Δημήτρης Δανίκας

Ενα, λοιπόν. Φυσικά όλοι, οι σώφρονες, εναντίον κάθε ιμπεριαλισμού. Ανεξάρτητα από γεωγραφική προέλευση και από πολίτευμα. Ιδιαίτερα μάλιστα οι πολίτες των αδύναμων «κρίκων» της γεωγραφικής αλυσίδας. Οπως εμείς στην Ελλάδα. Νωπή η ιστορική μνήμη. Λήθη και «αμνησία» καταλήγουν σε πατριωτική προδοσία.

Δύο, λοιπόν. Φυσικά τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε έξαρση ο σχεδιασμός και η εφαρμογή αναθεωρήσεων συνόρων και εδαφών. Πάνω σ’ αυτή την αναθεωρητική τακτική πατάει ο γείτονας εξ ανατολών που ορέγεται νεκρανάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στοιχειώδες. Οποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.

Τρία, λοιπόν. Φυσικά το σχέδιο αναθεώρησης συμφωνιών και εδαφών χτυπάει την πόρτα της Γηραιάς Ηπείρου. Η περίπτωση της Ουκρανίας, το πιο ανατριχιαστικό παράδειγμα αναθεώρησης των πάντων. Οπως ο Ρώσος ανθυποτσάρος, γιατί όχι και ο άλλος ο γνωστός.

Τέσσερα, λοιπόν. Φυσικά το καθεστώς Πούτιν ουδεμία σχέση με δημοκρατία και σοσιαλισμό. Θα τρελαθούμε εντελώς. Οσο εγώ είμαι ξεφτέρι στην πυρηνική φυσική και τη νανοτεχνολογία, άλλο τόσο ο Πούτιν είναι δημοκράτης υπέρ λαϊκών, ατομικών δικαιωμάτων. Οσοι ταυτίζουν ή έστω συνειρμικά συσχετίζουν το κόκκινο Κρεμλίνο με το μαύρο του Πούτιν είναι εντελώς ανιστόρητοι και βαθιά νυχτωμένοι.

Πέντε, λοιπόν. Φυσικά και το κόκκινο Κρεμλίνο υπήρξε, ως υπερδύναμη, μια καθαρή ιμπεριαλιστική μηχανή. Αρκεί να υπολογίσει κανείς, εκτός από τα εσωτερικά γκουλάγκ, και τα άλλα με τις κόκκινες ερπύστριες να «χορεύουν» στην Πράγα, στη Βουδαπέστη και το Ανατολικό Βερολίνο. Εχθρός μου όποιος δεν είναι μαζί μου. Πετάει, σύντροφε, ο γάιδαρος; Πετάει, σύντροφε Γραμματέα!

Εξι, λοιπόν. Φυσικά η εισβολή στην Ουκρανία διαθέτει και τα τρία χαρακτηριστικά ιμπεριαλιστικά στοιχεία: επίδειξη ισχύος «εγώ κάνω κουμάντο», επίδειξη στρατιωτικής ανωτερότητας και, το χειρότερο, επίδειξη βάρβαρων, «κανιβαλικών» επιδόσεων. Σκοτώνω, λιώνω ό,τι και όποιον βρω μπροστά μου. Ποιος ο στόχος; Η πλήρης υποταγή. Η ταπείνωση. Η Ουκρανία, οικιακή βοηθός της κουζίνας του Πούτιν και υποταγμένη εντελώς.

Εφτά, λοιπόν. Φυσικά η ίδια εισβολή λειτουργεί και ως μάθημα, ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Κάτσε στ’ αβγά σου, μη μιλάς, μην αντιλέγεις, μην αντιδράς. Εγώ το μαστίγιο, εγώ το καρότο, εγώ ο κουμανταδόρος, εγώ ο αρχηγός, εγώ ο νταβατζής, εγώ ορίζω τη μοίρα των διπλανών λαών.

Οκτώ, λοιπόν. Φυσικά έχουμε δρόμο, μπόλικο δρόμο, να τραβήξουμε προς την ανηφόρα. Σύμφωνα με τις προβλέψεις έγκυρων αναλυτών, η Ουκρανία είναι η αρχή. Η συνέχεια ακόμα πιο εφιαλτική. Οπως η υποβόσκουσα αντιπαράθεση ΗΠΑ - Κίνας. Οπως η Ταϊβάν, το «ορεκτικό» στο λουκούλλειο γεύμα του Σι Τζινπίνγκ. Οπως οι περιοχές που γειτονεύουν με την αχανή έκταση της Ρωσίας. Το όνειρο των αναθεωρητών έχει να κάνει με το παρελθόν. Από τους τσάρους και τη νομενκλατούρα μέχρι τον Πούτιν και την ανασύσταση της αυτοκρατορίας. Η επανάληψη της Ιστορίας καταντάει φάρσα.

Εννέα, λοιπόν. Φυσικά οι φανατικοί οπαδοί της εισβολής προέρχονται από την Ακρα Δεξιά, από φασίστες, χουλιγκάνους και πάσης φύσεως περιθωριακά στοιχεία που λατρεύουν βία και αίμα. Μια ματιά στα social media μπορεί να σας προκαλέσει μεγάλη ανατριχίλα. Μια απίστευτη σύμπλευση, σύζευξη και πολιτική συνουσία ανάμεσα σε νοσταλγούς της Σοβιετικής Ενωσης και τον Κασιδιάρη με τα κέφια του σημερινού δικτατορίσκου.

Και τέλος, μετά απ’ όλα αυτά, μετά από τόσα θύματα, τόσα ανελέητα χτυπήματα, τόσα πτώματα και καθώς πύραυλοι, βόμβες και ερπύστριες εφορμούν να εξοντώσουν όποιον εμποδίζει ή προσπαθεί να αντισταθεί στο «θεάρεστο» έργο τους, πώς είναι δυνατόν και πώς είναι συνειδησιακά ανεκτό να παριστάνει κανείς τον ουδέτερο παρατηρητή σ’ αυτή την εισβολή;

Ε, όχι και με τον Πούτιν, λοιπόν! Και όποιος είναι μαζί του πρέπει να ψαχτεί. Η απόσταση που χωρίζει αυτόν τον δικτατορίσκο από τον ανθυποχιτλερίσκο είναι μηδαμινή!