Δημήτρης Δανίκας

Ο πρώτος της κυβερνησιμότητας. Δηλαδή να επανακάμψει το κόμμα σε μεγάλα ποσοστά. Γι αυτό διαρκώς έλεγε, επιμένοντας, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κίνημα διαμαρτυρίας, αλλά κόμμα κυβερνητικής πλειοψηφίας

Τρεις οι προυποθέσεις για μια τέτοια ανασύνταξη και αναδιάταξη. Πρώτη προυπόθεση η απαλλαγή από στελέχη που με δηλώσεις και τοποθετήσεις προκαλούν τοξικότητα. Τουτέστιν απομακρύνουν το κόμμα από το πλήθος των κεντρώων ψηφοφόρων. Ανευ αυτών κυβέρνηση γιοκ. Γι αυτό ο ίδιος επιμένει για «σαρωτικές αλλαγές». Όμως «σαρωτικές αλλαγές» σημαίνει «εκκαθαρίσεις». Και «εκκαθαρίσεις» χωρίς πλειοψηφική συμμετοχή των στελεχών δεν μπορεί να γίνουν. Μια τέτοια προσπάθεια θα κατέληγε σε έναν ατέρμονο εμφύλιο πόλεμο

Η δεύτερη προυπόθεση, «σαρωτικών αλλαγών» έχει να κάνει με τον ιδεολογικό και πολιτικό προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Τα δύο τελευταία και εφιαλτικά για τον ίδιο και το κόμμα του, εκλογικά αποτελέσματα, η χαριστική βολή. Πρέπει, πάση θυσία, το κόμμα να απομακρυνθεί, να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τον λεγόμενο «αριστερό ριζοσπαστισμό». Ο θρίαμβος του Κυριάκου η πιο καταλυτική απόδειξη για την μετακίνηση των ψηφοφόρων προς κανονικότητα, ασφάλεια και αξιοπιστία. Για να αποτελέσει ο ΣΥΡΙΖΑ εναλλακτική λύση για το σύστημα, πρέπει πάση θυσία να ενστερνιστεί, έμπρακτα, τις αρχές και τα ιδεολογικά γνωρίσματα του συστήματος. Με απλά λόγια, έξω οι τοξικοί, έξω από «αριστερό ριζοσπαστισμό»

Τρίτη προυπόθεση για την δημιουργία και την πορεία προς την κυβερνησιμότητα η διάλυση όλων των συνιστωσών. Και της «ομπρέλας». Είναι αδύνατον ένα κόμμα να εκφράζεται και να καθορίζεται από μικρά κόμματα μέσα στο κόμμα. Αυτά συμβαίνουν σε γκρουπούσκουλα. Η κυβερνησιμότητα προυποθέτει ομοιογένεια. Οι συνιστώσες επιβίωσαν και λειτούργησαν το 2015. Οι συνθήκες ήταν ειδικές και διαφορετικές. Το πλήθος των πολιτών θεωρούσαν, σωστά αυτό, ότι Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ οι βασικοί ένοχοι της οικονομικής χρεοκοπίας. Όμως τώρα όλα έχουν αλλάξει, Οι συνθήκες μετασχηματίστηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος. Πρέπει να συμφιλιωθεί με τις νέες συνθήκες, να προσαρμοστεί και ν αλλάξει. Γι αυτό ο Τσίπρας μιλάει και επιμένει για σαρωτικές αλλαγές

Όμως αυτές δεν μπορούν να γίνουν. Καμία συνιστώσα και κανένας τοξικός δεν διαθέτουν τέτοια αυτογνωσία ώστε να αυτοκαταργηθούν. Με απλά λόγια σαρωτικές αλλαγές πρέπει να γίνουν. Όμως κανείς εξ όλων αυτών δεν είναι ικανός να το κάνει.

Αρα ο Τσίπρας έβλεπε μπροστά του χειρότερο εφιάλτη. Αν παρέμενε η κόλαση θα τον περίμενε να τον καταπιεί ολοκληρωτικά. Δηλαδή η πανωλεθρία των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών. Δηλαδή η δίνη μιας ατέρμονης εσωστρέφειας. Δηλαδή η κοινοβουλευτική αλληλοεξόντωση ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Και δηλαδή τα αλλεπάλληλα συντροφικά μαχαιρώματα

Η δεύτερη επιλογή η παραίτηση του. Φεύγω. Αντε γεια. Σας παραδίδω την εξουσία. Να δούμε αν είστε ικανοί χωρίς εμένα να πορευτείτε προς μεγαλύτερα ποσοστά. Ετσι ο Τσίπρας φεύγει με γενναιότητα. Αναλαμβάνει το βάρος της πανωλεθρίας δύο εκλογικών αναμετρήσεων. Αποφεύγει εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις. Παραμένει, σχετικά, ανέγγιχτος. Και περιμένει τις εξελίξεις. Σα να λέει Εφη αγαπημένη μπορείς το κόμμα να το εκτινάξεις; Απόδειξη!

Ποια η προσδοκία του; Ο, τι μετά από τρεις αποτυχίες, δηλαδή στις αυτοδιοικητικές, στις ευρωεκλογές και φυσικά σε μια ενδεχόμενη άνοδο του ΠΑΣΟΚ με ταυτόχρονη κάθοδο του ΣΥΡΙΖΑ, να επιστρέψει ως σωτήρας παραλαμβάνοντας λευκή επιταγή από την συντριπτική πλειοψηφία

Τότε και μόνο τότε θα μπορέσει όλα να τ αλλάξει. Με μια προυπόθεση φυσικά. Κι αυτή είναι η κινούμενη άμμος. Γιατί είναι γνωστό πως εν Ελλάδι από τη μια στιγμή όλα αλλάζουν. Αυτό που σήμερα είναι ακλόνητο και δεδομένο, Αύριο μπορεί να μοιάζει με θηλιά που θα τυλιχτεί στον λαιμό των σημερινών θριαμβευτών

Οπως λέει και η γνωστή ρήση «επιτρέπεται να πέσεις όσες φορές αντέχεις. Επιβάλλεται να σηκώνεσαι κάθε φορά». Ο, τι ανεβαίνει κατεβαίνει και ό, τι κατεβαίνει ενίοτε ανεβαίνει!

Όπως και το τραγούδι με Δανάη Στρατηγοπούλου «θα ξανάρθεις, όσα χρόνια κι αν περάσουν θα ξανάρθεις»