Χρ. Ι. Στεφανάδης

Η “μεσότητα” που προκύπτει από την τήρηση του μέτρου , αποτελεί κατά τον μεγάλο φιλόσοφο την βάση της ηθικής αρετής. Η απώλεια του μέτρου από την άλλη πλευρά ,αποτελεί πηγή δυστυχίας, αλλά και δυσμενών επιπτώσεων.

Ορισμένα παραδείγματα :

-Απώλεια του μέτρου στις διατροφικές συνήθειες. έχει ως αποτέλεσμα, τα Ελληνόπουλα να καταγράφονται ως τα πλέον παχύσαρκα στην Ευρώπη. Επίσης απώλεια του μέτρου γενικότερα στις διατροφικές συνήθειες που προάγουν σε παχυσαρκία, έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας από καρδιοαγγειακή νόσο, που αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στις δυτικές κοινωνίες. Επίσης η παχυσαρκία συνδυάζεται με υψηλά ποσοστά Σακχαρώδους διαβήτη και πολλών μορφών καρκίνου. Αλλά και το μέτρο τόσο στις διατροφικές συνήθειες, όσο και στην κοινωνικότητα γενικότερα, συνδέεται με την μακροζωία και την ευζωία, όπως έχουν δείξει πολλές επιστημονικές μελέτες (και δικές μας) από περιοχές με μακροζωία των κατοίκων, όπως είναι η Ικαρία.

-Απώλεια του μέτρου στην απόκτηση καταναλωτικών αγαθών , έχει ως αποτέλεσμα την υπερχρέωση και την πτώχευση…
-Απώλεια του μέτρου στις διεκδικήσεις και τις παροχές από το κράτος ή από τους εργοδότες. Εάν αυτές οι διεκδικήσεις δεν συνοδεύονται από ανάλογη παραγωγικότητα των εργαζομένων, προκαλούν δυσμενείς επιπτώσεις στην οικονομία.
-Απώλεια του μέτρου στις αξιολογήσεις ατόμων, ομάδων συμπεριφορών και δράσεων . Το αποτέλεσμα είναι οι αξιολογήσεις πολλές φορές να συγκρούονται με τα πραγματικά γεγονότα και να παρασύρονται από ένα άκρατο συναίσθημα και επομένως να μην είναι αντικειμενικές. Το ίδιο συμβαίνει και για αξιολογήσεις και γνώμες που αφορούν ξένους συμμάχους αλλά και όχι φιλικούς Λαούς…

-Απώλεια του μέτρου στην πολιτική ζωή. Αυτό είναι και το σοβαρότερο, αφού η πολιτική ζωή έχει άμεση σχέση με την ατομική, την κοινωνική και την εθνική επιβίωση…

…Το τελευταίο χρονικό διάστημα, ολοένα και συχνότερα παρακολουθούμε εντός του κοινοβουλίου, σκηνές απίστευτες. Υβρεολόγια μεταξύ πολιτικών προσώπων που προκαλούν αποστροφή.

Αλλά και εκτός κοινοβουλίου, στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο , καθημερινά παρακολουθεί ο Λαός αντιπαραθέσεις πολιτικών προσώπων που ξεφεύγουν από την στοιχειώδη κοσμιότητα και εξελίσσονται σε λασπολογίες και υβρεολόγια.

Το φαινόμενο αυτό, συνεχώς εξελίσσεται προς το χειρότερο, αφού πλέον ο κόσμος της πληροφορίας συνεχώς εξελίσσεται . Η πολυφωνία των ΜΜΕ και ο άκρατος ανταγωνισμός για την τηλεθέαση , συμβάλλει σε αυτό το φαινόμενο. Και στον αχανή και ανεξέλεγκτο χώρο του διαδυκτίου , μπορεί ο κάθε ένας αδάπανα, επώνυμα, ψευδώνυμα ή ανώνυμα , να αναπαράγει επιλεκτικά την τοξικότητα που διαχέεται στην πολιτική ζωή του τόπου. Όλα αυτά τα φαινόμενα , ευνοούν τους λαϊκιστές και τους δημαγωγούς.

Οι λαϊκιστές και οι δημαγωγοί δεν είναι φαινόμενο μόνο της σημερινής εποχής. Πρωτοεμφανίστηκαν στην αρχαία Αθήνα μετά τον θάνατο του Περικλή (429 π.Χ.). Είχαν το χάρισμα του αχαλίνωτου λόγου, λόγου όμως που δεν διατύπωνε συγκεκριμένες και ρεαλιστικές θέσεις . Ασκούσαν όμως επιρροή στον λαό, γιατί κολάκευαν τις επιθυμίες του και τις προσδοκίες του , ακόμα και εάν αυτές ήταν αντικειμενικά ανέφικτες…

Δηλαδή λαϊκισμός είναι η εσκεμμένη ανειλικρίνεια. Είναι η διάδοση μιας θέσης που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι η παράθεση ψευτοδιλημμάτων, που προκαλούν διχασμό του κοινωνικού συνόλου.

Και δημαγωγία είναι η πολιτική ρητορεία που προσπαθεί να παρασύρει τον λαό, στοχεύοντας στο συναίσθημα και όχι στη λογική.
Με τις σύγχρονες μεθόδους επικοινωνίας που προαναφέραμε, σήμερα οι λαϊκιστές και οι δημαγωγοί , βρίσκουν δυστυχώς πρόσφορο έδαφος για δράση…

Ίσως έτσι ,διολισθαίνουμε σε μια εποχή “μεταπολιτικής” , που σε αντίθεση με την Πολιτική, που αναφέρεται στο σύνολο των μεθόδων και των μέτρων που λαμβάνονται, μέσω των οποίων, οι κοινωνίες λειτουργούν, η μεταπολιτική , αναφέρεται στην μετεξέλιξη της παραδοσιακής πολιτικής. Αφορά τα πολιτικά πρόσωπα, τις παραδοσιακές πολιτικές πρακτικές και την επικοινωνία .
Στο ευνοϊκό σενάριο, στην εποχή αυτή θα επικρατήσουν και θα κυβερνήσουν οι πολιτικοί που έχουν μεν το χάρισμα της επικοινωνίας, αλλά αυτό συνδυάζεται με γνώση, εντιμότητα, ειλικρίνεια και διοικητική ικανότητα.

Το δυσμενές όμως σενάριο είναι, στην εποχή της μεταπολιτικής να επικρατήσουν οι λαϊκιστές και οι δημαγωγοί, με μόνο προσόν τους την δεξιότητα στην επικοινωνία. Τότε τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά για τον λαό…

Και τότε , ίσως οδηγηθούμε σε μια απόλυτη στρέβλωση της Δημοκρατίας, μια “μεταδημοκρατία”, όπου θα επικρατεί ο άκρατος λαϊκισμός…

Επομένως , επαφίεται στον λαό να διακρίνει σήμερα, μέσα από τις υπερπροβαλλόμενες ακραίες αντιπαραθέσεις, το πολιτικό προσωπικό που αυθόρμητα και ανυστερόβουλα υπερβαίνει το μέτρο στις αντιπαραθέσεις ,αλλά όμως αποδεδειγμένα και έμπρακτα, διαθέτει τα προσόντα για διακυβέρνηση, από εκείνους που ανερμάτιστα και εσκεμμένα προκαλούν ακραίες συγκρούσεις μόνο για την προβολή τους, υπερβαίνοντας το μέτρο …

Αυτούς τους τελευταίους θα πρέπει να τους απομονώσει!