Μάκης Πολλάτος

Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν αυτές τις ανοησίες. Και ζουν ανάμεσά μας. Χωρίς να το ξέρουν μάλλον, ορισμένοι «ψεκ» ανησυχούν ότι μπορεί να γίνει κάτι που να παραπέμπει στη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (που δεν ήταν μία νύχτα αλλά διήρκεσε πολλούς μήνες) στη Γαλλία, όπου οι καθολικοί κατέσφαξαν τους προτεστάντες. Και μέσα στην παραζάλη τους θεωρούν ότι μπορεί να τους ψάξουν ειδικοί εμβολιαστές-κομάντα που θα τους βρουν από τα στοιχεία που θα δηλώσουν στην απογραφή πληθυσμού...

Πολύ κρίμα για τη χώρα στην οποία ορισμένοι από τους σύγχρονους κατοίκους πιστεύουν ότι υπήρξε η κοιτίδα του σύγχρονου πολιτισμού. «Greek superiority Drama», όπως έγραφε -για άλλο λόγο προφανώς- στη νταλίκα του ένας οδηγός φορτηγού διεθνών μεταφορών για να «δοξάσει» τον τόπο καταγωγής του.

Όταν 60άρηδες και 70άρηδες φοβούνται ότι αν εμβολιαστούν μπορεί και να αλλάξει το DNA τους, κάτι πολύ στραβό συμβαίνει. 

Όταν η μητέρα νεκρής αντιεμβολιάστριας που κατέληξε από Covid λέει ότι ο χαμός της κόρης της ήταν θέλημα Θεού, κάτι δεν πάει καθόλου καλά, εκτός κι αν γίναμε μουτζαχεντίν και μας κυβερνούν μουλάδες και δεν το ξέρω. 

Εχουν πάει στα δημόσια νοσοκομεία οι αρνητές της πανδημίας για να δουν τι συμβαίνει; Εχει τύχει τελευταία να χρειαστεί να περάσουν από τα Επείγοντα Περιστατικά κάποιου κρατικού νοσοκομείου για να δουν τις σοκαριστικές σκηνές, τον πανικό και το χάος; Αντιλαμβάνονται οι ψεκ, οι αρνητές και οι ανόητοι ότι αν δεν προστατευτούμε από τον ιό και συνεχίσουμε να τον μεταδίδουμε με αυτό τον ρυθμό, των περίπου 6-7.000 κρουσμάτων και των 70 νεκρών καθημερινά, σε λίγο καιρό μπορεί να έχουμε άλλους τόσους νεκρούς από κορωνοϊό;

Την ίδια ώρα, δυστυχώς, εμμονική μου μοιάζει και η λογική που λέει «δεν συζητάμε lockdown, το εμβόλιο υπάρχει και διατίθεται δωρεάν για όλους, η πανδημία αφορά τους ανεμβολίαστους». Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Και σε μια συντεταγμένη πολιτεία, είναι καθήκον και χρέος μας να προσπαθούμε να σώσουμε από την αυτοκτονία ακόμη και κάποιον που μπορεί να έχει διαπιστωμένα κάποιο ψυχικό νόσημα. Ετσι λειτουργούν οι σύγχρονες κοινωνίες, προσπαθώντας να λειτουργήσουν συνθετικά και συλλογικά, όχι με λογικές που επιτρέπουν σε κάποιους να επικαλούνται λογικές διχασμού και περιθωριοποίησης.

Κι επειδή η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, είναι πολλά όσα μπορούν να γίνουν έστω και τώρα για να βάλουμε φρένο στην επέλαση της πανδημίας. Δεν θα μπορούσε να αλλάξει άμεσα το ωράριο των δημοσίων υπηρεσιών και να ανοίγουν για παράδειγμα στις 10 αντί για τις 8; Δεν θα πρέπει να ξαναδούμε το μέτρο της εξ αποστάσεως εργασίας που λειτούργησε κατά τη διάρκεια του 1ου και του 2ου κύματος της πανδημίας; Δεν θα μπορούσαν να συζητηθούν και να εφαρμοστούν -άμεσα- κι άλλα μέτρα για να μειωθεί η κίνηση των πολιτών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς; Ήταν τώρα η κατάλληλη στιγμή για την εφαρμογή του δακτυλίου στο κέντρο της Αθήνας; Δεν αντιλαμβάνονται οι αρμόδιοι ότι έτσι σπρώχνουν δεκάδες χιλιάδες -για να μην πω εκατοντάδες χιλιάδες- πολίτες τις μισές ημέρες της εβδομάδας στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς; Δεν θα ήταν μία λύση να σταματήσει η εφαρμογή του δακτυλίου και αντ' αυτού να προωθηθεί το μέτρο της εξ αποστάσεως εργασίας, και μαζί με την τηλεργασία να υιοθετηθεί η αλλαγή του ωραρίου εργασίας ώστε να διαμοιραστεί χρονικά μέσα στην ημέρα η κυκλοφορία των εργαζομένων;

Αντί για τις συνεχείς δηλώσεις των αρμοδίων, πολλές φορές αντιφατικές μεταξύ τους, ίσως θα ήταν καλύτερο να εφαρμοστούν πρακτικά και εφαρμόσιμα μέτρα για την βελτίωση της καθημερινότητας, σε μια περίοδο που ούτως ή άλλως η ζωή μας δεν έχει καμία σχέση με τίποτα απ' όσα είχαμε ζήσει στο παρελθόν.