Αγανακτισμένοι οι ψηφοφόροι στις ΗΠΑ από την «τοξική» εκστρατεία για τις ενδιάμεσες εκλογές: Ανυπομονούμε να τελειώσει

«Δεν περνάει ούτε μια ώρα χωρίς να λάβω γραπτό μήνυμα που να επιτίθεται στον έναν ή τον άλλον υποψήφιο. Έχει γίνει τόσο τοξικό», λέει η 35χρονη Στέφανι Χάζερ, κάτοικος μιας αγροτικής κομητείας στο Κάνσας, στις κεντρικές Ηνωμένες Πολιτείες.

Εδώ, όπως και αλλού στη χώρα, η εκστρατεία για τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου έχει προσλάβει χαρακτήρα πυγμαχίας με τους υποψήφιους να κλιμακώνουν τις επιθέσεις τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να εξοργίζουν πολλούς ψηφοφόρους, κάποιοι εκ των οποίων μίλησαν στο AFP.

Υπάρχουν τόσες πολλές «αδιάκοπες επιθέσεις από τον έναν στον άλλον που μπερδεύουν τους ανθρώπους», εξηγεί η Χάζερ, μια αγρότισσα και μητέρα πέντε παιδιών, δείχνοντας τον χείμαρρο μηνυμάτων που έχει λάβει τις τελευταίες ημέρες στο τηλέφωνό της. «Καταντάει γελοίο», διαμαρτύρεται.

Σε αυτή την πολιτεία των Μεγάλων Πεδιάδων, μια από τις πιο αμφίρροπες αναμετρήσεις στη χώρα αναμένεται ότι θα είναι μεταξύ του νυν Ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Ρότζερ Μάρσαλ και του Δημοκρατικού πάστορα Άνταμ Χάμιλτον.

Στην τηλεόραση, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και σε φυλλάδια, τα μηνύματα κατά του Ρεπουμπλικάνου υποψηφίου, μαιευτήρα στο επάγγελμα, πολλαπλασιάζονται. Κατηγορείται ότι «είπε ψέματα» στο κοινό, ότι «προσποιήθηκε ότι ζει στο Κάνσας» ακόμη και ότι φροντίζει να συλλαμβάνονται οι ασθενείς του για απλήρωτους ιατρικούς λογαριασμούς.

Πολλοί άλλοι στοχοθετούν τον Δημοκρατικό υποψήφιο, ο οποίος φέρεται να επέκρινε την κατανάλωση βοδινού κρέατος σε ένα κήρυγμά του, ότι προωθεί πολύ την woke ατζέντα και ότι δεν έλαβε σοβαρά υπόψη στο παρελθόν τις κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από μέλος της εκκλησίας του.

«Επικρίνουν ο ένας τον άλλον»

«Λαμβάνω μηνύματα, τηλεφωνήματα, email, φυλλάδια», λέει η Χάζερ. «Είναι πολύ απογοητευτικό όταν προσπαθείς να καταλάβεις, για παράδειγμα, ποια είναι η ακριβής θέση τους σε συγκεκριμένα ζητήματα».

Η Τζόις Μπράκεν, σερβιτόρα σε ένα τοπικό εστιατόριο, συμμερίζεται αυτό το συναίσθημα. «Έχω κουραστεί τόσο πολύ να τους ακούω να επικρίνουν ο ένας τον άλλον», λέει.

Και όπως επισημαίνει: «Απλώς προσπαθούν να μειώσουν ο ένας τον άλλον. Θέλω να ξέρω τι θα κάνεις, όχι τι έπρεπε να είχε κάνει ο άλλος ή τι έκανε λάθος».

Ενώ αυτό το είδος προσωπικής επίθεσης δεν είναι κάτι καινούργιο, η σημασία του στις αμερικανικές προεκλογικές εκστρατείες αυξάνεται σταθερά, εξηγεί ο Ντον Χάιντερ-Μάρκελ, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Κάνσας.

«Έχουμε δει μια αύξηση στις αρνητικές διαφημίσεις πολύ νωρίτερα από το συνηθισμένο. Συχνά, βλέπουμε τις πραγματικά αρνητικές διαφημίσεις μόνο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αλλά καθ' όλη τη διάρκεια αυτού του φθινοπώρου έχουμε παρατηρήσει μια αρκετά σταθερή ροή αρνητικών διαφημίσεων, ειδικά από τους Ρεπουμπλικάνους», εξηγεί.

«Το σκεπτικό είναι ότι εξαπολύοντας κάθε είδους επιθέσεις, μερικές είναι βέβαιο ότι θα έχουν αποτέλεσμα. Ο στόχος δεν είναι μόνο να παρακινήσουν τους δικούς τους υποστηρικτές, αλλά και να αποθαρρύνουν εκείνους στην άλλη πλευρά».

«Ανυπομονώ να τελειώσει αυτό»

Μια διαφήμιση της προεκλογικής εκστρατείας του Ρεπουμπλικάνου υποψηφίου Βίβεκ Ραμασουάμι για τη θέση του κυβερνήτη του Οχάιο πυροδότησε πρόσφατα εθνική διαμάχη.

Σε βίντεο που κυκλοφόρησε ευρέως, ο υποψήφιος παρουσιάζει τη μητέρα της Δημοκρατικής αντιπάλου του, Έιμι Άκτον, για να κατηγορήσει την συνυποψήφιά του ότι λέει ψέματα.

Ωστόσο, οι δύο γυναίκες έχουν αποξενωθεί από τότε που η υποψήφια, σε ηλικία 12 ετών, κατηγόρησε τον πατριό της ότι την κακοποιούσε σεξουαλικά για αρκετά χρόνια και επέκρινε τη μητέρα της επειδή δεν παρενέβη για να την προστατεύσει.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση της Gallup που διεξήχθη στα τέλη του 2025, η μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών πιστεύει ότι η πολιτική ρητορική έχει γίνει υπερβολική και τοξική στη χώρα.

Το 69% πιστεύει ότι οι Ρεπουμπλικάνοι το παρακάνουν στις λεκτικές τους επιθέσεις και το 60% πιστεύει το ίδιο για τους Δημοκρατικούς - ποσοστά αυξημένα σε σύγκριση με το 2011.

«Ανυπομονώ να τελειώσει», δηλώνει η Νταϊάνα Μάρτιν επιστρέφοντας από το σούπερ μάρκετ στο Κάνσας Σίτι, μια πόλη στα σύνορα με το Μιζούρι.

Αυτή η 82χρονη συνταξιούχος εξηγεί ότι δεν αντέχει άλλο τα πολιτικά μηνύματα «που επαναλαμβάνονται».

Ειδικά επειδή «λαμβάνει όλες τις διαφημίσεις και από τις δύο πολιτείες», όπως εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι κάτοικοι της πόλης.

«Θα χαρούμε όταν τελειώσει», καταλήγει η ίδια.