Πάνος Λουκάκος

Είναι χαρακτηριστικοί οι στίχοι του:

Τι θα πει δεν φταίμε εμείς/τι θα πει πως φταίγαν οι άλλοι/τι θα πει πως φταίνε αυτοί/τι θα πει ρε σεις, τι θα πει; Θα πει πως φταίμε κι εμείς/φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι/φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς/φταίει κι ο Χατζηπετρής.

Είναι ο Χατζηπετρής του Κηλαηδόνη το τραγούδι για κάθε ανευθυνοϋπεύθυνο πολιτικό ή πολίτη. Πολιτικό που αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του για κάθε «στραβή στη βάρδιά του» και τις μετακυλύει στους υφισταμένους του διοικητές, γραμματείς, υπηρεσιακούς παράγοντες, απλούς υπαλλήλους. Αλλά είναι το τραγούδι και για κάθε πολίτη που ψηφίζει ανεύθυνα εμφανώς ακατάλληλους ανθρώπους για να τον κυβερνήσουν. Κάποιοι από τους ακατάλληλους αυτούς ανθρώπους γίνονται υπουργοί και υφυπουργοί και διορίζουν ακόμη ακαταλληλότερα στελέχη στα υπουργεία και τους οργανισμούς της αρμοδιότητάς τους. Και όταν σκάει «η στραβή» φταίνε οι άλλοι και κυρίως ο Χατζηπετρής, δηλαδή γενικώς το βαθύ κράτος και η όλη κατάσταση. Ετσι η ευθύνη διαχέεται, δεν προσωποποιείται και ποτέ δεν καταλογίζεται εκεί που πρέπει. Στην καλύτερη περίπτωση την πληρώνουν κάποιοι τελευταίοι τροχοί της αμάξης, κάποιοι Χατζηπετρήδες.

Το είδαμε στο Μάτι με τους νεκρούς από την πυρκαγιά, στη Μάνδρα με τους πνιγμένους στα λασπόνερα, στα Τέμπη με το σιδηροδρομικό δυστύχημα με τα τραγικά θύματα, αλλά το βλέπουμε και σε πολλά άλλα περιστατικά της καθημερινότητας που μπορεί να μην έχουν κοστίσει ανθρώπινες ζωές, αλλά αναδεικνύουν τον ρόλο των Χατζηπετρήδων στη λειτουργία του κράτους από την πολιτική κορυφή έως την υπηρεσιακή βάση.

Τελευταίο παράδειγμα η περίεργη υπόθεση με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, συνεργάτες του, υπηρεσιακούς παράγοντες υπουργείων αλλά και ομάδες ιδιωτών που συγκροτούσαν εταιρείες και απομυζούσαν ελληνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια, σύμφωνα με την κατηγορία. Στον βαθμό που όλα αυτά ευσταθούν, διότι τίποτε δεν έχει ακόμη αποδειχτεί και τίποτε δεν μπορεί να είναι βέβαιο προτού υπάρξει δικαστική κρίση, βλέπουμε ομάδες ανθρώπων, ελέγχοντες και ελεγχόμενους, όχι απλώς να έχουν βάλει το δάχτυλο στο μέλι, αλλά να έχουν χώσει μέσα όλο το κεφάλι. Πέρα από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ και τις περί αυτόν εταιρείες, κάποιοι «δείχνουν» και μία κυρία, επί σειρά ετών γενική γραμματέα του αρμόδιου να ελέγχει υπουργείου Εργασίας, και αυτή, με τη σειρά της, τους εκάστοτε προϊσταμένους της υπουργούς, αρμόδιους να υπογράφουν τις σχετικές αποφάσεις. Αν βρεθεί τελικά ένοχος, αυτός θα είναι μάλλον κάποιος Χατζηπετρής.

Λίγο πριν είδαμε τους Χατζηπετρήδες στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Πάλι κάποιοι είχαν πέσει με τα μούτρα στο μέλι. Ο «Φραπές», ο «Χασάπης», η «κυρία με τη Ferrari» και ο «κύριος με την Porsche» ενοχοποιήθηκαν, επίσης χωρίς να έχει ακόμη αποδεδειγμένα διαπιστωθεί αν και γιατί ακριβώς ευθύνονται και ποιοι και πώς έστησαν την απάτη με τις παράνομες επιδοτήσεις που κινητοποίησαν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Εντοπίστηκαν ορισμένοι φυσικοί αυτουργοί, εντοπίστηκαν κομματικά στελέχη που τους κάλυπταν, εντοπίστηκαν υπηρεσιακοί παράγοντες που άφηναν τις απάτες να τρέχουν, εντοπίστηκαν εταιρείες ιδιωτών γύρω από όλους αυτούς που παρείχαν με το αζημίωτο διασυνδέσεις και ευκολίες για την αφαίμαξη των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, αλλά και πάλι οι ευθύνες δεν προσωποποιήθηκαν. Διαχύθηκαν από τον έναν στον άλλον και πάλι, πιθανότατα, θα καταλήξουν στο φταίξιμο κάποιου Χατζηπετρή.

Ανεξαρτήτως των αποφάσεων με τις εκκρεμείς υποθέσεις στις οποίες θα καταλήξει η Δικαιοσύνη, είναι φανερό ότι πελατειακά δίκτυα με πολιτικές καλύψεις έχουν απλώσει παντού τα πλοκάμια τους όπου βρίσκουν χρήμα -κυρίως ευρωπαϊκών επιδοτήσεων- και απομυζούν πόρους οι οποίοι θα μπορούσαν να αποδειχτούν πολύτιμοι για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Ισχύει τούτο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις υπουργείων, περιφερειών, δήμων, κρατικών οργανισμών και επιχειρήσεων, ελεγκτικών αρχών και των υπηρεσιών τους.

Αυτή η αίσθηση της αδιαφάνειας, της ατιμωρησίας, του εύκολου, παράνομου και κοινωνικά προκλητικού πλουτισμού των επιτηδείων εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος προκαλεί αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία. Αντιδράσεις οι οποίες εκφράζονται στις κάλπες με την απαξίωση και την αποδοκιμασία συνολικά του πολιτικού συστήματος και των εκπροσώπων του. Αποδεικνύουν τούτο τα τεράστια ποσοστά της αποχής, αλλά και η διάσπαρτη τιμωρητική, εκδικητική ψήφος σε κόμματα και αποκόμματα, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα αποτελούσαν καφενειακές ομάδες συζητήσεων για αργόσχολους.

Βρισκόμαστε στον τελευταίο προεκλογικό χρόνο, μήνες ίσως πριν ανοίξουν οι κάλπες του 2027. Είναι φανερό πως πρέπει να αντιμετωπιστεί αποφασιστικά με έργα και όχι λόγια από την κυβέρνηση και τα συστημικά κόμματα αυτό το κλίμα που απλώνεται σε ολόκληρη την κοινωνία. Κλίμα που μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα μεγαλύτερα και σοβαρότερα από αυτά που έχουμε δει έως τώρα. Διότι οι ανευθυνοϋπεύθυνοι Χατζηπετρήδες του δημοσίου τομέα δημιουργούν εξίσου ανευθυνοϋπεύθυνους πολίτες σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Χατζηπετρήδες ψηφοφόρους που, αδιαφορώντας για τις γενικότερες συνέπειες, ίσως τους αρκεί να τιμωρήσουν εκείνους που θεωρούν υπεύθυνους για τα σημερινά δικά τους οικονομικά προβλήματα, την ώρα που βλέπουν γύρω τους έναn νέο πλούτο να συμπεριφέρεται αλαζονικά και προκλητικά, ξοδεύοντας επιδεικτικά και ασύστολα το μαύρο, αφορολόγητο χρήμα που έχει περιέλθει παράνομα στην κατοχή του.