Ανδρέας Ζούλας

Προχθές Πέμπτη είχαμε στην Βουλή, για πρώτη φορά κατά την παρούσα τετραετία, ανταλλαγή προκλήσεων για προσφυγή σε άμεσες εκλογές, αλλά και σαφέστατο από πλευράς κυβερνήσεως τον - απειλητικό - υπαινιγμό ότι οι άμεσες εκλογές, που ζητεί η Αντιπολίτευση, δεν αποκλείονται… Την ίδια αυτή ημέρα, με την έγκριση του αιτήματος αποχής προέδρου Δικαστηρίου και με τις δικογραφίες κατά της κυρίας Κωνσταντοπούλου. είχαμε μια αποφασιστική και θεσμική αντίδραση της Δικαιοσύνης έναντι των συνεχών, βιαιότατων και απροκάλυπτων προπηλακισμών Δικαστικών λειτουργών, αλλά και προσβολής, τελικά, του θεσμού της Δικαιοσύνης.

Οι εκλογικές αναφορές έγιναν στην Βουλή. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έκλεισε την άκρως επιθετική ομιλία του - στην οποία αναφέρθηκε και στο θέμα των υποκλοπών και στο θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ - καλώντας την κυβέρνηση να προχωρήσει σε «άμεσες εκλογές». Ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως, Κωστής Χατζηδάκης, αντέκρουσε τις αιτιάσεις Ανδρουλάκη και παραπέμποντας στην «ιστορία» με το «αρνί που θέλει να έρθει νωρίτερα το Πάσχα», πρόσθεσε: «Εδώ είμαστε… Καμιά φορά τα αιτήματα γίνονται αποδεκτά»…

Η δήλωση αυτή βρίσκεται, πράγματι, σε σαφή απόσταση από την πάγια κυβερνητική θέση ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027, όπως κατ’ επανάληψη την έχει εκφράσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Επίσης, και εξίσου σημαντικό, η δήλωση αυτή έγινε ενώ πληθαίνουν οι πληροφορίες ότι γίνονται σκέψεις για επίσπευση των εκλογών. Όπως, επίσης, και πολλά εικάζονται για την τελική αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι όμως δυνατό να λεχθεί και με βάση το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός δεν «αντιδρά εν θερμώ», πως απόψεις ότι, πέραν των αυτονοήτων παραιτήσεων υπουργών και αξιωματούχων, θα ζητηθεί «επιστροφή έδρας», μάλλον δεν εκφράζουν θέσεις και προθέσεις του. Η κυβερνητική θέση, και με βάση την μέχρι τώρα εμπειρία, αλλά και σχετικές δηλώσεις, προδιαγράφεται σταθερά προσηλωμένη στην άποψη ότι τελικός κριτής θα είναι η Δικαιοσύνη. Παράλληλα, δεδομένη είναι η αρχή – στην οποία αναφέρθηκε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος – ότι η Κυβέρνηση παγίως τάσσεται υπέρ της εγκρίσεως των δικαστικών αιτήσεων για την προβλεπόμενη/επιβαλλόμενη από το Σύνταγμα παροχή της άδειας της Βουλής ώστε να διωχθεί δικαστικά ο βουλευτής. Εφαρμογή της αρχής αυτής σημαίνει ότι, χωρίς καμία «προκαταρκτική» κυβερνητική ενέργεια, κάθε βουλευτής θα εκθέσει την άποψή του και στην Βουλή και στην Δικαιοσύνη. Η οποία – και στην περίπτωση αυτή – θα έχει τον τελικό λόγο. Το πόσο χρόνο θα απαιτήσει η κοινοβουλευτική και, κυρίως, η δικαστική διαδικασία, ώστε να καταλογιστούν ευθύνες, όπου υπάρχουν, δεν μπορεί να λεχθεί από τώρα. Πάντως αυτό που μάλλον πρέπει να αποκλεισθεί είναι η άμεση λήψη «συλλογικών μέτρων» αφενός, αλλά και η συμμετοχή στα κομματικά ψηφοδέλτια «υπολόγων υποψηφίων» αφετέρου.

Όσον αφορά εξάλλου στον χρόνο των εκλογών, αυτός βρίσκεται σε άμεση και αποκλειστική – όσον αφορά την Κυβέρνηση – συνάρτηση με το μείζον, εθνικής, σημασίας, θέμα που έχει συνεχώς προ οφθαλμών ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση στο σύνολό της: Η αντιμετώπιση, δηλαδή, των συνθηκών που δημιούργησε, αλλά και μεταβάλλει συνεχώς κατά τρόπο εντελώς αστάθμητο ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή. Και δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή ακριβώς θα είναι η κυρία παράμετρος που θα λάβει υπόψιν του ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Έχοντας και τις σχετικές απόψεις του διοικητού της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, ότι η ελληνική οικονομία έχει τις δυνατότητες να αντιμετωπίσει την έκτακτη κατάσταση που δημιούργησε ο πόλεμος και ότι η σταθερή πορεία της χώρας δεν πρέπει να διαταραχθεί από μια πρόωρη εκλογική αναμέτρηση.

Ενώ λοιπόν είναι βέβαιο ότι η Κυβέρνηση δεν επιθυμεί πρόωρες εκλογές, ας εξετάσουμε αν πραγματικά τις θέλει κάποιος και ποιος, από την Αντιπολίτευση. Και καθώς μιλάμε πολύ για την «ανύπαρκτη Αντιπολίτ6ευση» ας αρχίσουμε από τα «ανύπαρκτα κόμματα». Ακριβώς την ημέρα που ετέθη στην Βουλή το θέμα των «αμέσων εκλογών» - και του … αρνίου - ο κ. Τσίπρας στην τηλεοπτική του συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου, φάνηκε μάλλον απρόθυμος, καθώς μίλησε για «πραγματικά κόμματα» η συγκρότηση των οποίων προϋποθέτει ζυμώσεις και συνεργασίες, κάτι ανύπαρκτο στην μέχρι τώρα «πολιτική κρουαζιέρα» της «Ιθάκης» του. Για το … κατά δόσεις «ξεκίνημα» της κυρίας Καρυστιανού, θα μιλήσουμε όταν την θέση του περιστεριού θα πάρει ο αφανής, σήμερα, «ιθύνων νους» που μαζί με τα «στελέχη» θα την πλαισιώσουν… Πριν γίνουν αυτά κάθε συζήτηση για το «κόμμα Καρυστιανού» εκφεύγει των πλαισίων της σοβαρότητας (η οποία θα εξαφανισθεί τελείως όταν «αυτά γίνουν»).

Ο κ. Φάμελλος, εκπροσωπών τα «απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ» έσπευσε να εισηγηθεί «πρόταση μομφής», η οποία, όπως είναι γνωστό από όλα τα προηγούμενα, δεν «ρίχνει» την Κυβέρνηση, αλλά συσπειρώνει το κυβερνών κόμμα... Στην διάδοχο του ηγέτη της Νέας Αριστεράς δεν θα αναφερθώ, καθώς δεν σάς απασχολούσα ούτε και για τον προκάτοχό της… Κάνω το ίδιο και για τα λοιπά κόμματα της ελάσσονος Αντιπολίτευσης για να μείνω στην μείζονα και λόγω διαλύσεως του ΣΥΡΙΖΑ, Αξιωματική, του ΠΑΣΟΚ.

Με όση … επιτακτικότητα ζητεί τις άμεσες εκλογές ο κ. Ανδρουλάκης με άλλη τόση … φρίκη τις εξορκίζει. Γνωρίζει πολύ καλά ότι το Συνέδριό του, χωρίς να τεθεί φυσικά τέτοιο θέμα, έθεσε τις προσεχείς εκλογές ως ορόσημο για την απαλλαγή του κόμματος και από τον κ. Ανδρουλάκη και από τον κ. Δούκα. Αν ο κ. Ανδρουλάκης ήθελε πράγματι πρόωρες-άμεσες εκλογές μπορούσε να τις προκαλέσει. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω των αναπληρωματικών εκλογών, τις οποίες είχε προκαλέσει ο Ανδρέας Παπανδρέου για την «έδρα Τσοβόλα» στην Β΄ Αθηνών, το 1992. Αυτό σήμερα προϋποθέτει συνεννόηση των κομμάτων της Αντιπολίτευσης για μαζική παραίτηση των βουλευτών τους και των αναπληρωτών τους, μέχρι να καταστούν κενές οι βουλευτικές τους θέσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση οι αναπληρωματικές εκλογές θα ήταν οιονεί γενικές - σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες - εκλογές. Κάτι τέτοιο όμως ούτε καν διανοείται να ζητήσει ο κ. Ανδρουλάκης, αν και η «συνεννόηση» και η «σύμπραξη» με τα άλλα «προοδευτικά κόμματα» είναι για το ΠΑΣΟΚ, κατά το Συνέδριό του εκ των ων ουκ άνευ όρος της «νίκης».

Συμπέρασμα: ζητούν όλοι – έτοιμοι και ανέτοιμοι – πρόωρες και άμεσες εκλογές, χωρίς στην ουσία να τις θέλουν.

Το κύρος της Δικαιοσύνης

Το δεύτερο μείζον θέμα που ανέδειξε η εβδομάδα αυτή είναι η αντίδραση της Δικαιοσύνης για την περιφρούρηση του κύρους του θεσμού, αλλά και για την ηθική στήριξη και προστασία των Δικαστικών λειτουργών. Το κακό είχε παραγίνει τα τελευταία χρόνια με συνεχείς απαξιωτικές αναφορές κατά της Δικαιοσύνης και Δικαστικών λειτουργών. Είχαμε φθάσει στο σημείο ακόμη και πολιτικοί όπως ο Κώστας Καραμανλής, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος να «ανησυχούν» για την Δικαιοσύνη και την λειτουργία του θεσμού, χωρίς όμως ποτέ να έχουν στηλιτεύσει τις εναντίον θεσμού και προσώπων απαξιωτικές μέχρι υβριστικές και συκοφαντικές αναφορές και επιθέσεις… Πολύ αυστηρή – και πολύ καθυστερημένη – αντίδραση από πλευράς Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων, αλλά αυστηρότατη. Προσωποποιημένη κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Πολύ περισσότερο αποφασιστικής σημασίας ήταν η θεσμική αντίδραση της δικαστικής λειτουργού, προέδρου της δίκης για τα «κατασχεθέντα στοιχεία». Η αποχή της από την έδρα και, ακόμη περισσότερο, η αποδοχή του αιτήματός της από το αρμόδιο Δικαστικό Συμβούλιο είναι απόφαση-σταθμός. Η δίκη αυτή, με δέκα έξι συνεδρίες από τον περασμένο Οκτώβριο θα επαναληφθεί εξ αρχής. Δικαίως ξεσηκώθηκαν και οι συγγενείς και πολύ περισσότερο οι δικηγόροι τους κατά της κυρίας Κωνσταντοπούλου.

Πέραν της εξελίξεως αυτής είχαμε και τον σχηματισμό δύο δικογραφιών κατά της κυρίας Κωνσταντοπούλου για την διάπραξη αδικημάτων σε βαθμό κακουργήματος. Τα αδικήματα (βιντεοσκόπηση δικαστού και διανομή του «προϊόντος») διεπράχθησαν προ εικοσαημέρου, σε άλλη δίκη, στην Λάρισα, κατά δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδη. Η κυρία Κωνσταντοπούλου – που αρνείται ότι υπάρχουν εναντίον της δικογραφίες – επανέλαβε και τα δύο αδικήματα, με την περίπτωση της αστυνομικού στην δίκη των Τεμπών. Και για την περίπτωση αυτή κινήθηκε, όπως ελέχθη, ήδη η αντίστοιχη εναντίον της διαδικασία…

Η έγκριση του αιτήματος «αποχής» για την προαναφερόμενη δίκη και η έγκρισή του από το Δικαστικό Συμβούλιο, καθώς και οι περιπτώσεις αυτεπάγγελτης δίωξης παρανόμων ενεργειών κατά λειτουργών της Δικαιοσύνης και του Κράτους είναι σαφέστατα δείγματα ότι η Δικαιοσύνη θα περιφρουρήσει το κύρος της και θα εξασφαλίσει την ομαλή διεξαγωγή της δίκης των Τεμπών, μη αφήνοντας να γίνει «θέατρο» προβολής πολιτικών φιλοδοξιών και βλέψεων. Και εκεί άλλωστε υπάρχουν, συνεχή, κρούσματα θρασύτατης και τελείως ανάρμοστης για Δικαστήριο συμπεριφοράς. Και επειδή δεν πρέπει να αδικούμε πρώτα απ’ όλους πολυβασανισμένους γονείς και συγγενείς των θυμάτων του δυστυχήματος και την συντριπτική πλειονότητα συνηγόρων και παραγόντων της δίκης, πρέπει να σημειώσουμε ότι ΤΡΙΑ και μόνο πρόσωπα πρωτοστατούν σε ανάρμοστη συμπεριφορά: Η κυρία Κωνσταντοπούλου, πρώτα, που κυκλοφορεί με το κινητό στο χέρι και βιντεοσκοπεί, παρά τις προηγηθείσες δικογραφίες. Δεύτερον η κυρία Καρυστιανού, που κάνει δηλώσεις σαν να μην αντιλαμβάνεται την σημασία των λεγομένων της και απειλεί ότι θα βγάλει φωτογραφίες και θα τις μοιράσει για να δει ο κόσμος τι συμβαίνει στην Αίθουσα και τρίτος, ο κ. Ρούτσι. Με αποτέλεσμα να έχουν - ιδίως οι δύο κυρίες» - προκαλέσει την μήνιν των λοιπών συγγενών και των παραγόντων της δίκης.

Η αντίδραση της Δικαιοσύνης αποτελεί καμπή όχι μόνο στην περαιτέρω διαδικασία, αλλά και στην αντιμετώπισή της. Τέρμα οι - ας μου επιτραπεί ο όρος στον οποίο αρέσκεται η κυρία Κωνσταντοπούλου - «τραμπουκισμοί» εναντίον της Δικαιοσύνης.

Ως υστερόγραφο μπορώ να σημειώσω ότι αναγνωρίζω την μεγαθυμία, αλλά και προνοητικότητα των Δικαστικών Λειτουργών που κίνησαν την εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου διαδικασία, χωρίς να την συλλάβουν, όπως είχαν δικαίωμα από το Σύνταγμα. Πράγματι το άρθρο 62 του Συντάγματος που καθιερώνει το «ακαταδίωκτο των βουλευτών» (κοινώς «ασυλία»), αλλά και προβλέπει τα της κατόπιν αδείας της Βουλής διώξεώς τους, καταλήγει με την ακροτελεύτια φράση: «Δεν απαιτείται άδεια (της Βουλής) για τα αυτόφωρα κακουργήματα»… Και τα αδικήματα της κυρία ς Κωνσταντοπούλου (βιντεοσκόπηση και διανομή) ήταν και αυτόφωρα και σε βαθμό κακουργήματος.

Και μια δεύτερη «υστερογραφική» παρατήρηση: Δεν θυμάμαι ποτέ τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, σε δικαστήριο ή στην Βουλή, να χρησιμοποιεί εκφράσεις και ύφος, όπως αυτές που χρησιμοποιεί στο Κοινοβούλιο και στα Δικαστήρια η Ζωή Κωνσταντοπούλου ή όπως αυτές που χρησιμοποιεί σήμερα ο ίδιος…