Δημήτρης Δανίκας

Ομως χωρίς αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή δεν ζεις. Είσαι τελειωμένος. Επομένως, ευλογημένος αυτός ο κλάδος. Οφείλουμε τα πάντα σε αυτούς που καλλιεργούν. Η ζωή μας, η ύπαρξή μας στα χέρια τους, στον κόπο τους, στον μόχθο τους. Πάει, τέλειωσε.

Πάμε παρακάτω. Ολα τα κόμματα τους κανάκεψαν. Και το έκαναν για να κερδίζουν ψήφους. Και ταυτοχρόνως ελάχιστα έως μηδενικά εκσυγχρονιστικά μέτρα έπαιρναν. Και τις επιδοτήσεις τις μοίραζαν. Και τα αγροτοκτηνοτροφικά δάνεια τα χάριζαν. Και το επίπεδο ανάπτυξης αυτού του αναντικατάστατου κλάδου στα τάρταρα το βύθισαν. Κι έτσι, χιλιάδες κτηνοτρόφοι και αγρότες με την αλλοτρίωση και τον εκμαυλισμό αγκαλιάστηκαν.

Αποτέλεσμα; Το παραγόμενο αγροτικό προϊόν σε τέλμα να περιφέρεται. Οι καλλιέργειες αναχρονιστικές και καθόλου κερδοφόρες. Οι μέθοδοι σκουριασμένες και ξεπερασμένες. Και το πιο προνομιούχο οικόπεδο με μοναδική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ηλιοφάνεια και με ένα τόσο γόνιμο κλίμα να έχει προσγειωθεί στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας.

Από τη μια χιλιάδες αγρότες να διατηρούν ένα εξαιρετικό επίπεδο διαβίωσης και από την άλλη η αγροτική οικονομία σε στασιμότητα δεκαετίας ’50. Κάπως έτσι καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε ένα τέρας. Κανακεμένοι από τα κόμματα και βολεμένοι από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, χιλιάδες αγρότες μετακινήθηκαν. Από την ανοχή, την αδιαφορία και τη συγκατάβαση στον αυταρχισμό και τον φασισμό. Τον κοινωνικό φασισμό. Ακολουθώντας την άναρθρη κραυγή των αναλφάβητων χουνταίων «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».

Και κάπως έτσι, με το φάντασμα του ψυχοπαθούς Γεωργίου Παπαδόπουλου και του αρχισυμμορίτη Μίμη Ιωαννίδη συναντήθηκαν. Πώς το λέω αυτό; Το εξηγώ:

Πρώτο επιχείρημα ο στίχος από τη «Ρωμιοσύνη» του Γιάννη Ρίτσου: «Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας». Ομως οι εθνικές αρτηρίες είναι δικές τους. Τα δικά τους, δικά τους και τα δικά μας, πάλι δικά τους.

Με ποιο δικαίωμα έχουν φρακάρει τις εθνικές αρτηρίες; Με το δικαίωμα του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Ετσι γουστάρουν. Αυτός κι αν είναι ο ορισμός του φασισμού!

Γίνεται εγώ, εσύ, όλοι οι άλλοι να φρακάρουμε τις εθνικές αρτηρίες; Μπορούν οι βιομηχανικοί εργάτες; Οχι! Μπορούν οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα; Οχι, δεν μπορούν. Εκείνοι μπορούν. Με ποια μέσα; Με πανάκριβα τρακτέρ που εξασφάλισαν από τις επιδοτήσεις και από δανεικά και αγύριστα!

Οπως με τα τεθωρακισμένα. Αγορασμένα από τον μόχθο κάθε Ελληνα πολίτη. Το ίδιο και με τα τρακτέρ, αγορασμένα με ξένα κόλλυβα. Ο ψυχοπαθής Παπαδόπουλος με τα τεθωρακισμένα μάς είχε μαντρωμένους. Οι αγρότες με τα τρακτέρ μάς έχουν μαντρώσει σε μια ταλαιπωρία που όμοιά της ούτε στις ελάχιστες φυσικές καταστροφές από νεροποντή και χιόνι συμβαίνει.

Κάποιος, του μόχθου κι αυτός, αποφάσισε να ανηφορίσει προς το χωριό του. Με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Μια απόσταση τριών ωρών κατέληξε εννιά και βάλε. «Τρελάθηκα! Ηθελα να βγω και να τους πατήσω. Ομως φοβήθηκα την αγριάδα τους».

Μέρος του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και τα αποτελέσματα στην οικονομία. Ξενοδοχεία ρήμαξαν. Ταβέρνες άδειασαν. Απλοί εργαζόμενοι στον δρόμο βρέθηκαν. Ο φασισμός τους τσάκισε τις τοπικές οικονομίες. Ταυτόχρονα, η διακίνηση εμπορευμάτων παρέλυσε. Ομως εκείνοι ατάραχοι. Με ποια λογική; Να επιβάλουν το δικό τους. Ακόμα και σε βάρος όλων των άλλων.

Οπως ο ψυχοπαθής Παπαδόπουλος και ο αρχισυμμορίτης Μίμης Ιωαννίδης. Που μας έβαλαν στον γύψο. Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.

Και τέλος, η παραχάραξη, η πλαστογράφηση των εννοιών «αντάρτικο», «επανάσταση» και «συνδικαλισμός». Οσο αυτοί είναι «αντάρτες» και «επαναστάτες», άλλο τόσο εγώ είμαι ο διάδοχος του Αλβέρτου Αϊνστάιν.

Ασε το χειρότερο... Με τους αγρότες του ΚΚΕ. Από τη μια μεριά απαιτούν να εισπράττουν επιδοτήσεις από τα ταμεία των Βρυξελλών. Και από την άλλη ο Περισσός υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Πάρε τα λεφτά και τρέχα!
Το κίνημά τους το λένε «αγροτοσυνδικαλισμός». Εγώ το λέω «αγροτοφασισμός»!