Πάνος Λουκάκος

Γνωρίζω, όμως, ότι οι στίχοι αυτοί θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί σήμερα για τη Μαρία Καρυστιανού, τη Μαρία Γρατσία και το κόμμα τους. Διότι αποτελεί το περιεχόμενο των απαντήσεων που δίνουν ή δεν δίνουν στα δεκάδες μέλη και στελέχη του κόμματός τους, που αποχωρούν από αυτό με σκληρές καταγγελίες. Ή κάνουν ότι δεν άκουσαν ή ότι δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους προσάπτουν ή ότι δεν γνωρίζουν καλά-καλά ορισμένους από αυτούς που υπήρξαν στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν στενοί συνεργάτες τους. Από τον Καραχάλιο αρχικά μέχρι τον Αυγερινό πρόσφατα. Και όσους υποτίθεται ότι γνωρίζουν τους φορτώνουν με διάφορες κατηγορίες. Οχι μόνο αυτούς μάλιστα. Αλλά και τα μέσα ενημέρωσης που αναγράφουν τις ειδήσεις των διαδοχικών αποχωρήσεων και τα ονόματα των αποχωρούντων. Χαρακτηριστικά η κυρία Καρυστιανού δήλωσε σε μια δική της προσωπική λογική του τύπου «δεν άκουσα, πώς είπατε;»:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί, στο ΠΑΣΟΚ τα εσωκομματικά μαχαίρια γυαλίζουν από μακριά, στη Ν.Δ. περισσότερα από 1.000 στελέχη και πολιτευτές της από παντού στη χώρα, έχουν ήδη μετακινηθεί στον Αντώνη Σαμαρά. Στην πολιτική σκηνή της χώρας επικρατούν θυελλώδεις άνεμοι, αλλά... όλως περιέργως η πλειοψηφία των ΜΜΕ καθημερινά ασχολείται με ένα μέλος... από το Μεσολόγγι, το οποίο αποχώρησε προχθές από το Κίνημα Ελπίδα για τη Δημοκρατία».

Σε άλλες δηλώσεις της ίδιας, σε συνέντευξή της στο MEGA, υποστήριξε τα εξής για ένα στέλεχός του κόμματός της που επίσης αποχώρησε αφήνοντας και αυτός αιχμές για «απολυταρχικά προσωποπαγές διευθυντήριο Καρυστιανού - Γρατσία».

«Τον κύριο που είδα χθες δεν τον γνωρίζω, δεν έχει εισφέρει τίποτα και ξαφνικά λέει “αποχωρώ”, δεν μπορεί να μείνουμε σε αυτό», ήταν η χαρακτηριστική απάντησή της, θυμίζοντας τον στίχο του Καρβέλα «συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;». Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι θα υπάρξουν νομικές συνέπειες σε βάρος όλων όσοι κάνουν προσβλητικές καταγγελίες κατά του κόμματός της αν δεν εξηγήσουν πού βασίζονται, διότι, όπως είπε, «δεν μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι του κατέβει».

Σε παρόμοιες δηλώσεις τού έως τώρα εκπροσώπου και κεντρικού στελέχους του κόμματός της Θανάση Αυγερινού απάντησε:

«Αυτός ήρθε σε εμάς, δεν τον αναζητήσαμε εμείς. Που σημαίνει ότι μας είχε δει 3,5 χρόνια. Ηρθε γνωρίζοντας το πλαίσιο λειτουργίας του κινήματος. Μας βοήθησε να συντάξουμε την ιδρυτική διακήρυξη και ανέλαβε τον τομέα της επικοινωνίας χωρίς να του το αναθέσει κάποιος. Εγώ που δεν είμαι δημοσιογράφος δεν μπορούσα να κρίνω ότι δεν πήγαινε καλά το κομμάτι της επικοινωνίας... Του τα μεταφέραμε όχι μόνο εγώ, αλλά όλα τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου. Ο κ. Αυγερινός, όμως, επέμενε σε μια συγκεκριμένη τακτική. Εγώ που όμως δεν μπορώ να βλέπω να πηγαίνει κάτι άσχημα επί μακρόν, έπρεπε να επέμβω».

Απαντώντας δε στις καταγγελίες των διαδοχικά αποχωρούντων για έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών και απουσία εσωκομματικών εκλογών, η κυρία Καρυστιανού είπε:

«Εχουμε αποφασίσει ότι ακριβώς επειδή δημιουργήθηκαν διάφορες ίντριγκες σε τοπικό επίπεδο από ανθρώπους που ήθελαν να γίνουν πρόεδροι συντονιστές κ.ά. σε τοπικό επίπεδο, επειδή θέλουμε να απομακρυνθούμε από αυτό και επειδή οι κοινότητες αυτές είναι μικρές, δεν έχει νόημα να κάνουμε εκλογές, αποφασίσαμε να είμαστε όλοι στρατιώτες. Είμαστε στρατιώτες σε έναν σκοπό. Ο σκοπός δεν είναι να διαμαρτυρόμαστε, αλλά ήρθαμε για να πράξουμε». «Δεν άκουσα, πώς είπατε, ορίστε;», σύμφωνα πάντα με τους στίχους του Καρβέλα.

Την καλύτερη απάντηση στην κυρία Καρυστιανού επ’ αυτού έδωσε μακροσκελής συλλογική απάντηση μεγάλης ομάδας στελεχών που αποχώρησαν πρόσφατα από το κόμμα της, στην οποία, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρεται:
«Διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Αντί για συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια και θεσμική συγκρότηση, διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα, με λογικές “αυλών”, μηχανισμών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών».

Εχουμε ανάγκη από απαντήσεις:

Ποιος αποφασίζει; Με ποια διαδικασία; Ποιος ελέγχει ποιον;

Πώς συμμετέχει πραγματικά η βάση; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια; Ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής προσώπων; Δύσκολο να είναι πάλι οι στίχοι του Καρβέλα «δεν άκουσα, πώς είπατε, ορίστε;» η απάντηση της κυρίας Καρυστιανού και σε αυτά τα ερωτήματα.

Ξεκίνησε η κυρία Καρυστιανού ως πρόεδρος και κεντρική εκπρόσωπος των οικογενειών των τραγικών θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών. Συνάντησε το κίνημα του συλλόγου τους για διαφάνεια, δικαιοσύνη και πραγματικό καταλογισμό ποινικών ευθυνών με τεράστια απήχηση στον ελληνικό λαό. Απήχηση, όμως, που φανερά χάθηκε όταν το πρόσωπο που προβλήθηκε και αναδείχτηκε μέσα από αυτό το κίνημα αποφάσισε από «μάνα των Τεμπών» να γίνει «μάνα του έθνους». Στην πρώτη εκδοχή η κυρία Καρυστιανού ανταποκρίθηκε με επιτυχία στον ρόλο της. Αλλά στη δεύτερη οδηγεί φανερά το κόμμα της και όσους εξακολουθούν να την περιβάλλουν σε ναυάγιο. Διότι ούτε τις πολιτικές γνώσεις ούτε την απαιτούμενη εμπειρία ούτε τις αναγκαίες ικανότητες διαθέτει για να ηγηθεί ενός κόμματος που, όπως αμετροεπώς δήλωνε, θα ερχόταν πρώτο στις εκλογές. «Συγγνώμη, κυρία μου, ποια είστε;», θα έλεγε κανείς παραφράζοντας τον Καρβέλα.