Γκρίνια του Φουρνιέ μετά την 3η θέση της Γαλλίας στο Μουντομπάσκετ: Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν πόσο καλά τους κάνει η εθνική
Ο Εβάν Φουρνιέ κατέκρινε τους παίκτες που με περισσή ευκολία απείχαν από το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ο Εβάν Φουρνιέ δεν έδειξε απόλυτα ικανοποιημένος από το χάλκινο μετάλλιο της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ παράλληλα καυτηρίασε την στάση αρκετών παικτών που απείχαν από το Παγκόσμιο Κύπελλο.
«Νιώθω ότι θα μπορούσαμε να τα πάμε καλύτερα. Θα θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι κόντρα στην Αργεντινή για ολόκληρη την ζωή μου. Αυτό είναι ένα μάθημα, τόσο για την καριέρα μου όσο και για εμένα ως προσωπικότητα. Ήρθαμε εδώ για το χρυσό μετάλλιο, όχι για το χάλκινο ή για να κερδίσουμε την Team USA
», τόνισε αρχικά και προσέθεσε:
«Με ενόχλησε το ζήτημα με τις απουσίες. Για να είμαι ειλικρινής, όταν κοιτάς τον Λεμπρόν Τζέιμς, τον Κέβιν Ντουράντ και τον Κάιρι Ίρβινγκ, όλοι αυτοί οι παίκτες ήρθαν ήδη εδώ και νίκησαν, οπότε είναι εντάξει. Αλλά για φίλους μου όπως ο Τομπάιας Χάρις σκέφτηκα ότι είναι μία σπουδαία ευκαιρία για αυτόν ώστε να δει κάτι διαφορετικό για να διαγωνιστεί. Νομίζω ότι δεν αντιλαμβάνονται πόσο ωφέλιμο είναι για την καριέρα τους. Είναι σπουδαίο τουρνουά, σπουδαίο μπάσκετ με τεράστια ένταση. Γνωρίζω ότι πρέπει να δουλέψουμε στο παιχνίδι μας, αλλά αυτός είναι ένας καλύτερος τρόπος. Αυτό είναι που θέλεις αν είσαι ανταγωνιστικός. Οι καριέρες μας διαρκούν 10-12 χρόνια. Θέλεις να κερδίσεις τα πάντα στο διάστημα αυτό».
Μια πρωτοβουλία του καφέ NESCAFÉ® φέρνει παιδιά της ΚΥΔΩΝ Special Team και παιδιά εργαζομένων της Nestlé στο ίδιο γήπεδο, δείχνοντας στην πράξη ότι ο αθλητισμός μπορεί να δημιουργεί χώρο για όλους.
Υπάρχουν μέρες που μοιάζουν μικρές στα μάτια των μεγάλων αλλά είναι τεράστιες για ένα παιδί. Η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις διακοπές. Η σχολική εκδρομή που περιμένει εδώ και εβδομάδες. Η απαγγελία ενός ποιήματος μπροστά στην τάξη. Η πρώτη προπόνηση, ένας αγώνας, μια νέα γνωριμία.
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.