Δημήτρης Δανίκας

Δεν του έφτανε που σκότωνε, από πάνω επιδιδόταν και σε πράξεις σεξουαλικής βίας, νεκροφιλίας και κανιβαλισμού! Δηλαδή τεμάχιζε τα πτώματα, τα αποθήκευε στον καταψύκτη και στη συνέχεια όταν πεινούσε τα καταβρόχθιζε.

Τρία τα χαρακτηριστικά της περίπτωσης Τζέφρι Ντάμερ: ήταν εντελώς ασπρουλιάρης, που λένε και οι μαύροι. Γόνος ευυπόληπτης οικογένειας. Μάλιστα ο πατέρας του υπήρξε φοιτητής Χημείας. Και στην όψη του «αγγελικός» και κάπως διανοούμενος με γυαλιά μυωπίας.

Παρόμοια και η περίπτωση του Τζέιμι Γκαμπ, του επίσης αχόρταγου serial killer της ανατριχιαστικής ιστορίας «Η σιωπή των αμνών». Μάλιστα, σύμφωνα με στοιχεία του FBI, εννέα στους δέκα που διαπράττουν φρικαλέα εγκλήματα προέρχονται από οικογένειες ευυπόληπτων πολιτών συντηρητικών αρχών.

Να μην αναφερθώ τώρα στο όνομα του πασίγνωστου κανίβαλου δόκτορα Χάνιμπαλ Λέκτερ της ίδιας ταινίας. Ο οποίος όχι μόνο ήταν λευκός και καθηγητής, αλλά και φανατικός αναγνώστης φιλοσοφικών και ψυχιατρικών πονημάτων. Διανοούμενος και ερευνητής της ανθρώπινης ψυχολογίας. Κι αυτός πολίτης υπεράνω υποψίας.

Να μην αναφερθώ επίσης στους σεξουαλικούς παραδείσους, κυρίως Ασίας, όπως ας πούμε Ταϊλάνδη, όπου ευυπόληπτοι κύριοι, αντί φραγκοδίφραγκων, εκτονώνουν τις νοσηρές φαντασιώσεις τους, πάνω στα μικροσκοπικά κορμάκια παιδιών ηλικίας από 7 μέχρι 12 ετών. Μερικές φορές ακόμα και σε νήπια.

Κάμποσοι, προερχόμενοι από την οικονομική ελίτ ευρωπαϊκών χωρών, όπως Γερμανία, Αυστρία, Σουηδία και αλλού, οι μόνιμοι επισκέπτες αυτών των παραδείσων. Και το ακόμα πιο εφιαλτικό είναι το γεγονός ότι οι γονείς είναι που εκδίδουν τα μικρά παιδιά τους. Δηλαδή η εξαθλίωση σπρώχνει τα πιο ευάλωτα άτομα να στέλνουν τα μικρά παιδιά τους στην πορνεία.

Χωρίς λοιπόν την παραμικρή πρόθεση ενοχοποίησης κάποιων πολιτικών παρατάξεων και ιδεολογιών. Και όποιος το κάνει είναι και κακοήθης και χυδαίος προπαγανδιστής. Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι ο συντηρητισμός είναι η πιο βολική και γυαλιστερή βιτρίνα πίσω από την οποία κυκλοφορούν και δρουν άτομα με νοσηρές φαντασιώσεις και με ακόμα πιο αρρωστημένες, κακουργηματικές πράξεις.

Ο συντηρητισμός και η Εκκλησία, τα δύο «διαβατήρια» με τα οποία κάθε serial killer και κάθε παιδεραστής, ως πολίτης υπεράνω πάσης υποψίας, βιάζει και εκδίδει 10χρονα και 12χρονα πλασματάκια. Το ακούσαμε, το διαβάσαμε, τους είδαμε.

Από την πρόσφατη ιστορία που προκάλεσε και που εξόργισε την κοινωνία, τρία πράγματα είναι τα πιο ουσιώδη και τα πλέον επικίνδυνα: το πρώτο η τάχα μου άγνοια της γειτονιάς, της τοπικής κοινωνίας. Που δεν ήξερε. Που δεν άκουσε. Και που έπεσε από τα σύννεφα. Το μεγαλείο κάθε μικρής ομερτά, κάθε μικρής κοινωνίας.

Το δεύτερο, η άνεση στην κυκλοφορία και η αναβάθμιση τέτοιων ατόμων στα σπλάχνα του συστήματος. Μα, σου λέει, δεν το ξέραμε. Φυσικά δεν ήξεραν. Ομως δεν έπρεπε, εκεί στις παρυφές των δημοτικών αρχών, να τους ελέγξουν; Στοιχειώδες.

Και το τρίτο, το ακόμα χειρότερο. Οποιος πιστεύει πως με τη σύλληψη και τη φυλάκιση αυτών των δύο μαστροπών και παιδεραστών τελειώσαμε με τη νοσηρότητα, με τους βιασμούς μικρών παιδιών και με όλα αυτά, πλανάται επικινδύνως και επιπολαίως. Φοβούμαι ότι έτσι και ανασηκώσουμε το χαλί πολλών οικογενειών, η μπόχα θα ξεχυθεί και το νεοελληνικό σύμπαν θα καταλήξει στον βόθρο.

Και αν πράγματι η Δικαιοσύνη επιθυμεί τουλάχιστον κάποιοι εξίσου νοσηροί και εξίσου κακουργηματικοί να συνετιστούν, τότε η δικαστική διαδικασία πρέπει να γίνει ταχύτατα, η ποινή αυστηρή χωρίς ίχνος ελαφρυντικών. Και τα ονόματα της πελατείας, καμιά 200αριά, να γνωστοποιηθούν ώστε αυτά τα άτομα να διαπομπεφθούν και όσοι «επισκέφτηκαν» αυτό το άμοιρο, το απροστάτευτο, το βασανισμένο πλάσμα, να καταλήξουν κι αυτοί πίσω από τα σίδερα της φυλακής.

Οπως λέει και στις ταινίες του ο Κλιντ Ιστγουντ, «Justice, you sons of bitches»!