Τάσος Καραμήτσος

Δεν έχει συμπληρωθεί ημερολογιακά ούτε χρόνος από την τρομακτική συγκέντρωση του Συντάγματος για τα Τέμπη, η οποία πρέπει να ήταν μία από τις μεγαλύτερες στην Ιστορία της Ελλάδας, για να καταδείξει ότι ορισμένες φορές οι κυβερνήσεις αλλά και το πολιτικό σύστημα δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει και τι κοχλάζει στην κοινωνία. Η διαμαρτυρία για τα Τέμπη είχε πρόσωπο και αυτό ήταν η Καρυστιανού, μια μάνα που έχασε το παιδί της, αλλά είχε μαζί και μπόλικους «δράκους». Θεωρίες συνωμοσίας με λαθρέμπορους που κουβαλάγανε χημικές ουσίες, ξυλόλια και τουλόλια που ανατινάχτηκαν και σκότωσαν ακόμα περισσότερους επιβάτες, χαμένα βαγόνια με νεκρούς, μπαζώματα για να κρύψουν στοιχεία για επιχειρηματικά συμφέροντα και άλλα πολλά τέτοια «φίδια», τα οποία μετά από λίγους μήνες αποδείχτηκαν μπούρδες. Για αρκετές ημέρες τότε κινδύνεψε να πέσει η κυβέρνηση, αφού ούτε η ίδια είχε καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Ολο αυτό το «άρρωστο πράγμα», όπου οι θεωρίες συνωμοσίας μετατρέπονταν μέσω κυρίως του Διαδικτύου σε «κρυμμένες αλήθειες», το υπέθαλψαν  τα κόμματα της αντιπολίτευσης, από την Ακρα Δεξιά του Βελόπουλου μέχρι την Ακρα Αριστερά της Κωνσταντοπούλου, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Κασσελάκη, και φυσικά δυστυχώς και με ολίγον ΠΑΣΟΚ, που μέσα στην πολιτική του δυστυχία τσαλαβουτάει όπου βρει. Το «υπέθαλψαν» ίσως είναι επιεικής χαρακτηρισμός, μερικοί εξ αυτών το έκαναν σημαία.

Σήμερα, δέκα μήνες μετά τη συγκέντρωση των Τεμπών στο Σύνταγμα, η «μάνα Μαρία» έγινε «πρόεδρος Μαρία» ενός υπό εκκόλαψη κόμματος, το οποίο, όπως λέει η ίδια, υπόσχεται την κάθαρση του πολιτικού συστήματος και τη φυλάκιση των πολιτικών που ευθύνονται για τα Τέμπη - και όχι μόνο. Τα έχει πει... κόσμος και κοσμάκης αυτά στη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας όπως θα θυμάστε, από τον Αλέξη Τσίπρα με τεράστια πολιτική επιτυχία, αφού έγινε πρωθυπουργός δύο φορές, μέχρι τον Ηλία Κασιδιάρη που κατέληξε στη φυλακή.

Τα λένε αυτά και σήμερα τα ακραία κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά μεταξύ μας η Καρυστιανού είναι πιο πειστική από αυτούς, πιο αγνή και πιο γλυκιά από τον Βελόπουλο και την Κωνσταντοπούλου, οπότε για την ώρα «πιάνει» καλύτερα.

Να σημειώσω βέβαια ότι η κυρία Καρυστιανού λέει ακόμα ότι δεν ξέρει αν θα ηγηθεί η ίδια του κόμματος -για το οποίο μόνο αυτή μιλάει-, αλλά φαντάζομαι ότι σύντομα θα το πει και αυτό, άλλωστε μέχρι πριν από λίγο δεν παραδεχόταν καν ότι στοχεύει σε πολιτική κίνηση.

Είναι σαφές ότι η κυρία Καρυστιανού έχει κάθε δικαίωμα να πολιτευθεί, όπως όλοι οι Ελληνες έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Μπορεί να λέει ό,τι θέλει για όποιον θέλει, στο πλαίσιο βεβαίως που και ο «καθένας» δεν θα θεωρήσει ότι θίγεται και θα της απαντήσει έτσι όπως καταλαβαίνει.

Το δραματικό γεγονός ότι έχασε το παιδί της σε ένα τραγικό δυστύχημα την κάνει συμπαθή όσο χιλιάδες άλλες μάνες που έχασαν αδίκως τα παιδιά τους σε δυστυχήματα για τα οποία έχουν ευθύνες διάφοροι - μεταξύ αυτών και το κράτος. Μάνες έχουν και οι υπόλοιποι 56 νεκροί στα Τέμπη, οι 104 στο Μάτι, οι 35 στη Μάνδρα κ.λπ. κ.λπ.

Από την ώρα λοιπόν που αποφάσισε να πολιτευθεί και να μπει στη βάσανο της εθνικής κάλπης, θα κριθεί αναλόγως. Τόσον καιρό πολιτικολογούσε εκ του ασφαλούς επί παντός επιστητού, από το Ουκρανικό μέχρι το αγροτικό πρόβλημα, τώρα που θα ζητήσει ψήφο θα μετρηθεί για πολιτικές θέσεις, κάτι που θεωρώ προσωπικά πολύ πιο τίμιο και σωστό απ’ ό,τι να επικαλείται το προσωπικό της δράμα.

Η κυρία Καρυστιανού λοιπόν διέβη τον Ρουβίκωνα της πολιτικής και τους επόμενους μήνες θα κριθεί και αυτή και όσοι εμφανιστούν ως πολιτικοί συμπαραστάτες της, γιατί πλέον τα κόμματα της αντιπολίτευσης «έπαθαν και έμαθαν» από τη σοφή ελληνική παροιμία για το αλάτι, που έλεγε και ο Φλωράκης. Το θέμα είναι πόσο ανήκεστος είναι η βλάβη που προξενεί η κυρία Καρυστιανού με το κόμμα της κυρίως στον Βελόπουλο και στην Κωνσταντοπούλου, αλλά και στη νέα κίνηση του Τσίπρα, κάτι που μένει να μετρηθεί τους επόμενους μήνες και φυσικά έως το τέλος, δηλαδή μέχρι τις εκλογές. Και το άλλο πιο σοβαρό θέμα είναι ότι δυστυχώς αποδεικνύεται με όλα αυτά ότι δεν έχουμε μια αντιπολίτευση...