Ανδρέας Ζούλας

Δεν πρόκειται να συγκυβερνήσει με κανέναν, όχι μόνο γιατί όλοι οι πολιτικοί του αντίπαλοι διακηρύσσουν ότι «πρέπει να φύγει ο Μητσοτάκης», αλλά και, κυρίως, γιατί εξαγγέλλουν προγράμματα τα οποία οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην «ευρωπαϊκή εποπτεία». Οι «υποσχέσεις» και οι «παροχές» που μοιράζουν οι κ.κ. Τσίπρας και Ανδρουλάκης (οι μόνοι που μιλούν για πρόγραμμα) υπερβαίνουν τους «κόφτες» που επιτάσσει η ισχύουσα για όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δημοσιονομική πειθαρχία. Οι κ.κ. Τσίπρας και Ανδρουλάκης με όσα λένε δεν κάνουν τίποτες άλλο παρά να προκαλούν νέα «επιτήρηση» και «νέο μνημόνιο», το οποίο – αποδεδειγμένα – ούτε «σκίζεται»» ούτε «καταργείται με ένα νόμο».

Επομένως, αντικειμενικά, με κανέναν από τους δύο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία δεν μπορούν να έχουν μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία. Και «διερωτώνται» διάφοροι πολιτικοί και μη , παράγοντες της δημόσιας ζωής και ερωτούν τι θα γίνει αν στις εκλογές δεν προκύψει η αυτοδυναμία που επιζητεί ο κ. Μητσοτάκης. Μάλιστα στον σχετικό «προβληματισμό» … παρεισέφρησε και ο προβληματισμός Σιακαντάρη, ο οποίος απεκάλυψε και το τραγελαφικό της «σκέψης» και της «συγκρότησης» του νέου κόμματος του κ. Τσίπρα, αλλά και το … προβληματικό του πολιτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ. Και πέραν αυτών, προκάλεσε και «έκρηξη διαβεβαιώσεων» ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν με την Νέα Δημοκρατία. Ακόμη και η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου έσπευσε, αν και δεν χρειαζόταν, να απορρίψει μετά … βδελυγμίας την σχετική σκέψη…

Όμως αξίζει να μείνουμε λίγο στην «σκέψη Σιακαντάρη» για να δούμε την καταλυτική για την σοβαρότητά τους επίδραση στον κ. Τσίπρα πρώτα και στο ΠΑΣΟΚ ακολούθως. Ο κ. Σιακαντάρης αναφερόμενος στο εκλογικό αποτέλεσμα στην Σαξονία, όπου επεκράτησε ακροδεξιό κόμμα, έκανε σαφέστατο παραλληλισμό με … υποθετικό σενάριο στην Ελλάδα, όπου θα έπρεπε να συνεργασθούν όλα τα κόμματα προκειμένου να αποτρέψουν ένα τέτοιο κίνδυνο. Και κάκιζε το ΠΑΣΟΚ που με απόφαση του συνεδρίου του αποκλείει την συνεργασία με την Νέα Δημοκρατία. Αυτά ως προς την ουσία της δήλωσης -«ανάρτησης»- Σιακαντάρη, ανεξαρτήτως από το «μάζεμα» που έσπευσε να κάνει εκείνος.

Να όμως που τον κ. Σιακαντάρη «απεκήρυξε» και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας λέγοντας ότι «είναι διανοητής» και μπορεί να διατυπώνει τις σκέψεις του. Και σ’ αυτό δεν θα υπήρχε καμία αντίρρηση αν ο κ. Σιακαντάρης δεν ήταν ο συγγραφέας του Μανιφέστου του κόμματος Τσίπρα, της ΕΛ.Α.Σ. και μάλλον δεν μπορεί να λέει ό,τι θέλει ως διανοητής, διότι ως διανοητής συνέγραψε και το Μανιφέστο και όχι ως … κειμενογράφος. Επομένως εδώ έχουμε κραυγαλέο δείγμα «θεσμικής ασυναρτησίας» στην κορυφή του νέου κόμματος ή απόλυτο πολιτικό αμοραλισμό εκ μέρους του «αρχηγού». Ο οποίος μάλιστα δηλώνει ότι δεν θα επανερχόταν στην πολιτική αν υπήρχε κάποιος ηγέτης της Αριστεράς-Κεντροαριστεράς, ικανός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Βέβαια στους κόλπους του νέου κόμματος υπάρχουν και πολλοί άλλοι με… στοχασμούς περί την κυβερνητική δράση και την δημοσιονομική πολιτική, όπως φάνηκε και με την περίπτωση της «πατριωτικής εισφοράς» των … υπερπλουσίων που από δημοσιονομική πανάκεια, την οποία κάποιοι «σέρβιραν» στον έτοιμο να δεχθεί «νέες ιδέες» κ. Τσίπρα (όπως το κλείσιμο των Τραπεζών από τον Βαρουφάκη), αναδεικνύεται ήδη σε δώρο προς την Κυβέρνηση, καθώς όσο αναλύεται η «ιδέα» τόσο καταφαίνεται το …προσκοπικό του συλλογισμού... Υπάρχει λοιπόν βάσιμη ελπίδα στο κυβερνητικό στρατόπεδο ότι όσο προχωρούμε προς τις εκλογές τόσο θα εμφανίζονται στο προσκήνιο «στοχαστικά στελέχη» του νέου κόμματος, που προφανώς θα θέλουν να προβάλλουν θέσεις και νέες ιδέες για να προβληθούν καθώς θα έρχονται «επανεντασσόμενα» παλαιά στελέχη, στα οποία απευθύνθηκε ήδη ο «αρχηγός» των μεν και των δε…

Από την πλευρά του το ΠΑΣΟΚ άδραξε ως σανίδα σωτηρίας την «υπόθεση-στοχασμό Σιακαντάρη» και επιτίθεται στην ΕΛ.Α.Σ. και στον κ. Τσίπρα ότι είναι έτοιμοι να συνεργαστούν με την Νέα Δημοκρατία, ενώ το ΠΑΣΟΚ-Δούκα είναι έτοιμο να συνεργαστεί με τον Τσίπρα, ο οποίος μάλιστα «έχει κλέψει κατά το 80% το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, όπως καταγγέλλει ο κ. Ανδρουλάκης…
Αυτή είναι η κατάσταση πλήρους συγχύσεως που επικρατεί στα δύο αυτά κόμματα και η εικόνα που δίδουν στον πολίτη, πέραν των υποσχέσεων και των παροχών. Και είναι αυτά τα δύο κόμματα τα μόνα που θα διεκδικήσουν στις εκλογές την… δεύτερη θέση, καθώς και τα δύο αναγνωρίζουν ότι την πρώτη θέση θα καταλάβει η Νέα Δημοκρατία, με την οποία «δεν θα συνεργαστούν»…

Και εδώ ακριβώς «παρεμβαίνει» ο κ. Σαμαράς με τις δικές του εμμονές και ιδεοληψίες. Ένα πράγμα που γνωρίζει καλά είναι ότι με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας - λογικά - Κυβέρνηση δεν συγκροτείται χωρίς την συμμετοχή του πρώτου κόμματος. Μόνη δε περίπτωση να μη μετάσχει στην Κυβέρνηση το πρώτο κόμμα είναι - η πραγματικά απίστευτη περίπτωση - να συνεργαστούν όλα τα άλλα κόμματα μέχρι να συγκροτηθεί πλειοψηφική συνεργασία με 151 βουλευτές τουλάχιστον.
Δεν είναι δυνατόν να ανιχνεύσει κανείς τι φαντάζεται ο κι. Σαμαράς ότι μπορεί να γίνει αν προκύψει μια τέτοια κατάσταση ως αποτέλεσμα της συμμετοχής του στις εκλογές με δικό του κόμμα – που ακόμη δεν έχει συγκροτήσει και ιδρύσει. Ο προφανής πάντως στόχος του είναι να «κρατήσει» την Νέα Δημοκρατία κάτω από το όριο του 25%, ώστε να μη πάρει το «μπόνους» των βουλευτών που προβλέπει ο εκλογικός νόμος για το πρώτο κόμμα και να αρχίσουν έτσι τα σενάρια για …διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας και για συγκρότηση Κυβέρνησης πανσπερμίας.

Η πείρα του παρελθόντος λέει ότι όσο περισσότερο πετυχαίνει ο κ. Σαμαράς στα εγχειρήματά του τόσο περισσότερο βλάπτεται ο τόπος. Η υπονόμευση και τελικώς ανατροπή της Κυβέρνησης Κων. Μητσοτάκη, το 1993, είχε ως αποτέλεσμα να επανέλθει στην εξουσία ένας Ανδρέας Παπανδρέου τελείως ανήμπορος λόγω ασθενείας να ασκήσει τα καθήκοντά του. Και αυτό είχε κρίσιμης σημασίας συνέπειες, ιδίως στα εθνικά θέματα. Τα γεγονότα είναι γνωστά και δεν υπάρχει λόγος να τα αναφέρουμε, ιδίως τώρα. Μένω μόνο στο ότι ο Σαμαράς ανέκοψε μια πολύ πετυχημένη κυβερνητική πορεία υπό τον Κων. Μητσοτάκη, που θα έθετε, από τότε, την χώρα και την οικονομία της σε πορεία ανάπτυξης.

Και σήμερα βρισκόμαστε σε πορεία ανάπτυξης και σταθερότητος μέσα σε ένα ταραγμένο περίγυρο και με την Τουρκία να αντιδρά λυσσωδώς στην αύξηση της αμυντικής μας θωράκισης και του διεθνούς κύρους της χώρας. Αυτή η πορεία δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανακοπεί για δεύτερη φορά για τις φιλοδοξίες και τις δοξασίες του κ. Σαμαρά. Τις οποίες, αν δεν υπάρχει άλλος να τις ανακόψει, ο μόνος που μπορεί να αποτρέψει την επιδίωξη και πραγματοποίησή τους, καθώς και τα επακόλουθα της κυβερνητικής αστάθειας που θα προκαλούσε η «επιτυχία» του εγχειρήματος Σαμαρά, είναι ο ίδιος ο πολίτης-ψηφοφόρος. .

«Επιτυχία» του κ. Σαμαρά σημαίνει αποτροπή της αυτοδυναμίας που επιδιώκει στις εκλογές της άνοιξης του 2027 ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Οπότε θα έχουμε επαναληπτικές εκλογές και μία και δύο φορές, μέχρι να επιτευχθεί αυτοδυναμία, η οποία είναι μονόδρομος, καθώς δεν υπάρχει «εναλλακτική λύση» προερχόμενη από το συνονθύλευμα που συγκροτεί ολόκληρη η σημερινή Αντιπολίτευση.

Αλλά και σε αυτή την περίπτωση, των αλλεπαλλήλων εκλογών, θα έχουμε περίοδο κυβερνητικής αστάθειας, πράγμα εξαιρετικά επικίνδυνο. Την δε δυσμενή για την χώρα μας προοπτική αυτή μπορεί να αποτρέψει ο πολίτης με την ψήφο του. Να σταθμίσει την ασυνάρτητη εικόνα που δίνουν τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, με ή χωρίς την παρεμβολή Σαμαρά και να κάνει την δική του παρέμβαση στις εξελίξεις, εκφράζοντας την λαϊκή κυριαρχία και ορίζοντας την τύχη του και την τύχη της χώρας.

Η επιλογή είναι κρίσιμης σημασίας – πάντοτε – και απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Θυμίζω ότι ο πολίτης-ψηφοφόρος , εκφράζοντας την λαϊκή κυριαρχία εξέλεξε, κάποτε, αντί του Χαριλάου Τρικούπη τον … Γουλιμή και δεν εξέλεξε, μετά την Συνθήκη των Σεβρών, το 1920, τον Ελευθέριο Βενιζέλο...

Δεν είναι η ώρα - ούτε τώρα ούτε ποτέ - να δοθεί η «ευκαιρία» στον κ. Τσίπρα να ξαναδοκιμάσει τους λαϊκίστικους ακροβατισμούς του, στον κ. Ανδρουλάκη να…αποκτήσει «κυβερνητική εμπειρία» που καταφανέστατα τού λείπει ή στον κ. Σαμαρά να «κυνηγήσει» το «όραμά» του για την Νέα Δημοκρατία και την Ελλάδα…