή της χώρας μας, που ενώ τα πάντα στροβιλίζονται γύρω μας, εμείς συζητάμε περισσότερο για το αν είχε δίκιο η Κωνσταντοπούλου που είπε στον Στραβελάκη ότι την φιμώνει και δεν την αφήνει να απαντήσει, ή αν η προώθηση από τον Μηταράκη του μέιλ ενός δασολόγου στον αρμόδιο υπουργό συνιστά ή όχι ηθική αυτουργία σε απιστία, παράβαση καθήκοντος και άλλα παρόμοια. Ή αν το «γίνεται;» στο αντίστοιχο μήνυμα του Βαρτζόπουλου συνιστά οικονομική ζημιά για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξαφνικά, τελείωσαν οι αντιπαραθέσεις για τους λίγους που θησαύρισαν με τις Κοινοτικές επιδοτήσεις και φτάσαμε να συζητάμε μόνο, αν η παρέμβαση ενός βουλευτή για να «θεραπευτεί» μία γραφειοκρατική παράλειψη είναι κακούργημα. Αλλά όλα αυτά είναι δουλειά της δικαιοσύνης.

Η κυβέρνηση έχει κάνει δύο βασικές κινήσεις από την έναρξη του πολέμου: Την αποστολή των φρεγατών και των F-16 στην Κύπρο και την ανακοίνωση των πρώτων οικονομικών μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών της σύρραξης στο Ιράν. Για μεν το πρώτο, η συμφωνία των πολιτών – και των περισσότερων κομμάτων – είναι δεδομένη, για το δεύτερο όμως υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρόν, τόσο για την κυβέρνηση, όσο και για την αντιπολίτευση. Στο οικονομικό πεδίο – και κατ΄ επέκταση στο εκλογικό πεδίο - ο πόλεμος μόλις άρχισε. Αρκεί να το αντιληφθούν και οι πολιτικοί μας…