panagiotis-vlaxos01

Πώς θα μειωθούν τα υπερπλεονάσματα

Παναγιώτης Βλάχος

Hταν Αύγουστος του 2015, όταν η Βουλή υπερψήφισε το 3ο Μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η συμφωνία ήρθε ως επιστέγασμα μιας σουρεαλιστικής διαπραγμάτευσης που κατάφερε να ευθυγραμμίσει την ελληνική κυβέρνηση με τη γερμανική Δεξιά, που ήθελε να μας ξεφορτωθεί από την Ευρωζώνη. Ετσι προέκυψε ένας ατιμωτικός για δυτική χώρα συμβιβασμός, με Υπερταμείο, ιδιωτικοποιήσεις και πρωτογενές πλεόνασμα που παραπέμπει σε οικονομία πολέμου και θυμίζει Πορτογαλία του Σαλαζάρ και Ρουμανία του Τσαουσέσκου.

Τα δεδομένα όμως ανατράπηκαν γρήγορα. Λίγο το Προσφυγικό, λίγο το Brexit και οι πολιτικές αναταραχές σε Ισπανία, Ιταλία και Γερμανία, λίγο η εκλογή Τραμπ, η στάση της Τουρκίας και ο φωτογραφικός ψυχρός πόλεμος στα Βαλκάνια, σε συνδυασμό με το Σκοπιανό, μετέτρεψαν την επικίνδυνη κυβέρνηση σε αναγκαστική δικλίδα σταθερότητας και συνεννόησης στην περιοχή.

Ετσι, οι ξένοι θεσμοί και τα ΜΜΕ τους, που ανέβαζαν το δεκαετές spread σε διψήφιο αν κάποιος άλλος Ελληνας πρωθυπουργός υπαινισσόταν μια μικρή μείωση του ΦΠΑ, ανέχτηκαν να συζητούν με τον Πάνο Καμμένο, να κλείνουν τα μάτια στις κολοβές μεταρρυθμίσεις και τους νόμους-σεντόνια από τις τροπολογίες, στην παράλυση της δημόσιας διοίκησης, στη διεθνή ντροπή της Μόριας και της Ειδομένης και φυσικά την εξοντωτική φορολόγηση. Κάπως έτσι έκλεισε τυπικά το μνημόνιο, με τη χώρα όμως να κάνει ασταθή βήματα. Χωρίς ιδιαίτερη αναπτυξιακή αξιοπιστία, με μικροδουλειές, μικροσυντάξεις, επιδόματα και συμβάσεις εργασίας σε δήμους.

Λίγο το ΕΣΠΑ, λίγο το Airbnb, λίγο οι Χρυσές Βίζες των Κινέζων και οι συνεχόμενες καλές χρονιές στον τουρισμό μάς έφτασαν μέχρι εδώ.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως παραμένει το υπερπλεόνασμα, που λειτουργεί ταυτόχρονα ως βαρίδι και εμφανές παράδοξο: ενώ οι χρηματαγορές δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα για τη δημοσιονομική σταθερότητα, την ίδια στιγμή το υπερπλεόνασμα αφαιρεί πόρους για δημόσιες επενδύσεις και χρηματοδότηση των κοινωνικών υπηρεσιών.

Με κίνδυνο ακόμη και τα αναγκαία επιδόματα να κοπούν σύντομα στο μέλλον, αν ο εθνικός προϋπολογισμός δεν χρηματοδοτήσει άμεσα έργα στις υποδομές, στις μεταφορές, στις επικοινωνίες, στη δημόσια υγεία, στην εκπαίδευση. Σε απλά ελληνικά, αν η ανάπτυξη δεν αρχίσει να ωφελεί όλους και να δημιουργεί καλές θέσεις εργασίας, το μέλλον δεν είναι ευοίωνο.

Υπάρχουν όμως κάποια ενθαρρυντικά σημάδια για τη χώρα μας. Από τη μία, φαίνεται να διαμορφώνεται στην Ευρώπη ένα περιβάλλον κατανόησης για το αδιέξοδο του πράγματος, που σημαίνει ότι ενδεχομένως μετά τις εθνικές εκλογές να υπάρχει περιθώριο συζήτησης για μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Είναι κάτι που ζητά η Νέα Δημοκρατία, ακολουθώντας την πρόταση του Κινήματος Αλλαγής, που διεκδικεί πλεονάσματα 2% (από 3,5% μέχρι το 2022) και το υπόλοιπο 1,5% να διοχετεύεται σε δημόσιες επενδύσεις και κοινωνικές υπηρεσίες.

Από την άλλη, μετά από μια 15ετία συμβιβασμού με τη λιτότητα, οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες ξυπνάνε από τον ιδεολογικό τους λήθαργο και αμφισβητούν τη συγκράτηση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, που είχε συμφωνήσει ο Σρέντερ το 2005 με τα συνδικάτα, αλλά και τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό («χρυσός κανόνας»), που οι Γερμανοί εισήγαγαν στο Σύνταγμά τους.

Η στροφή του SPD αρχίζει να αποδίδει στις δημοσκοπήσεις και ίσως προετοιμάζει το έδαφος για μια πολιτική ήττα της λιτότητας στη χώρα που την επέβαλε ως συνταγή ενάντια στην κρίση. Δυστυχώς, όμως, φαίνεται ότι θα χρειαστεί η επιβεβαίωση της ανόδου της Ακροδεξιάς στις επόμενες ευρωεκλογές, ώστε να πειστούν περισσότεροι για τα κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα που παράγει η συγκεκριμένη οικονομική συνταγή για τις ευρωπαϊκές χώρες.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

ΣΧΟΛΙΑ (4)

Οικονομικός ορθολογισμός

Τα πλεονάσματα δεν είναι κακά , είναι θεμιτά και ενάρετα,και μακάρι να φθάσουν στο 10%. Είναι σαν το κέρδος που εμφανίζει μια επιχείρηση, αρκεί βέβαια να προέρχονται από μείωση της σπατάλης του Δημοσίου τομέα και μείωση της φοροδιαφυγής. Το πλεόνασμα πρέπει να πηγαίνει κατά 1/3 σε αποπληρωμή χρεών , 1/3 σε επιδότηση εξαγωγικών παραγωγικών επενδύσεων που δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και φέρνουν "συνάλλαγμα " και 1/3 σε δημόσιες επενδύσεις υποδομών.Όπως έλεγε και ο μέγας επιστήμων Αριστοτέλης: καλύτερα φτωχός σε ένα πλούσιο κράτος παρά πλούσιος σε φτωχό κράτος .

χαχα

Δεν μας έσωσαν οι εργατικοί ως καινοτόμοι νεοδημοκράτες;

Άγγελος

Αν χρωστάς 100€ με 2% επιτόκιο, στο τέλος του χρόνου θα πρέπει να καταβάλεις 2€ μόνο για τον τόκο. Για να μειωθεί όμως το ποσό του δανείου πρέπει να εξοφλεις με παραπάνω ποσό. Εσύ άσχετε θέλεις να μειώσουμε το πλεόνασμα; Πως δεν λες, όμως. Έφυγες από το ποτάμι βλέπω και ψαρεύεις αλλού...

CX

Πώς θα μειωθούν τα υπερπλεονάσματα; Απάντηση δεν λάβαμε.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία