«Δεν μας άφησες επειδή το ήθελες»: Σπαράζει η μάνα της Στέλλας που σκοτώθηκε έξω από το Πολυτεχνείο Κρήτης, εννέα χρόνια μετά το δυστύχημα

Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το φοβερό τροχαίο δυστύχημα που σημειώθηκε το πρωινό της 17ης Αυγούστου 2017 στα Κουνουπιδιανά Ακρωτηρίου, έξω από το Πολυτεχνείο Κρήτης, βυθίζοντας στο πένθος τις οικογένειες δύο νέων ανθρώπων και συγκλονίζοντας ολόκληρη την τοπική κοινωνία.

Η Στέλλα Μούσχου και ο Γιάννης Στρογγυλός, δύο φοιτητές, δεν μπορούσαν να γνωρίζουν πως μια συνηθισμένη βόλτα με τον σκύλο τους θα εξελισσόταν σε μια ανείπωτη τραγωδία. Ήταν περίπου 6:30 το πρωί όταν οι δύο νέοι περπατούσαν στον κεντρικό δρόμο των Κουνουπιδιανών, στο σημείο μπροστά από το Πολυτεχνείο, όπου δεν υπήρχε πεζοδρόμιο.

Εκεί, ένα αυτοκίνητο που κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα έπεσε πάνω τους. Στο τιμόνι βρισκόταν ένας 20χρονος, με καταγωγή από τη Γεωργία.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, δύο ζωές κόπηκαν βίαια. Η Στέλλα και ο Γιάννης έφυγαν τόσο άδικα και τόσο πρόωρα, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες, φίλους και ανθρώπους που τους αγαπούσαν και που μέχρι σήμερα κουβαλούν το βάρος μιας απώλειας που δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Η μητέρα της Στέλλας με μια συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, εννέα χρόνια μετά, θυμάται ακόμα εκείνη την ημέρα που έχασε την αγαπημένη της κόρη με τον πιο τραγικό τρόπο.

«Πέρασαν 9 χρόνια Αστεράκι μου. 9 χρόνια από εκείνη την καταραμένη μέρα που χτύπησε το τηλέφωνο μου και στην οθόνη εμφανίστηκε το γλυκό σου προσωπάκι. Όμως δεν ακούστηκε η δική σου φωνή. Ήταν μια άλλη, αντρική, σοβαρή, αμήχανη, ταραγμένη φωνή. Θα ήθελα να μπορούσα να την ξεχάσω, αλλά είναι αδύνατο. "Είστε η μητέρα της Στυλιανής;;" Κανένας δεν σε έλεγε Στυλιανή. Μόνο κάποιος που θα έβλεπε την ταυτότητα σου θα σε αποκαλούσε έτσι. Κάποιος που δεν σε ξέρει.

Ήταν η στιγμή, εκείνη που ένιωσα πως είναι να σκίζεται όλο σου το είναι. Να μαυρίζει όλος ο κόσμος. Να θέλεις να πετάξεις για να συναντήσεις την ψυχή της να την προλάβεις. Να μην φύγει μακρυά σου. Να της φωνάξεις δυνατά και να μην βγαίνουν λέξεις από το στόμα σου. Θέλεις να φωνάξεις ΟΧΙ εσύ!!! Γύρνα πίσω! Έχεις τόσα να κάνεις ακόμη στη ζωή σου!! Θα φύγω εγώ για σένα. Να πάρει εμένα. Δεν έφταιξες σε τίποτα!!

Εννέα χρόνια Στελλάκι μου. Δεν μας άφησες επειδή το ήθελες. Σε σκότωσε μαζί με τον Γιάννη σου ένας αλήτης, φονιάς, μεθυσμένος και χωρίς δίπλωμα αλήτης. Που κάποιος άλλος αλήτης του έδωσε το αυτοκίνητο του. Που δεν είχαν καν τα "παντελόνια" να παραδεχτούν το έγκλημα που διέπραξαν.
Τι να λέμε τώρα κάθε φορά…. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Εγώ να μην περνά στιγμή που να μην σε σκέφτομαι... Η μάνα του Γιάννη το ίδιο... Ο αλήτης να συνεχίζει να ζει την ζωή του χωρίς να έχει τιμωρηθεί για το έγκλημα του... Ο άλλος ο αλήτης που του έδωσε το αυτοκίνητο, ελπίζω να σέρνεται αλλά δεν το ξέρω. Αν κάποιος ξέρει κάτι ας μου πει. Και... ακόμη περιμένουμε να σας τιμήσουν εκεί στα Χανιά, φτιάχνοντας έναν κυκλικό κόμβο. Ούτε το γεφύρι της Άρτας... 

Αυτό το γλυκό σου χαμόγελο δεν αφήνει όμως να ξεχαστεί τίποτα.

6:20 17 Αυγούστου 2017 ακριβώς την ώρα που βγήκες από το mini market με τα σάντουιτς στα χέρια. Την ώρα που από έξω σε περίμενε ο Γιάννης κρατώντας με λουρί τον Ραμόν».