Ανδρέας Ζούλας

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια εκτεταμένη περιφερειακή σύγκρουση, η οποία χτύπησε και την πόρτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η οποία αυτή την στιγμή βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, επηρεάζει την διεθνή οικονομία, επηρεάζει τις τιμές του πετρελαίου, ενδέχεται να δημιουργήσει σημαντικές πληθωριστικές πιέσεις. Κατά συνέπεια δεν μπορώ να υποτιμήσω το μέγεθος αυτής της κρίσης που αντιμετωπίζουμε και την ανάγκη να στεκόμαστε πάντοτε στο ύψος των περιστάσεων είτε για να ασφαλίσουμε την χώρα μας, αλλά και τον ελληνισμό συνολικά, είτε για να προστατέψουμε τους ναυτικούς μας που βρίσκονται στην εμπόλεμη ζώνη είτε πρόκειται για επιχειρήσεις απεγκλωβισμού Ελλήνων, οι οποίοι ακόμη δοκιμάζονται είτε πρόκειται για τις βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες επιπτώσεις αυτής της κρίσης.

Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση που αντιμετωπίζει την περίοδο αυτή η χώρα, εν μέσω των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ιράν και την ευρύτερη περιοχή, έτσι όπως την περιέγραψε με την πρώτη απάντηση που έδωσε ο πρωθυπουργός στην πρόσφατη συνέντευξή του στην iefimerida.gr, στην συνάδελφο κυρία Σοφία Γιαννακά. Για να υπογραμμίσει για μια ακόμη φορά ότι αμετακίνητη απόφασή του είναι να εξαντλήσει την τετραετία - και μάλιστα χωρίς καν ανασχηματισμό της Κυβέρνησης - για να μη διακινδυνεύσει την σταθερή πορεία που ακολουθεί. Επιβεβαίωσε μάλιστα, εμμέσως, ότι τού έγιναν προτάσεις, να κάνει τώρα εκλογές «ενθαρρυνόμενος» και από τις δημοσκοπική άνοδο της ΝΔ, ακριβώς λόγω του πολέμου και της στροφής των «ψηφοφόρων» των σχετικών δημοσκοπήσεων, οι οποίοι έδωσαν ποσοστά που εγγίζουν πια το 32%, με υπερδιπλάσια διαφορά από το, δεύτερο, ΠΑΣΟΚ. Καθιστώντας έτσι ο κ. Μητσοτάκης την «εξάντληση της τετραετίας» ουσιώδη παράγοντα της σταθερότητας, υπογράμμισε ότι με αυτό το πλαίσιο και τα αποτελέσματα της δεύτερης θητείας, θα ζητήσει και πάλι την λαϊκή εντολή επιδιώκοντας την αυτοδυναμία, προβάλλοντας μάλιστα την άσκηση της Ευρωπαϊκής Προεδρίας κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2027, που αποτελεί, οπωσδήποτε μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα να προωθήσει στόχους και επιδιώξεις της. Την Ελληνική προεδρία», φιλοδοξεί και διεκδικεί να την ασκήσει η τρίτη Κυβέρνησή του.

Αυτό είναι - σε γενικότατες γραμμές - το πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται και θα κινηθεί στο προσεχές χρονικό διάστημα η χώρα, αλλά και η Κυβέρνηση Μητσοτάκη. Από την «άλλη πλευρά» τι ακριβώς έχουμε; Ποια πολιτική πραγματικότητα υπάρχει στα κόμματα της Αντιπολίτευσης και τι πολιτικές-κυβερνητικές προοπτικές μπορούν να προβάλλουν στον Έλληνα πολίτη, σήμερα και ψηφοφόρο, μετά από ένα χρόνο…

-Το ΠΑΣΟΚ, αξιωματική αντιπολίτευση αποδεικνύει καθημερινά ότι η έκφραση «κόλλησε η βελόνα» είναι πολύ ευγενική για την αποτελμάτωση και τον απόλυτο παραλογισμό που επικρατεί στο κόμμα, λίγες ημέρες πριν από το Συνέδριό του. Μοιραία μορφή, ο αρχηγός του, κ. Ν. Ανδρουλάκης. «Κολλημένος» κυριολεκτικά στο «νίκη έστω και με μία ψήφο» - που δεν μπορεί να πείσει ως πολιτικός στόχος ή έστω «σλόγκαν», αλλά μάλλον σαν ξόρκι ακούγεται, ακολουθεί αλλοπρόσαλλη πολιτική. Πιεζόμενος από τον κ. Δούκα, έκανε το «άνοιγμα» στο οποίο ανταποκρίθηκαν άτομα που προκάλεσαν την άμεση αντίδραση όλων σχεδόν των «ανθυποψηφίων» του για την ηγεσία του κόμμα τος. Και μάλιστα ακριβώς ο κ. Δούκας μίλησε απαξιωτικά για τα αποτελέσματα του «ανοίγματος» με εκφράσεις που παραπέμπουν στο ευκαιριακό μικρεμπόριο (πήραμε από το καλάθι). Γενικώς δε η απαξίωση του «ανοίγματος» Ανδρουλάκη προσωποποιήθηκε - αδίκως - στον καθηγητή κ. Πελεγρίνη, ο οποίος αφού έδωσε ό,τι είχε να δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί να μην ανταποκριθεί στο κάλεσμα Ανδρουλάκη που έγινε με πίεση του κ. Δούκα που τώρα δεν τον θέλει;…

Ο «μύλος» του ΠΑΣΟΚ, που οδηγεί τον κ. Ανδρουλάκη σε «συμπεριφορά Ζίγδη» (για τους νεότερους θυμίζω ότι ο Ιω. Ζίγδης, αρκετά ιδιόρρυθμος παλαιοκομματικός πολιτικός, έγινε αρχηγός της ΕΔΗΚ στην φάση διαλύσεώς της και την αποδιέλυσε με συνεχείς διαγραφές)… Ήδη ο κ. Ανδρουλάκης διαγράφοντας τον κ. Κωνσταντινόπουλο ξεσήκωσε νέο εσωκομματικό σάλο, ενώ πολλοί εντός και εκτός ΠΣΑΣΟΚ λένε ότι οι κ.κ. Δούκας και Γερουλάνος καταμαρτυρούν στον πρόεδρο-αρχηγό καθημερινώς πολύ περισσότερα από ό,τι ο διαγραφείς βουλευτής…

Και όμως, όλοι αυτοί οι «εσωκομματικώς αλληλοσπαρασσόμενοι» όχι μόνο λένε ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πρόγραμμα και πρέπει να το εξηγήσουν στον λαό, αλλά και λένε ότι πιστεύουν ότι μπορούν να το εφαρμόσουν ως κυβέρνηση. Και σε απόδειξη του απόλυτου πολιτικού παραλογισμού, είναι μάλλον βέβαιο ότι στο επικείμενο συνέδριό τους θα «συσπειρωθούν» γύρω από «πρόγραμμα», τον «αρχηγό» και τον στόχο-σύνθημα-ξόρκι «νίκη έστω και με μία ψήφο»…

Ένα μόνο λόγο για την θέση του ΠΑΣΟΚ στην παρούσα κρίση (της Μ. Ανατολής εννοώ). Διάφοροι εκπρόσωποι του κόμματος στα κανάλια και στις δημόσιες τοποθετήσεις τους έλεγαν ότι ο πόλεμος αυτός δεν εγκρίνεται από το ΠΑΣΟΚ… και υπεδείκνυαν για την λύση του προβλήματος τους Διεθνείς Οργανισμούς, με πρώτον τον ΟΗΕ. Στο σημείο αυτό σχεδόν ταυτίστηκαν με την κυρία Κωνσταντοπούλου, η οποία πάντως τους έχει τελεσιδίκως υπερβεί, καθώς έχει ταχθεί κατά τρόπο ανησυχητικώς κατηγορηματικό υπέρ της απόψεως ότι: Η Ελλάς έχει υποχρέωση να συλλάβει τον Νετανιάχου, γιατί έχει εκδοθεί ένταλμα Συλλήψεώς του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Στην πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας και στις … κυβερνητικές προοπτικές της παρέλκει να αναφερθώ, επομένως προχωρώ…

-Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φάμελλος ανέπτυξε κάποια δραστηριότητα με τον πόλεμο, κορύφωση της οποίας ήταν η πρότασή να γίνει Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Την πρόταση υποστήριξε με πάθος και ο κ. Χαρίσης, παρά το γεγονός ότι και αν ακόμη το Συμβούλιο πραγματοποιείτο, δεν επρόκειτο να μετάσχει σε αυτό, στερούμενος των τυπικών προϋποθέσεων.

Κατά τα λοιπά ο κ. Φάμελλος φαίνεται ότι εξαρτά την ανάληψη ευρύτερων και σημαντικότερων «πολιτικών πρωτοβουλιών» από τις «αποφάσεις του Αλέξη» και πότε αυτές θα λάβουν την συγκεκριμένη μορφή που απαιτεί η πολιτική πραγματικότητα. Όμως…
-Ο κ. Αλέξης Τσίπρας περιορίζεται στο να συνεχίζει να προωθεί το βιβλίο του, καμιά φορά λέει ανεπίτρεπτα πράγματα για οποιονδήποτε ενήλικα και μάλιστα με την προϊστορία του. Ως προς την υλοποίηση των αποφάσεών του, ο κ. Τσίπρας χαρακτηρίζεται από αναβλητικότητα που από πολλούς χαρακτηρίζεται και ως «δεύτερες σκέψεις» του τύπου «πού πάω να μπλέξω…». Οι υποστηρίζοντες την άποψη αυτή θεωρούν ότι επιβεβαιώνονται από τα «ευρήματα» των τελευταίων δημοσκοπήσεων που δείχνουν ότι μειώνεται ουσιαστικά το ποσοστό εκείνων που βλέπουν με θετικό μάτι την ίδρυση του «κόμματος Τσίπρα». Ενώ στην αρχή τα ποσοστά αυτά ήταν πάνω από το 20% (χωρίς αυτό να σημαίνει και «ψήφο») τώρα έχουν κατεβεί κάτω από το 20% και το 17% με το οποίο αποδοκιμάσθηκε στις εκλογές του 2019.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το «κόμμα Καρυστιανού» που επίσης ακολουθεί καθοδική πορεία, στις ίδιες δημοσκοπήσεις. Όσον αφορά την ίδια την κυρία Καρυστιανού, μπορούμε να πούμε παρενθετικώς ότι την περίοδο αυτή τελεί για δεύτερη φορά «υπό απαγόρευση», καθώς κάποιος ή κάποιοι της συνιστούν και της επιβάλλουν να μη κάνει δηλώσεις…

-Το τελευταίο, προ ημερών, απαράδεκτο και καταδικαστέο φιλοχουντικό ξέσπασμα του κ. Βελλόπουλου, μέσα στην Βουλή μάλιστα, φαίνεται ότι συνδέεται με την εκτίμηση ότι αν το «κόμμα Καρυστιανού» εξακολουθεί να «κρατά δυνάμεις» αυτό οφείλεται στις ακροδεξιές τοποθετήσεις της…

Καθώς σέβομαι την αυτοεξαίρεση του ΚΚΕ από κάθε κυβερνητική προοπτική, μετά την σύμπραξη του 1989 (που πιστεύω ότι θα έπρεπε να έχει σημάνει την απαρχή νέας πορείας και εκσυγχρονισμού του κόμματος αυτού) σταματώ την περιγραφή της κατάστασης που επικρατεί στα λοιπά πολιτικά κόμματα, ακόμη και αν καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις με «ποσοστά» πάνω ή κοντά στο 3% (που επιτρέπει την είσοδο στην Βουλή) γιατί τα θεωρώ προσωποπαγή, δηλαδή, κατά το κοινώς λεγόμενο «σήμερα είναι αύριο δεν είναι).

Μένοντας λοιπόν στις «πολιτικές δυνάμεις» της Αντιπολίτευσης, υπαρκτές και «υπό ίδρυση», σημειώνω τα καταλυτικά επιχειρήματα που επεκαλέσθη στην πρόσφατη συνέντευξή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την επιδίωξη της αυτοδυναμίας στις προσεχείς εκλογές, του 2017:

-Πρώτον, είναι μεν δύσκολος στόχος, αλλά πιο πιθανός από τον στόχο του κ. Ανδρουλάκη («νίκη έστω και με μια ψήφο»).
-Δεύτερον, τι θα συνέβαινε αν είχαμε κυβέρνηση συνεργασίας και έπρεπε να συνεννοηθώ με άλλους πολιτικούς αρχηγούς (και ΠΟΙΟΥΣ, προσθέτω εγώ) αν θα έπρεπε να στείλουμε φρεγάτες ή όχι στην Κύπρο…