Πάνος Λουκάκος

Την επομένη κυκλοφόρησαν οι «Financial Times», αλλά και πολλές άλλες εφημερίδες, με κεντρικό τίτλο «Η Ελλάδα είναι χώρα διεφθαρμένη». Εκτοτε τα ερωτήματα παραμένουν: Είναι η Ελλάδα συνολικά μια διεφθαρμένη χώρα; Η απάντηση είναι προφανώς όχι, καθώς γενικεύσεις αυτού του είδους δεν αποδίδουν ποτέ την πραγματικότητα. Είναι η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα διάτρητη από βαθύτατη διαφθορά; Εδώ η απάντηση είναι πιο δύσκολη. Προφανώς δεν είναι όλοι όσοι εργάζονται στο Δημόσιο διεφθαρμένοι. Και προφανέστερα η μεγάλη πλειονότητά τους αποτελείται από έντιμους και ικανότατους δημοσίους υπαλλήλους. Αλλά πράγματι υπάρχουν στο Ελληνικό Δημόσιο εστίες βαθύτατης διαφθοράς, όπως αποδεικνύεται από δεκάδες περιστατικά των τελευταίων μηνών:

■ Υπόθεση φούρνων «Το Χωριάτικο», των στριπτιζάδικων, της ενοικιάσεως παραλιών μαζί με τα μπαρ τους, των συνολικά 520 επιχειρήσεων που επεκτείνονταν σε όλη την Ελλάδα, από την Αθήνα έως τη Ρόδο, τη Μύκονο και πολλά άλλα σημεία της χώρας, με διαφορετικές επωνυμίες και διαφορετικούς αχυρανθρώπους εμφανιζόμενους ως ιδιοκτήτες, μεταξύ των οποίων και πεθαμένοι. Το συγκεκριμένο κύκλωμα είχε οικονομικές και τραπεζικές δοσοληψίες με πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων η Βρετανία, η Δανία, η Βουλγαρία, η Ιρλανδία, η Ισλανδία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Ρουμανία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Κύπρος, η Γαλλία. Και στο εσωτερικό φαίνεται πως είχε στενές δοσοληψίες και διασυνδέσεις με υπαλλήλους που υπηρετούσαν στην Αστυνομία, στον ΕΦΚΑ, στην Επιθεώρηση Εργασίας, στη φορολογική διοίκηση, στην Κτηματική Υπηρεσία, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και ποιος ξέρει και ποιους άλλους κρατικούς φορείς. Τόσα χρόνια κανείς δεν είχε πάρει είδηση τι γίνεται;

■ Υπόθεση Pizza Fan. Και στην υπόθεση αυτή είχε στηθεί μία μικρότερης κλίμακας φορολογική κυρίως απάτη.

■ Αν ανατρέξουμε λίγους μήνες νωρίτερα, θα βρούμε διαδοχικά και άλλα κρούσματα διαφθοράς, όπως την εγκληματική οργάνωση στην Κρήτη που επιδιδόταν σε εμπόριο όπλων, καταπατήσεις εκκλησιαστικών ακινήτων, εκβιάσεις, απειλές και λοιπές παρεμφερείς δραστηριότητες.

■ Το κύκλωμα εκβιαστών που κατείχε θέσεις-κλειδιά στους τομείς ελέγχου καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, τις οικοδομικές άδειες και τις σχετικές διαδικασίες και υπηρετούσε στη Δημοτική Αστυνομία, στην Περιφέρεια ως επόπτες Υγείας και σε άλλους συναφείς τομείς.

■ Τους αιρετούς και μόνιμους υπαλλήλους που υπηρετούσαν σε δήμους της Χαλκιδικής και της Ρόδου, στις Πολεοδομίες, στο Κτηματολόγιο και εξέδιδαν παράνομες άδειες ή συγκάλυπταν παράνομες οικοδομικές εργασίες.

■ Εφορίες με κορυφαία γνωστά παραδείγματα αυτά της Χαλκίδας και της Κέρκυρας, όπου είχαν συστήσει κυκλώματα τα οποία εκβίαζαν επιχειρηματίες με στοχευμένους ελέγχους και ζητούσαν ποσοστά για τη νόμιμη επιστροφή φόρων.

■ Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, για το οποίο οφείλει να καταβάλει τεράστια πρόστιμα το Ελληνικό Δημόσιο στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο οποίο εμπλέκονται υπάλληλοι του Οργανισμού όλων των βαθμίδων, αλλά και κομματικοί παράγοντες.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε και με πολλά άλλα συναφή περιστατικά, τα οποία φτάνουν έως και τον ηγούμενο Μονής των Καλαβρύτων, που πουλούσε εικόνες και Ευαγγέλια ιστορικού ενδιαφέροντος. Αλλά τα όσα προαναφέρονται αρκούν για να αποδείξουν τη σημερινή πραγματικότητα. Δηλαδή την ύπαρξη παράνομων εστιών, που καθιστούν σε μεγάλο βαθμό διάτρητη τη Δημόσια Διοίκηση και επιτρέπουν την ανάπτυξη παράνομων, ακόμη και βαριά εγκληματικών δραστηριοτήτων.

Δεν πρόκειται για αμιγώς ελληνικό φαινόμενο, δεδομένου ότι εγκληματικές οργανώσεις υπάρχουν κατά χιλιάδες σε ολόκληρο τον κόσμο, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Εγκληματικές οργανώσεις που χρησιμοποιούν όλα τα νέα τεχνολογικά μέσα για να περνούν κάτω από τα ραντάρ των υπηρεσιών ασφαλείας. Η διαφορά όμως στην περίπτωση της Ελλάδας είναι ότι αυτές οι οργανώσεις -από τα μικρά «ψάρια» έως τους «καρχαρίες»- δεν χρειάζεται να περνούν κάτω από τα ραντάρ. Βρίσκονται μέσα στα ίδια τα ραντάρ δημόσιων υπηρεσιών διαθέτοντας «άκρες» στα σημεία που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν ή να αποκαλύψουν τη δραστηριότητα και τις μεθόδους τους.

Ετσι, ένας ολόκληρος κόσμος, αποτελούμενος από ιδιώτες και δημοσίους υπαλλήλους, θεωρεί ότι η παρανομία και τα εξ αυτής κέρδη αποτελούν εύκολο δρόμο οικονομικής και κοινωνικής ανέλιξης, καθιστάμενος και διά της ατιμωρησίας μια νέα κανονικότητα. Θύματα της κανονικότητας αυτής είναι και έντιμοι υπάλληλοι που απειλούνται και εκβιάζονται με δυσμενείς μεταθέσεις από τους μετέχοντες στα κυκλώματα, αλλά και υγιείς επιχειρηματίες, οι επιχειρήσεις των οποίων υφίστανται αθέμιτο ανταγωνισμό από τους επαγγελματίες της διαφθοράς.

Είναι προφανές ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα, το οικονομικό έγκλημα και η διαφθορά εξαπλώνονται παντού με ταχύτατους ρυθμούς. Γι' αυτό και είναι προφανέστερο πως το σημερινό χαλαρό νομικό και δικαστικό σύστημα δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις των καιρών. Διότι επιτρέπει καταδικασμένοι ακόμη και σε βαριά εγκλήματα να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να συνεχίζουν τις ήδη πολυετείς δραστηριότητές τους, εκμεταλλευόμενοι τις καθυστερήσεις και τους αργούς ρυθμούς απονομής της Δικαιοσύνης. Ετσι, τα κυκλώματα ανασυγκροτούνται και μετά την αποκάλυψή τους, με τους ίδιους ανθρώπους να συνεχίζουν το έργο τους, βοηθούμενοι πάντα από τις «άκρες» τους στις δημόσιες υπηρεσίες.

Και ίσως οι βαθιές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται στους τομείς αυτούς θα πρέπει να είναι ένα από τα πρώτα μελήματα της κυβέρνησης που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές.