Φώτης Πλιάκος

Ενστικτωδώς απάντησα «ο Γκάλης», θέλοντας να τον πικάρω, γνωρίζοντας πως βγάζει… βλέννες όταν ακούει το όνομα του τεράστιου «Γκάνγκστερ», λόγω της απόλυτης κυριαρχίας του Αυτοκράτορα Αρη στο μπάσκετ στα 80s και στις αρχές των 90s.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Νικ και ο αείμνηστος, Γιάννης Ιωαννίδης, ο μέγας «Ξάνθός, αποτελούν τους πρεσβευτές του Αρη στα πέρατα του κόσμου.
Η απόλυτη προσωποποίηση όμως του Συλλόγου ανήκει στον «Γίγαντα», Αλέκο Αλεξιάδη.

Ολο το στόρι της σχέσης του Αλεξιάδη με τον Αρη είναι σαν παραμύθι: Τον ανακάλυψε στις αλάνες, στις αρχές της δεκαετίας του 60’, μικρό παιδάκι, ο Κλεάνθης Βικελίδης και τον έχρισε διάδοχό του.

Εγινε ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του Συλλόγου, χωρίς μάλιστα να εκτελεί τα πέναλτι.

Με δικά του γκολ, κόντρα στην Καλλιθέα και τον Παναθηναϊκό, ο Αρης έφτασε στον τελικό Κυπέλλου του 1970. Στο Καυτατζόγλειο, το βράδυ της 28ης Ιουνίου, πέτυχε δύο τέρματα κατά του ΠΑΟΚ αλλά ο αλήστου μνήμης, διαιτητής, Χρήστος Μίχας, τα ακύρωσε! Ο Αρης ωστόσο κατέκτησε το τρόπαιο – ο τελευταίος του τίτλος στην μπάλα- χάρη στο γκολ του Κεραμιδά στο 8ο λεπτό.

Το καθεστώς της χούντας είχε στο στόχαστρο τον Αρη και τους ποδοσφαιριστές του και το 1972, και πάλι σε Αρης-ΠΑΟΚ με διαιτητή τον Μίχα, ύστερα από επεισόδιο που είχε με τους διαιτητές, τιμωρήθηκε, μαζί με τον Αγγελο Σπυρίδωνα, με ένα χρόνο αποκλεισμό. Ο Συρόπουλος την είχε.. γλιτώσει με έξι μήνες.

Το ποδόσφαιρο τότε ήταν ερασιτεχνικό και ο Αλεξιάδης, την περίοδο της τιμωρίας του, όταν πήγαινε με το γιο του στο Χαριλάου για να παρακολουθήσει τα παιχνίδια του Αρη, οι οπαδοί της ομάδας… ασήμωναν με χαρτονομίσματα τον μικρό του, για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα.

Παρόλα αυτά ο Αρης, στην εποχή του Αλεξιάδη, έγινε η πρώτη ομάδα εκτός ΠΟΚ, που τερμάτισε στην πρώτη τριάδα του ελληνικού πρωταθλήματος.

Στο τέλος της καριέρας του πήγε στον Παναιτωλικό και όταν ήρθε η ώρα να παίξει κατά της αγαπημένης του ομάδας, αυτός αρνήθηκε: «άντε γεια, άντε γεια, τους λέω, που θα παίξω κατά του Αρη εγώ, να βάλω εγώ γκολ κατά του Αρη, τι λέτε ρε, ήμαρτον…» είχε πει αρκετά χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξη που έδωσε μέσα στο «Κλεάνθης Βικελίδης».

Τον Αλεξιάδη τον αναγνώριζαν ως κορυφαίο όλοι οι αντίπαλοι.

Θυμάμαι, πιτσιρικάς εγώ, σε δεκάδες συζητήσεις των «μεγάλων», να μνημονεύουν τα κατορθώματά του: «Αυτός ο μυτόγκας, ο Αλεξιάδης, είναι ο παίκτης που ζηλεύαμε από τον Αρη. Όργωνε το γήπεδο με τη μύτη του, ο άτιμος, και μας έβαζε φοβερά γκολ με κεφαλιές-ψαράκι» είναι μια τις χαρακτηριστικές ατάκες που θυμάμαι να λέει σε μια από αυτές τις μυθικές κουβέντες ένας… άρρωστος φίλος του ΠΑΟΚ.

Βλέπετε, επί Αλεξιάδη, ο Αρης ήταν δέκα χρόνια αήττητος στα ματς με τον ΠΑΟΚ.

Ο «Αλεκάρας» στα ντουζένια του είχε απορρίψει.. τρελές προτάσεις από όλους τους μεγάλους αντιπάλους του Αρη: διαμερίσματα, αυτοκίνητα, πολυκατοικίες στην Αθήνα, τραπεζικές καταθέσεις, τίποτα δεν τον δελέασε να φύγει από την ομάδα.

«Με πιάνει το κλάμα γιατί και τώρα να ξαναγεννιόμουνα θα έπαιζα χωρίς λεφτά στον Αρη» ανέφερε χαρακτηριστικά, και πάλι μέσα από τον αγωνιστικό χώρο του Χαριλάου, σε ένα αφιέρωμα του ΣΚΑΙ στους «κιτρινόμαυρους».

Τελικά το μόνο που του απέμεινε από την καριέρα του στο ποδόσφαιρο, ήταν ένα μικρό διαμέρισμα στη γειτονιά μου, στην Ανάληψη.

Τα τελευταία χρόνια σύχναζε σε ένα μαγαζάκι, σήμα κατατεθέν της περιοχής, στην Μπότσαρη.

«Η φανέλα του Αρη είναι πανοπλία» συνήθιζε να λέει σε όλους όσους τον ρωτούσαν για τα κατορθώματά του.

Ναι, η κλασσική πλέον φωτογραφία του, να προσπαθεί να κοντρολάρει την μπάλα με σχισμένη τη φανέλα αποτελεί την απόλυτη ενσάρκωση του Αρη.
Εσύ την έκανες πανοπλία, Αλεκάρα…

Ο θάνατος του συγκίνησε όλη την οικογένεια του Αρη – και όχι μόνο.

«Το πάθος σου για τον Αρη κληρονομιά μας και υποχρέωση μας. Αθάνατος» έγραψε ένας γνωστός οπαδός της ομάδας στο στεφάνι που κατέθεσε στην κηδεία του.
Αλέκο Αλεξιάδη, ήσουν ένας «Γίγαντας».