LIVE

Κορωνοϊός

paxinos01

Το μπούλινγκ τότε και τώρα

Δημήτρης Χ. Παξινός

Ο εκφοβισμός και το μπούλινγκ στις εποχές μου, ήταν λέξεις που δεν γνωρίζαμε. Είτε στη Λευκάδα, είτε αργότερα στην Αθήνα. Δεν χρειάζονταν, όμως, πολύ, για να σε βάλουν στο μάτι τ άλλα παιδιά. Αρκούσε, μια προφορά ξενόφερτη, ένα κεκέδισμα, κάποια ιδιοτροπία μας, για να ξεκινήσουν τα πειράγματα.

Στην αρχή ελαφρά και μη υπάρχουσας αντίστασης, λίγο σκληρά. Η διαφορά, μιας τάξης, έπαιζε ρόλο στο ποιος έχει το πρώτο λόγο, την πρωτοκαθεδρία και τον σεβασμό. Ιδίως στο Δημοτικό. Άλλα παιδιά ήταν συνεσταλμένα, άλλα λίγο ή πολύ ζωηρά. Κι αυτό γίνονταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους μεν για τους δε. Όταν βρισκόμασταν σε δύσκολη θέση, επικαλούμασταν κάποιον μεγαλύτερο για προστάτη μας. Κι αυτό έπιανε, ιδίως, αν θεωρούνταν σκληρός στην πιάτσα της ομήγυρης. Ο μεγαλύτερος, δηλαδή, μπορούσε να κάνει μπούλινγκ, χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες. Άλλωστε ήταν απαγορευτικό να κλαυθμυρίζουμε στο δάσκαλο μας. Ήταν θέμα αξιοπρέπειας μας. Πέραν του ότι, η καζούρα θα έπαιρνε, πιο μεγάλες διαστάσεις. Ούτε, βέβαια, θα παραπονιόμασταν στον γονιό μας. Ρεζίλι θα γινόμασταν.

Στο Γυμνάσιο δεν επικαλούμασταν κάποιον προστάτη. Τα βγάζαμε πέρα μόνοι μας. Ακόμη και με ξύλο και αντίστοιχο μπούλινγκ, εφευρίσκοντας λόγο γι αυτό! Πάντως, ποτε δεν υπήρξε πείραγμα, για κάποιον με σωματική αναπηρία. Ποτέ. Κι αργότερα, στην Αθήνα, υπήρχαν κατηγοριοποιήσεις, μεταξύ Αθηναίων και Επαρχιωτών, με το αντίστοιχο πείραγμα, αλλά δεν το θεωρούσαμε μπούλινγκ, εκφοβισμό. Κάθε άλλο. Αντιδρούσαμε κι εμείς, οι Βλάχοι, πιο άγρια. Προερχόμασταν, άλλωστε, από πιο σκληρές πόλεις και γνωρίζαμε απ΄ αυτά. Η μπάλα, το γήπεδο ποδοσφαίρου και μπάσκετ μας ένωνε όλους. Ήταν κολλητά με το Λύκειο μας, το Λύκειο Ζωγράφου. Εκεί περνούσαμε ατελείωτες ώρες και ιδιαίτερα όταν είχε σκασιαρχείο. Πειράγματα υπήρχαν και είχαμε συνηθίσει. Ήταν η εποχή των γιεγιέδων και είμαστε ξενόφερτοι, για να εισχωρήσουμε στα άδυτα τους. Αλλά και δεν θέλαμε να γίνουμε γιεγιέδες. Δεν μας άρεσε να κουνιόμαστε με αυτόν τον ξέφρενο τρόπο. Άρεσε όμως στα κορίτσια, κι έτσι παραμείναμε, εκτός παιχνιδιού, εκτός τόπου συνάντησης τους. Με σημερινούς όρους θα λέγαμε για μπούλινγκ, για εκφοβισμό. Που όμως για μας δεν ήταν. Ήταν κάτι φυσιολογικό. Σκληρύναμε πιο πολύ, μέσα απ τις άλλες δυσκολίες που αντιμετωπίζαμε και τις προσπάθειες να τις ξεπεράσουμε

Ναι ήταν σκληρή, η όποια αντιπαράθεση γεννιόταν και ήταν φυσιολογική, μέσα απ τις διαφορές νοοτροπίας, στόχων και τρόπων συμπεριφοράς, δυο κόσμων, τότε. Αθήνας και επαρχίας. Τα πρώτα χρόνια, γιατί σε λίγο και μεις γίναμε Αθηναίοι και βλέπαμε με άλλο μάτι τους επαρχιώτες....

Πάντως ποτέ δεν αισθανθήκαμε ότι μας κάνουν μπούλινγκ ή ότι κάναμε.

Τώρα, έχουν αλλάξει τα πράγματα κι ο κόσμος είναι πιο ευάλωτος, πιο αδύναμος. Και ακραίες περιπτώσεις, όπως του φοιτητή που σπούδαζε στα Γιάννενα, πρέπει να τυγχάνουν αυστηρής αντιμετώπισης.



*Πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

Best of Network

ΣΧΟΛΙΑ

Σακίλ

Καλές ο αναμνήσεις όλες αυτές με προβολή όμως ενθυμήσεων που διαφέρουν στην σημερινή διδασκαλία...Τότε δεν υπήρχαν πολλοί διαφορετικοί δάσκαλοι με διάφορες ειδικότητες, για "ενδυνάμωση"και καλά των γνώσεων των παιδιών μας, όπως σήμερα.Το δημοτικό κατάντησε γυμνάσιο...με τους πολλούς πλέον δασκάλους,που τους λείπει όμως η ουσία της εκπαιδευτικής τους ικανότητας στις μέρες μας.Ένας ο δάσκαλος για όλη την χρονιά και για όλα τα μαθήματα όπως θα θυμόσαστε!Μαθαίναμε πάντως περισσότερα τότε. Υπεύθυνος για όλους τους μαθητές της τάξης του και για όλες τις συμπεριφορές.Τότε όσα παιδιά δεν το" είχαν" με τα μαθήματα,δεν θα λέγαμε ότι βοηθούσε τα πιο αδύναμα παιδιά στην μάθησή τους.Έκανε διακρίσεις και τιμωρούσε όσους δεν διαβάζανε το ίδιο,ακόμη και βάζοντάς τους τιμωρία. Τι να θυμηθούμε.Λάθη στην ορθογραφία.Σε κάποιους μαθητές, γράψτε 5 φορές για να μάθετε πως είναι το σωστό.Σε άλλους μαθητές,γράψτε στο τετράδιο 50 φορές την ίδια λέξη.Διακρίσεις.Άρα υπήρχε μια άλλη μορφή μπούλινγκ και πρώτα από τον εκπαιδευτικό!"Έπεφταν" κάποιοι μαθητές στα μάτια των άλλων μαθητών...Για τις τιμωρίες με τον παραμικρό ψίθυρο από τον καλό μαθητή έλεγε ο δάσκαλος, κάνε ησυχία δεν επιτρέπεται από εσένα που είσαι και άριστος μαθητής. Για τον μέτριο έως κακό μαθητή που δεν καταλάβαινε τα μαθήματα.Έλα τώρα πάνω και μείνε "λαγουδάκι"(με το ένα πόδι όρθιος δηλαδή κοιτώντας τον τοίχο).Όταν πω εγώ θα πας πάλι στο θρανίο σου.Το κλάμα όμως του πιο αδύναμου μαθητή στην συνέχεια δεν το υπολόγιζε ο δάσκαλος κι έκανε πολλά παιδιά να γελούν!Βέβαια για να πούμε την αλήθεια σήμερα...Το λάθος στην ορθογραφία,δεν έχει πολλές επαναλήψεις για κανέναν μαθητή,καλύτερο ή πιο αδύναμο.Όπως και σήμερα πολλοί δάσκαλοι λειτουργούν όπως τους αρέσει.Διότι και τα "λαγουδάκια"συνεχίζουν από κάποιους!Τα παράθυρα να μένουν μόνιμα ανοικτά ή μόνιμα κλειστά.Ποτέ να μην ανοιγοκλείνουν λόγω κορωνοιού! Οι δάσκαλοι να λειτουργούν,όπως το "βλέπουν". Χωρίς να σκέφτονται μερικές φορές κι εφαρμόζοντας τις όποιες γνώσεις τους πάνω στην συναισθηματική ψυχολογία των μαθητών.Μάθημα που τους έδωσε κατά τ'άλλα για να ολοκληρώσουν τις πτυχιακές του...εκπαιδευτικού! Και.Όταν οι γονείς, αντιδρούν στις αδιάφορες συμπεριφορές. Σε παραβλέψεις, ακόμα και σε μαλώματα των παιδιών στα διαλείμματα,γίνονται όλοι ένα λέγοντας δεν είδαμε!Διαφέρουν σε πολλά οι διδασκαλίες,άλλες προς το καλύτερο άλλες προς το χειρότερο.Σήμερα και τότε.Σε γνώσεις.Σε συμπεριφορές...Σε φροντιστήρια!...Σε ψυχολογία που χρειάζεται βελτίωση, με θέσεις γονέων να εισακουστούν

Καψόνι

Όταν χαθεί ο προσανατολισμός, εννοώ ο λόγος για μια δραστηριότητα, τότε γελοιοποιούνται τα πάντα. Όταν υπηρέτησα εγώ και μετατέθηκα στην Σχολή ΥΕΑ, νόμιζα στην αρχή ότι έγινε κάποιο λάθος και είμαι σε ένα στρατόπεδο εξόντωσης. Καψόνι δεν είχαμε γιατί όλη η εκπαίδευση ήταν τόσο σκληρή που θα έλεγα ήταν όλη απ την αρχή ως το τέλος 'καψονι'. Σιγά σιγά όμως το καψόνι με τις κακουχίες του άρχισε να ξεθωριάζει και μετά από περ. 2 μήνες όχι μόνο δεν το φοβόμασταν αλλά το προκαλούσαμε κιόλας αψηφώντας την εξουσία του εκπαιδευτή Ανθυπολοχαγού. Δεν θα αρχίσω να εξιστορώ τι και πως αλλά έγινε αυτό που ίσως ήταν και ο στόχος: γίναμε όλος ο Λόχος ένα τσούρμο που ήταν ο ένας για τον άλλον και δεν μας φόβιζε τίποτα. Τότε κάπως το ψιλοκαταλάβαινα. Σήμερα το χειροκροτώ. Γιατί τι σκοπό και τι νόημα θα είχε μια εκπαίδευση που δεν σε προετοιμάζει και προϊδεάζει στο τι μπορεί να συμβεί και πως να αντέξεις; Ακούω τα σημερινά παιδιά που διαμαρτύρονται για αγγαρείες, για σκοπιές με 'γερμανικά' νούμερα, με το ένα, με το άλλο. Αχ ρε παιδιά, ο Στρατός είναι και πρέπει να είναι κάτι που σου μαθαίνει και σε προετοιμάζει να πολεμήσεις και να επιζήσεις. Με την πιπίλα στο στόμα κάτι τέτοιο δεν γίνεται.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία