Στο Μέγαρο Μουσικής αύριο η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Αντώνη Ρουπακιώτη: «Ανατομία της δικαστικής εξουσίας - Αλήθειες και μύθοι»

Με ένα μεστό γραπτό λόγο, με μια κριτική που όπως μόνο εκείνος ξέρει να κάνει, ο Αντώνης Ρουπακιώτης καταγράφει την ανατομία της Δικαιοσύνης από το παρελθόν μέχρι τις ημέρες μας, στο νέο του βιβλίο, η παρουσίαση του οποίου θα γίνει αύριο Τρίτη, στις 7 μ.μ. στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Την εκδήλωση της παρουσίασης του βιβλίου του Αντώνη Ρουπακιώτη υπό τον τίτλο «Ανατομία της δικαστικής εξουσίας - Αλήθειες και μύθοι» (εκδόσεις «Θεμέλιο»), θα συντονίσει ο ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και ακαδημαϊκός Μιχάλης Σταθόπουλος και θα μιλήσουν ο πρώην αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας Ιωάννης Γράβαρης, η πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου και ο δικηγόρος και πρώην αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών θεόδωρος Σχινάς. Την παρουσίαση θα κλείσει ο ίδιος ο συγγραφέας.

Η πορεία και η συμβολή του Αντώνη Ρουπακιώτη στη νομική επιστήμη είναι μεγάλη, όσο άλλο τόσο μεγάλη και θετική είναι η πορεία του στην πολιτική, από τις θέσεις του υπουργού Εργασίας, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών.

Πλουσιότατη είναι η διαδρομή του Αντώνη Ρουπακιώτη από την πρώτη στιγμή που εγκατέλειψε την γενέτειρά του Αθάνι Λευκάδας και ήρθε στην Αθήνα, αφενός για να σπουδάσει νομικά και αφετέρου για μια καλλίτερη τύχη.

Η παρουσία του Αντώνη Ρουπακιώτη στον δημόσιο βίο, με επίκεντρο το χώρο της Δικαιοσύνης τον οποίο υπηρέτησε με απόλυτο σεβασμό και προσήλωση, τόσο από την θέση του υπουργού Δικαιοσύνης, όσο και με την ιδιότητα του συλλειτουργού της Δικαιοσύνης με τις ιδιότητες του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, αλλά και του μαχόμενου εργατολόγου δικηγόρου, τον εδραίωσαν στην κορυφή της πυραμίδας της νομικής επιστήμης.

Ο συγγραφέας χαίρει του απόλυτου σεβασμού όλων των συναδέλφων του ανεξάρτητα των πολιτικών πεποιθήσεων τους, καθώς ποτέ δεν κινήθηκε και δεν έδρασε με πολιτικά-κομματικά κριτήρια, αλλά πάντα με γνώμονα το κοινωνικό καλό και συμφέρον και η ανάδειξη της ποιότητας των θεσμών της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, με παράλληλο απόλυτο σεβασμό στα δικαιώματα των πολιτών.

Δεν παραλείπει ο συγγραφέας στις 320 σελίδες του βιβλίου του να καλέσει τους δικαστές και ειδικά των υψηλότερων θέσεων της δικαστικής πυραμίδας, να απαντήσου «γιατί εναρμονίζουν τη δικαστική κρίση τους ή εν γένει τις πράξεις τους προς τη βούληση της κυβερνητικής κυρίως εξουσίας σε μείζονος κοινωνικού ή πολιτικού ενδιαφέροντος υποθέσεις, όπως μεταξύ άλλων από το 2006 έως το 2007 με υποθέσεις συμβασιούχων ή των μισθωτών και συνταξιούχων κατά τα μνημονιακά χρόνια, τις υποθέσεις των δανειοληπτών σε εθνικό ή ξένο νόμισμα, στη σύγκρουσή τους με ξένα funds αλλά και με Τράπεζες ή κατά τη διερεύνηση μεγάλων οικονομικών κοινωνικών, θεσμών, πολιτικών σκανδάλων, παλαιότερων ή πρόσφατων (Siemens, Χρηματιστηρίου, υποκλοπών, κ.ά.) για τα οποία αισθάνεται αποσβολωμένη η κοινωνία».

Ένα άλλο ερώτημα που θέτει ο κ. Ρουπακιώτης είναι «ως προς το κατά πόσο το δικαστικό σύστημα απονέμει αξιόπιστη Δικαιοσύνη» και προσθέτει: «Είναι ένα ερώτημα διαχρονικό και σε οριζόντια παγκόσμια διάσταση το οποίο εγκλείει τη διεκδίκηση και αγωνία του ανθρώπου να βρει το δίκιο του».

Σε άλλο σημείο (σελίδα 85) ο συγγραφέας ασκεί κριτική για την επιλογή των προσώπων (δικαστών και εισαγγελέων) που τοποθετούνται στις ηγεσίες των Ανωτάτων Δικαστηρίων, υπογραμμίζοντας:

«Μετά τη μεταπολίτευση έως και σήμερα τοποθετήθηκαν πρόεδροι ανωτάτων δικαστηρίων και εισαγγελείς του Αρείου Πάγου με πολιτικά κριτήρια πολλές φορές ανεξάρτητα από την αξία τους, υπάρχουν δε και περιπτώσεις που τοποθετήθηκαν ακόμη και για το ελάχιστο χρόνο μηνών, με μοναδικό σκοπό να διεκπεραιώσουν όσο εντολοδόχοι υποθέσεις πολιτικού ή κοινωνικού ενδιαφέροντος κατά τη βούληση της κυβέρνησης που τους τοποθέτησε χωρίς, να λείπουν πάντα και αυτοί που ενεργούσαν και πέραν της εικαζόμενης εντολής της κυβέρνησης, κατά την ρήση του Κώστα Σημίτη».

Στο απυρόβλητο του κ. Ρουπακιώτη δεν παραμένει το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο που έχει την ευθύνη των προαγωγών και μεταθέσεων των δικαστών, αναφέροντας χαρακτηριστικά (σελίδα 89), μεταξύ των άλλων, τα εξής:

«Από τη συγκρότηση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου και τις αρμοδιότητες αυτού είναι φανερό ότι η κυβέρνηση η οποία τοποθετεί τη δικαστική ηγεσία μπορεί να ελέγχει ακόμα τις προαγωγές και γενικότερα την εξέλιξη αλλά και τη γενική συμπεριφορά των δικαστών με συνέπεια να διατηρείται διαχρονικώς κλίμα εξάρτησης των δικαστών κατώτερων βαθμών από το παντοδύναμο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο».

Ειδική αναφορά κάνει ο συγγραφέας στο ρόλο της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας, γράφοντας: «Το βαρύ ‘χάλκεον χέρι’ σε βάρος της Δικαιοσύνης είναι της πολιτικής εξουσίας στην ιδιαίτερη έκφραση της κυβερνητικής και έχει ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο. Κατά συνέπεια η αναφορά εν γένει στην εκτελεστική εξουσία απομακρύνει κατ’ αποτέλεσμα την αναζήτηση ευθυνών από την κυβερνητική εξουσία, η οποία ανάλογα με τα πολιτικά ερείσματα της στο χώρο του συστήματος, δεν παρεμβαίνει απλώς αλλά δρα καταλυτικά σε βάρος της ανεξαρτησίας του, με ακέραιη τη συνευθύνη βέβαια και των δικαστών».

Η διαδρομή του

Ο Αντώνη Ρουπακιώτης διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ) για δύο θητείες. Πρέπει να επισημανθεί, ότι ο ίδιος την μόνη ιδιότητα που αναγνωρίζει στον εαυτό και με αύτη θέλει να τον αποκαλούν, είναι αυτή του «προέδρου» του πρώτου επιστημονικού Συλλόγου της χώρας.

Ακόμη, τον Μαΐου 2012 διορίστηκε υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παναγιώτη (Τάκη) Πικραμμένου.

Από τον Ιούνιο του 2012 έως και τον Ιούνιο του 2013 διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, σε συνεργασία με τα κόμματα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Παραιτήθηκε από τη θέση αυτή μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την τότε κυβέρνηση, ενώ τον Ιούνιο του 2019 διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Τέλος, διετέλεσε μέλος της διοίκησης της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.