Ξένια Οβσιάνικ: «Η Ζιζέλ μέσα μου δεν πεθαίνει ποτέ»

Σε έναν κόσμο όπου το μπαλέτο απαιτεί υπεράνθρωπη πειθαρχία, η Ξένια Οβσιάνικ γνωρίζει καλά ότι η ελευθερία έρχεται μόνο όταν έχεις δουλέψει γι΄αυτήν. «Στο στούντιο προετοιμάζεις το σώμα σου. Στη σκηνή, χορεύεις με την ψυχή σου. Εκεί, το μόνο που έχει σημασία είναι να ζήσω τη ζωή της Ζιζέλ».

Κάθε απόρριψη στην πορεία της διεθνώς καταξιωμένης Α’ μπαλαρίνας σήμερα υπήρξε κι ένα βήμα προς τα εμπρός: «Από το σχολείο μού έλεγαν ότι δεν θα τα καταφέρω. Αυτό με έκανε να δουλέψω περισσότερο. Ελαβα υποτροφία για το Λονδίνο έπειτα από έναν διαγωνισμό που μπήκα σχεδόν από πείσμα. Κάθε “όχι” με διαμόρφωσε». Η επιτυχία της δεν είναι αποτέλεσμα τύχης, αλλά πειθαρχίας, επιμονής και αγάπης για τη λεπτομέρεια. «Είμαι τελειομανής, αλλά προσπαθώ να θυμάμαι ότι η τέχνη γεννιέται όταν αφήνεσαι. Αν δεν αφήσεις τη μουσική να σε οδηγήσει, δεν μπορείς να αγγίξεις κανέναν». Μετρά την επιτυχία μιας παράστασης όχι από την τεχνική, αλλά από τη σύνδεση με το κοινό. «Αν κάποιος φύγει από το θέατρο λίγο πιο συγκινημένος, λίγο πιο ζωντανός, τότε έχω κάνει το καθήκον μου. Η τέχνη έχει τη δύναμη να κάνει τον κόσμο λίγο πιο ανθρώπινο».

Η φροντίδα του σώματος είναι ιεροτελεστία. Πιλάτες, gyrotonic, μασάζ, σωστή διατροφή. «Θα ήθελα να προσθέσω και περισσότερο ύπνο, αλλά δεν το καταφέρνω πάντα», γελά.

Το σώμα της είναι το όργανο της τέχνης της, η πειθαρχία δεν είναι επιλογή αλλά καθημερινή ανάγκη. Στην προσωπική της ζωή, η Οβσιάνικ είναι τόσο ήρεμη όσο και αφοσιωμένη. «Το σπίτι είναι το ησυχαστήριό μου. Το δείπνο με την οικογένειά μου, η μουσική στο βάθος, η φωνή του παιδιού μου - όλα αυτά με προσγειώνουν». Oταν θέλει να αποσυνδεθεί από τον κόσμο του χορού, επιλέγει τη φύση, τα ταξίδια, την τέχνη. «Μου αρέσει να πηγαίνω στο ατελιέ του συζύγου μου, που είναι ζωγράφος. Εκεί βρίσκω έμπνευση. Η δημιουργία είναι ίδια παντού, απλώς αλλάζει η γλώσσα». Oταν τη ρωτάω τι σημαίνει για εκείνη κομψότητα, η απάντηση έρχεται χωρίς σκέψη: «Η κομψότητα δεν έχει να κάνει με τα ρούχα ή τη στάση του σώματος. Είναι μια εσωτερική ισορροπία. Οταν αυτό που θέλεις να είσαι συμφωνεί με αυτό που είσαι. Είναι η γενναιοδωρία απέναντι στον εαυτό σου και στους άλλους».

Αν και ζει ανάμεσα σε Λονδίνο, Βερολίνο και Βαρσοβία, αισθάνεται μια ιδιαίτερη σύνδεση με την Αθήνα. «Το θέατρο είναι το σπίτι μου. Και στην Εθνική Λυρική Σκηνή νιώθω πάντα σαν να επιστρέφω εκεί όπου ανήκω». Αγαπά την ελληνική φιλοσοφία και τα κείμενα που μιλούν για το μέτρο, την αρμονία. «Οι αρχαίοι φιλόσοφοι με βοήθησαν να καταλάβω τους ρόλους μου.

Ολοι οι ήρωες του μπαλέτου έχουν τις ίδιες αγωνίες: πάθος, επιλογή, μοίρα». Στη σημερινή Ελλάδα λατρεύει «το φως! Είναι διαφορετικό. Ο άντρας μου έχει τραβήξει μια φωτογραφία στην πλατεία Μοναστηρακίου και αυτό το φως δεν το έχω ξεχάσει ποτέ». Στην Αθήνα βρίσκει επίσης εκείνο το στοιχείο που θεωρεί θεμελιώδες για κάθε μορφή τέχνης: τη φιλοξενία. «Οι άνθρωποι εδώ χαμογελούν. Σε κοιτούν στα μάτια. Υπάρχει ζεστασιά. Κι αυτό κάνει όλη τη διαφορά».

Η Ξένια Οβσιάνικ δεν κυνηγάει τίτλους ή διακρίσεις. Κυνηγάει στιγμές αλήθειας. Στιγμές όπου η μουσική, το σώμα και η ψυχή γίνονται ένα. «Αυτό που μετράει δεν είναι το τέλειο άλμα, αλλά η στιγμή που κάποιος στο κοινό νιώθει κάτι». Και ίσως αυτή να είναι και η ουσία της δικής της τέχνης, ενός μπαλέτου που δεν είναι πια μόνο τεχνική, αλλά μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά μπορεί να είναι πράξη καλοσύνης.