Δημήτρης Παγαδάκης

Ούτε καν σε εντοιχισμένο χρηματοκιβώτιο. Χύμα τα 20ευρα και τα 50ευρα σε τιγκαρισμένες τσάντες από σουπερμάρκετ. Χάθηκαν οι τραπεζικές θυρίδες, οι εξωχώριες καβάτζες. οι φορολογικοί παράδεισοι, τα εναλλακτικά κρυπτονομίσματα, τα άυλα ομόλογα τέλος πάντων; Τόση αφέλεια ή τόση υπεροψία;

Ίσως η Εύα Καϊλή με την έπαρση της φωτογένειας της και την αυταρέσκεια της εικόνας της να φανταζόταν ότι φέρει το φωτοστέφανο του υπεράνω υποψίας ευρωβουλευτού. Ενδεχομένως με τη αλαζονεία της εξουσίας και το εφησυχασμό που ανέδυε η λιβανισμένη ευρωκαριέρα της να αναρωτιόταν "μα εμένα θα ψάξουν;"

Μόνο που η κουτοπόνηρη περιφρόνηση έχει τις συνέπειες της. Και πιάστηκε με τη "γίδα στη πλάτη". Μυθοποιώντας έτσι το κλισέ για τις ανεγκέφαλες ξανθιές. Παραδόξως οι ξανθοί, όπως ο Ιταλός σύντροφος της, έχουν γλιτώσει αυτή τη προκατάληψη. Δεν αλλάζει όμως τίποτε και για τους δυο . Βαρύνονται με σοβαρές κατηγορίες. Που δεν επισύρουν ποινές -χάδια.

Ιδιαίτερα η Ελληνίδα κρίνεται ότι ρεζίλεψε τη χώρα της η οποία την εξέλεξε και την έστειλε σε Βρυξέλες και Στρασβούργο. Διέσυρε την Ε.Ε. η οποία την εμπιστεύθηκε και την πλήρωνε αδρά. Ευτέλισε τους θεσμούς τους οποίους κλήθηκε να υπηρετήσει. Όλα αυτά, συμπεραίνεται, για να εισπράξει χοντρά μπαξίσια προς εξυπηρέτηση των εμίρηδων του Κατάρ.

Προφανώς υπό το τεκμήριο της αθωότητας περισσεύει κάθε χυδαιότητα, χαιρεκακία, φθήνια σε βάρος της. Μέχρι να τελεσιδικήσει, όμως, η υπόθεση της φερομένης ένοχης για εγκληματική οργάνωση, διαφθορά, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, απαιτείται μια κάποια αυτοσυγκράτηση στην απόδοση βιαστικών και αυθαίρετων χαρακτηρισμών.

Ωστόσο το θέμα δεν είναι μόνο νομικό ή απλώς ηθικό. Είναι πρωτίστως πολιτικό. Αναπόφευκτα το ερώτημα που επείγει να απαντηθεί είναι το ποιος χρεώνεται την Καϊλή. Ασφαλώς και δεν μπορεί φορτωθεί στα κατά καιρούς νταραβέρια της με επώνυμους πολιτικούς, μεγαλοεπιχειρηματίες, εκδότες , καναλάρχες, πανεπιστημιακούς και λοιπούς παράγοντες του λεγόμενου δημόσιου βίου.

Χρεώνεται αποκλειστικά στη παράταξη της. Με το ΠΑΣΟΚ και από το ΠΑΣΟΚ εκλέχτηκε. Λογικά ο αρχηγός του κόμματος της τη διέγραψε. Άμεσα. Επενδύοντας στην επίδειξη ηγετικής πυγμής παρά στην ανασφάλεια ενός μεγαλύτερου λεκέ που πιθανόν να προκύψει.

Σίγουρα η ακαριαία κίνηση του δεν είχε τη grandeur του πολιτικού μεγέθους και του ηγετικού εκτοπίσματος του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο οποίος χειριζόταν τις υποθέσεις των ελεγχόμενων μελών του κόμματος με τις αμίμητες ατάκες: "έθεσε εαυτόν εκτός Κινήματος» και "έγραψες ιστορία". Και τους αφαιρούσε την κομματική ιδιότητα "κατεβάζοντας τους από το τρένο". Έτσι κομψά και πολύ λαρτζ μέσω του περιβόητου Πειθαρχικού.

Διαφορετική ήταν η τακτική του Νίκου Ανδρουλάκη και από εκείνη του Γιώργου Παπανδρέου. Ο οποίος με τις μανούβρες και τις ανακολουθίες του αφού διέγραψε άρον άρον τον ευπρεπή Σημίτη, χρονοτρίβησε με καταβαραθρωτική αβελτηρία να αποπέμψει το Τσοχατζόπουλο για τις ατασθαλίες του. Άλλες εποχές, άλλοι αρχηγοί και κυρίως άλλο κόμμα.

Το άγαρμπο στη περίπτωση των τωρινών χειρισμών του νεοεκλεγμένου προέδρου του ΠΑΣΟΚ είναι ότι για τη διαγραφή της Καϊλή, επιχείρησε άστοχα πρώτα την αποποίηση και κατόπιν τη μετάθεση ευθυνών. Αν δεν ήταν τόσο ανεπαρκείς οι πανικόβλητες κινήσεις του, αυτές πιθανόν να κρίνονταν ως μερικώς κατανοητές. Ας πούμε ως επιδίωξη απάλυνσης των δυσμενών εντυπώσεων στην κοινή γνώμη. Δεδομένων και των παλαιών αμαρτιών προτέρων στελεχών του κόμματος.

Ωστόσο η αναζήτηση για αυτοπροστασία μιας κουβέρτας θαλπωρής που γράφει στην ούγια της άλλο κομματικό όνομα είναι τουλάχιστον γκροτέσκο. Το να ονομάζει ένα κομματικά προβεβλημένο στέλεχος του ως "Δούρειο Ίππο" της ΝΔ, δεν επιφέρει σκεπτικισμό και δεν δημιουργεί καχυποψία στη κοινωνία. Ούτε φυσικά συναρμολογεί μια απόρθητη πανοπλία ηθικής υπεροχής. Δυστυχώς μια τέτοια ξεκούδουνη ετικέτα, μάλλον πολιτική ειρωνεία, σαρκασμό και κοροϊδία παράγει.

Στο κάτω κάτω η ηγεσία ενός κόμματος αξιώνεται σεβασμού όταν αναλαμβάνει με εντιμότητα, ειλικρίνεια και τη δέουσα συγγνώμη τη παραδοχή των σφαλμάτων των μελών της. Δεν απολαμβάνει εκτίμησης πετώντας το μπαλάκι των όποιων δικών τους ευθυνών στους κομματικούς της αντιπάλους. Ακόμη κι όταν υποτίθεται έχει καθυστερήσει να καθαιρέσει ένα δικό της στέλεχος για το οποίο φέρεται να διατηρούσε υποψίες για προδοσία , αν όχι για διαφθορά.

Πόσο μάλλον δεν θεμελιώνει ιδιαίτερη πολιτική ανωτερότητα όταν σπεύδει να υπηρετήσει τη τρέχουσα αντιπολιτευτική της στρατηγική με επινοήσεις της στιγμής. Εφευρίσκοντας ότι η Καϊλή υπήρξε ο «βραχίονας του Μεγάρου Μαξίμου στο Ευρωκοινοβούλιο».

Στο ίδιο σώμα, άλλωστε υπηρετεί ακόμη τη θητεία του και ο Ανδρουλάκης. Ο οποίος μάλλον μέχρι χθες δεν το είχε πάρει χαμπάρι. Ειδάλλως, λόγω της ντομπροσύνης του, θα το είχε αποκαλύψει τουλάχιστον στους συντρόφους του. Δεν θα περίμενε να γίνει η ζημιά και να βιώσει το αφόρητο άγχος των αποκαλύψεων της βελγικής αστυνομίας και εισαγγελίας.

Κακά, όμως, τα ψέματα. Το ΠΑΣΟΚ έχει πολλά χρόνια να ηγεμονεύσει στο πολιτικό σκηνικό. Και με τέτοια στρεψόδικα τερτίπια και παραπλανητικές μεταθέσεις μάλλον θα αργήσει. Γιατί η αισιοδοξία του μετριάζεται από τη δική του παραδοχή πως αποτελεί συμβολικά μια σύγχρονη πολιορκούμενη Τροία. Που ιστορικά, μυθολογικά, επικά της μέλλει να πέσει.

Όχι επειδή ανακαλύπτει προσχηματικά δόλιους Δούρειους Ίππους, αλλά επειδή σε κάθε στραβή επικαλείται ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς και απεργάζεται ανύπαρκτα εφέ. Με τη μεγαλοστομία αναβάτη που καλπάζει πάνω σε Πράσινα Άλογα.